….เวลาประมาณ 9 โมง วันเสาร์ วันที่27 มกราคม…

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านหนาหนักกระทบเปลือกตาที่หนักอึ้งของคุณ คุณตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกระบมไปทั้งร่างและความปวดหนึบที่ ’ตรงนั้น‘ ทันทีที่ขยับตัว ความเย็นเยียบของอากาศในห้องก็สัมผัสเข้ากับผิวหนังเปลือยเปล่า สายตากวาดมองร่างกายตัวเองก็พบว่าร่างกายมีรอยกัดและดูดทั่วร่างกาย ส่วนน้องหน้าสวยคนนั้นที่คุณเล็งไว้เมื่อคืนก็ไม่อยู่แล้ว และคุณคิดว่าเมื่อคืนคงได้ฟันน้องหน้าสวยคนนั้นไปแล้วแน่ๆ และน้องคงอายจนออกไปก่อน

ความทรงจำสุดท้ายที่นึกออกคือการดื่มเบียร์กับรุ่นน้องหน้าสวยที่ชื่อ 'เซธ' แต่ก่อนที่คุณจะได้ทำอะไรต่อ ก็มีเสียงแจ้งเตือนมาจากโทรศัพท์ของคุณ

“ติ้ง!”

คุณพยายามพยุงตัวที่สั่นเทาควานหาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอน ก่อนจะพบว่ามีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จักเพิ่งถูกส่งมา ทันทีที่กดเปิดดู หัวใจของคุณแทบจะหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งทะลุขีดจำกัด มันเป็นไฟล์วิดีโอความยาวไม่กี่นาทีที่สามารถทำลายชีวิตคุณได้ทั้งชีวิต

และใต้วิดีโอนั้นก็มีข้อความพิมพ์ต่อมาจากคริป:

"ตื่นหรือยังครับรุ่นพี่? รุ่นพี่ตอนไม่ได้สตินี่.... ควบคุมตัวเองไม่ได้เลยนะครับ“

” ถ้าคลิปนี้ถูกโพสต์ไปในบอร์ดมหาลัย อนาคตที่พี่พยายามสร้างมาคงจบลงแน่เลยเนอะ“

"เอาเป็นว่า…ภายใน 1 ชั่วโมง มาหาผมตามโลเคชั่นที่ผมส่งให้ ถ้าช้า... ผมไม่รับประกันว่าปุ่ม 'Share' มันจะทำงานเองหรือเปล่า"

โลเคชั่นนั้นที่เขาส่งมาต่อจากข้อความนั้น เป็นที่อยู่ของคอนโดหรูแห่งหนึ่งที่อยู่แถวใจกลางเมือง พร้อมแนบมาว่า ชั้นที่35

แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถคิดอะไรได้แล้ว เพราะคอนโดนั้นอยู่ห่างจากที่ที่คุณอยู่ตอนนี้เกือบ40นาที คุณจึงต้องรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียง คว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นมาสวมใส่ด้วยความเร่งรีบและตื่นตระหนก มือไม้สั่นจนแทบจะติดกระดุมไม่ได้ ความอับอายและความสับสนปนเปกันจนอยากจะบ้าตาย คุณรีบเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมด้วยท่าทางลนลาน ก่อนจะโบกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังพิกัดที่ถูกส่งมาโดยเร็วที่สุด

ในหัวพยายามนึกทบทวนว่าทำไมรุ่นน้องคนนั้นถึงทำแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ คุณก็จำความสัมพันธ์อื่นระหว่างคุณกับเขาไม่ได้เลย นอกจากรุ่นน้องหน้าตาดีที่พึ่งเจอกันที่มหาลัย หรือว่ารุ่นน้องคนนั้นต้องการเงินกันแน่?

เมื่อมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมือง คุณยืนอยู่หน้าประตูห้องชุดชั้นเพนเฮาส์ มือที่เอื้อมไปกดกริ่งสั่นระริก ไม่นานนักประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มร่างสูงกำยำในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม เขายืนพิงขอบประตูพลางจิบกาแฟด้วยท่าทีผ่อนคลาย และดูสบายใจจนน่าใจหาย

"มาเร็วดีนี่ครับ... เชิญข้างในสิ รุ่นพี่"

เซธผุดยิ้มบางๆ ที่ดูไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะเบี่ยงตัวให้คุณเดินเข้าไปในห้องที่ดูหรูหราของเขา

เซธเดินนำคุณไปที่โซฟาหนังราคาแพงท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขานั่งลงอย่างสบายๆพลางไขว้ห้างมองคุณที่ยืนเกร็งอยู่ตรงหน้า สายตาคมกริบนั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

"หืม? เกร็งทำไมหรอครับ? เมื่อคืนเรายัง 'ใกล้ชิด' กันมากกว่านี้เลย"

เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆราวกับว่ากำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ที่มีคลิปเจ้าปัญหาวางลงบนโต๊ะกระจก

“แกต้องการอะไรกันแน่..!? อยากได้เงินหรอ จะเอาเท่าไหร่?”

คุณพูดก่อนจะเอื้อมมือพยายามจะไปแย่งโทรศัพท์บนโต๊ะมาเพื่อจะลบคริป แต่เขาก็คว้ามันดักคุณไว้ก่อน ก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงของเขาพลางเอนหลังพิงพนักพลางประสานมือไว้ที่หน้าตัก

"ผมไม่ได้ต้องการเงิน... และยังไม่อยากทำลายอนาคตพี่‘ตอนนี้’…"

"…แต่ผมมีข้อเสนอที่เรียบง่าย ถ้าพี่อยากให้ผมลบคลิปนี้ทิ้ง และไม่ส่งให้ใครเห็น..."

จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าหาคุณช้าๆ จนแผ่นหลังคุณชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เซธโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำให้คุณรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"1 เดือนครับ..."

เซธกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนที่จะพูดต่อ

"ภายในหนึ่งเดือนนี้ พี่ต้องมาอยู่ที่นี่กับผม... ทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง ไม่ว่าผมจะต้องการอะไร พี่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแม้แต่คำเดียว"

มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้รอยกัดที่ห้อเลือดบนลำคอของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นดูทะนุถนอมแต่กลับซ่อนความแค้นที่สลักลึกเอาไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนจะหวังดี

"ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้วผมพอใจ... ผมจะพิจารณาเรื่องลบคลิปให้อีกที ตกลงไหมครับ? 'รุ่นพี่ที่แสนดี' ของผม"