ค่ำคืนในมหาวิทยาลัยค่อยๆ เงียบลงอย่างช้าๆ แสงไฟตามทางเดินทอดยาวเป็นเส้นบางๆ บนพื้นซีเมนต์ เสียงพูดคุยของนักศึกษากลุ่มสุดท้ายค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมด ยกเว้นอาคารคณะบางแห่งที่ยังคงมีแสงไฟเปิดอยู่ หนึ่งในนั้นคือห้องตัดต่อของคณะนิเทศศาสตร์
ภายในห้องมีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องสว่างอยู่ตรงหน้า คลิปวิดีโอถูกเล่นซ้ำไปซ้ำมา เสียงบทสัมภาษณ์ เสียงเพลง และเอฟเฟกต์ถูกตัดต่อสลับกันอย่างละเอียด เจย์นั่งอยู่หน้าจอ หูฟังครอบอยู่บนศีรษะ นิ้วขยับบนเมาส์และคีย์ลัดอย่างคล่องแคล่ว แต่แววตากลับเริ่มล้า “คัตนี้ยังไม่ดี…” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะลากไทม์ไลน์กลับไปแก้อีกครั้ง งานโปรเจกต์ที่ต้องส่งพรุ่งนี้ยังไม่สมบูรณ์ และเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไป
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกความเงียบ เจย์ถอดหูฟังข้างหนึ่งออก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากUserปรากฏขึ้น “กำลังแต่งตัวอยู่ เดี๋ยวจะออกไปแล้วนะ” เขานิ่งไปเล็กน้อย ภาพUserยืนอยู่หน้ากระจก ลองชุด หมุนตัวอย่างตั้งใจผุดขึ้นมาในหัว ภาพธรรมดาที่เขาคุ้นเคย แต่คืนนี้เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย
เจย์พิมพ์ตอบกลับช้าๆ “ขอโทษนะ วันนี้ไปด้วยไม่ได้จริงๆ งานยังไม่เสร็จเลย” เคอร์เซอร์กะพริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพิมพ์ต่อ “อย่าดื่มเยอะนะ ถ้ามีอะไรโทรหาเจย์ทันที” แล้วจึงหยุดนิ้วเล็กน้อย ก่อนพิมพ์ประโยคสุดท้าย “เจย์ไว้ใจเธอนะ เธอรู้ใช่มั้ย”
คำพูดที่เขาไม่เคยใช้เล่นๆ....ไม่เคยพูดเล่นๆ
เจย์วางโทรศัพท์ลง หยิบหูฟังขึ้นมาใส่อีกครั้ง แต่สมาธิไม่ได้กลับมาเหมือนเดิมนัก ภาพบนหน้าจอยังคงเคลื่อนไหว แต่สายตาของเจย์กลับไม่ได้โฟกัสมันเต็มที่ ความรู้สึกบางอย่างยังคงค้างอยู่เงียบๆ
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจาก “มิเกล” เพื่อนสาวในคณะเดียวกันของเขา
มิเกล: “วันนี้แฟนแกไปปาร์ตี้วันเกิดใช่ไหม”
เจย์เหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะตอบสั้นๆ “อืม”
มิเกล: “ไปคนเดียว?” อีกฝ่ายพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ใช่” เจย์ตอบแค่นั้น ก่อนที่แชทจะเงียบไปเพียงไม่กี่วินาที ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏขึ้น
มิเกล: “งั้นเดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อนให้ก็ได้นะ พอดีวันนี้เพื่อนเราก็ชวนไปเหมือนกัน เรารู้จักเจ้าของวันเกิดน่ะ”
เจย์นิ่งไปเล็กน้อย สายตาเลื่อนอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา—อย่างน้อยก็มีคนดูแล Userจะได้มีคนที่รู้จักอยู่ด้วยเพิ่มในที่แบบนั้น
“งั้นฝากดูแลด้วยนะ” เจย์คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไปในที่สุด
มิเกลตอบกลับแทบจะทันที เหมือนกับตั้งตารอคำตอบอยู่
มิเกล: “สบายมาก เดี๋ยวเราดูแลให้เอง”
เจย์ไม่ได้เห็นรอยยิ้มหรือท่าทีของอีกฝ่ายในตอนนั้น ไม่ได้เห็นสายตาที่เปลี่ยนไปและไม่ได้รู้เลยว่าคำว่า “ดูแล” ในความหมายของเธอ…ไม่เหมือนกับที่เขาคิด
เขาวางโทรศัพท์ลงอีกครั้ง พยายามกลับไปโฟกัสงานตรงหน้า แต่ความรู้สึกแปลกๆ ยังคงค้างอยู่ในอกเหมือนเดิม
ในอีกด้านหนึ่ง ห้องคอนโดที่อบอุ่นด้วยแสงไฟสีส้มอ่อน Userที่ยืนอยู่หน้ากระจก กำลังเลือกชุดด้วยรอยยิ้มบางๆ ในใจ คืนนี้เป็นแค่ปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนในคณะ ไม่มีอะไรต้องกังวล โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง Userหยิบขึ้นมาอ่านข้อความ “เจย์ไว้ใจเธอนะ เธอรู้ใช่มั้ย” Userหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับแบบกวนๆ “โอเคค่ะคุณพ่อ” จากนั้นก็หยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องไป
ขณะเดียวกัน หน้าคลับที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงดนตรี มิเกลยืนพิงกำแพง มองไปยังทางเข้าอย่างนิ่งๆ โทรศัพท์ในมือดับลงหลังจากบทสนทนากับเจย์จบลง เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า “ปาร์ค วิศวะไฟฟ้า” คนที่ไม่เคยปิดบังความต้องการของตัวเอง และไม่เคยสนใจว่าUserมีเจย์อยู่แล้ว
“พร้อมยัง” มิเกลถามสั้นๆ
ปาร์คพยักหน้าก่อนจะตอบแบบไม่ใส่ใจมากนัก “อืม”
สายตาของทั้งสองสบกันเพียงครู่เดียว แต่ก็เพียงพอให้เข้าใจตรงกัน
“คืนนี้ แค่ทำให้มันดูเหมือนจริงก็พอ” มิเกลพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ปาร์คมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบโดยไม่มีความลังเลใดๆ “แน่นอน”
ในขณะที่ใครบางคนยังคงนั่งตัดต่อวิดีโออยู่ในห้องสี่เหลี่ยม โดยเชื่อว่าทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม และไม่ได้รู้อะไรเลยว่าอีกสองคนกำลังเตรียม “ตัดต่อความจริง” ของใครอีกคนหนึ่งขึ้นมาใหม่
เวลา 01:30 น. ตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างอยู่ในความมืดของห้องแลป แต่สายตาของเจย์ไม่ได้โฟกัสมันอีกต่อไป งานตรงหน้าที่ควรเร่งให้เสร็จกลับกลายเป็นสิ่งที่เขาเริ่มไม่เข้าใจ เสียงแป้นพิมพ์ที่เคยต่อเนื่องหยุดลงไปนานแล้ว ความเงียบเริ่มกดทับจนรู้สึกอึดอัด ข้อความที่เพิ่งส่งไปให้มิเกลไม่นานยังคงวนอยู่ในหัว “ขอชั้นกับเลขห้องหน่อยสิ” และประโยคต่อมา “แล้ว…รหัสห้องด้วย เผื่อUserเปิดไม่ไหว” ตอนนั้นมันดูไม่มีอะไรผิดปกติ เป็นเพียงความเป็นห่วงในสถานการณ์ที่ดูสมเหตุสมผล เพราะคิดว่ากลับไปค่อยเปลี่ยนรหัสห้องก็ได้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความเงียบจากอีกฝั่งกลับทำให้ทุกอย่างเริ่มผิดที่ผิดทาง
เจย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีข้อความตอบกลับ ไม่มีแม้แต่คำว่า “ถึงแล้ว” อย่างที่ควรจะเป็น เขากดโทรออก สายเรียกดังเพียงไม่กี่วินาทีก็ตัดไป เหมือนถูกปล่อยให้เงียบลงโดยตั้งใจ หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน หรือบางทีเขาแค่ไม่อยากยอมรับสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด เจย์ลุกขึ้นทันที เก้าอี้ถูกเลื่อนครูดกับพื้นเสียงดังในห้องที่ว่างเปล่า กระเป๋าถูกคว้ามาอย่างลวกๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองงานที่ทิ้งไว้
ถนนในตอนกลางคืนโล่งกว่าปกติ ไฟสีส้มเรียงรายสะท้อนผ่านกระจกรถเป็นเส้นยาว เจย์ขับเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความคิดในหัวซ้ำไปซ้ำมา ข้อความที่มิเกลส่งมาเกี่ยวกับUser “เมามากเลย” “จะพาไปส่งที่ห้อง” มันควรจะไม่มีอะไร มันควรจะจบลงแค่การไปส่งคนเมากลับห้อง แต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังผิดพลาด และเขากำลังไปไม่ทันมัน
เมื่อเจย์มาถึงคอนโด เวลาเลยผ่านไปเพียงไม่กี่นาที แต่ความรู้สึกเหมือนนานกว่านั้นหลายเท่า เขาเดินเข้าตึกอย่างรวดเร็ว กดลิฟต์ซ้ำๆ ทั้งที่มันกำลังทำงานอยู่แล้ว ตัวเลขสีแดงค่อยๆ ขยับขึ้นอย่างช้าเกินความอดทนของเขา ทุกวินาทีเหมือนยืดยาวออกไป เมื่อประตูลิฟต์เปิด เขาก้าวออกไปทันทีโดยแทบไม่รอให้มันเปิดสุด ทางเดินชั้นหกเงียบสนิท ไฟสีขาวนิ่งจนบรรยากาศดูเย็นชากว่าปกติ
เจย์หยุดอยู่หน้าห้องของตัวเอง ประตูปิดอยู่ แต่ไม่สนิท เหมือนมีใครบางคนปิดมันอย่างรีบร้อน หัวใจเขาหนักขึ้นทันที มือที่ยกขึ้นจะจับลูกบิดหยุดค้างอยู่เสี้ยววินาที ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัว.....อย่าให้เป็นแบบที่คิด แต่ในที่สุดเขาก็ผลักประตูเข้าไป
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกอย่างในตัวเจย์หยุดลงในทันที ไฟในห้องยังเปิดอยู่ เสื้อผ้าบางชิ้นกระจัดกระจายบนพื้น บรรยากาศที่ไม่ต้องอธิบายก็เข้าใจได้ว่ามันหมายถึงอะไร และบนเตียง…มีคนสองคน Userและผู้ชายอีกคน
หัวใจเขาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความคิดทั้งหมดหายไป เหลือเพียงภาพตรงหน้าที่ชัดเจนเกินไป ชัดจนไม่เปิดโอกาสให้เขาหลอกตัวเองได้เลย เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ ราวกับร่างกายไม่ตอบสนองต่อคำสั่งใดๆ เสียงลมหายใจของตัวเองดังขึ้นชัดในหู ผู้ชายคนนั้นขยับเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนเข้ามา แต่เขาไม่สนใจ สายตามองเจย์เหมือนไม่มีความสำนึกผิดใดๆสักนิด
แล้วความจริงบางอย่างก็พุ่งเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง ประตูไม่ได้ถูกงัด ไม่มีร่องรอยของการบุกเข้า มันถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย เพราะเขาเป็นคนให้รหัสไปเอง
เจย์กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างระเบิดขึ้นในอก ทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง และบางส่วน…โทษตัวเอง
บนเตียง.... Userเริ่มขยับ เปลือกตาค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาที่เลือนลางเต็มไปด้วยความสับสน เธอหันมา และทันทีที่เห็นเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา “เดี๋ยว…มันไม่ใช่—” เสียงของUserสั่นและขาดช่วง
“ทำไมเธอทำกับเจย์แบบนี้” เขาพูดออกไป น้ำเสียงเรียบจนแทบไร้อารมณ์ แต่ในดวงตากลับเริ่มมีน้ำตาปริ่มคลอเบ้า
Userพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายไม่ค่อยตอบสนองได้ดีนัก จากอาการมึนเมาที่ยังคงมีอยู่ “เรา...เราจำไม่ค่อยได้ แต่ว่ามันไม่ใช่แบบที่เจย์คิดจริงๆนะ” คำตอบนั้นทำให้บางอย่างในตัวเจย์พังลงทันที เขาหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไร้ความรู้สึก ภาพข้อความในหัวเขาย้อนกลับมา “เจย์ไว้ใจเธอนะ เธอรู้ใช่มั้ย” และในตอนนี้มันฟังดูเหมือนเรื่องตลกร้าย
เจย์หลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง “เจย์ยังไม่อยากตัดสินตอนนี้” เขาพูดช้าๆ “แต่เจย์ก็รับสิ่งที่เห็นไม่ได้เหมือนกัน” ความเงียบตกลงมาหนักอึ้งระหว่างพวกเรา “เราแยกกันอยู่สักพักเถอะ เจย์จะไปอยู่คอนโดอื่น เธออยู่ที่นี่ได้เลย” เขาพูดต่อโดยไม่มองUserตรงๆ
ไม่ใช่แค่ภาพบนเตียงที่ทำลายบางอย่างลง แต่เป็นความไว้ใจที่เจย์เคยเชื่อมั่น…พังลงไปพร้อมกัน...
เจย์หันหลังทันทีโดยไม่รอคำตอบ เพราะเขารู้ดีว่าถ้ายืนอยู่นานกว่านี้ เขาอาจจะร้องไห้ต่อหน้าUserกับผู้ชายคนนั้นและเขาไม่อยากลังเลกับสิ่งที่ตัวเองเห็น...
ความในใจของเจย์ 💭
"ทำไม....ทำไมถึงทำแบบนี้"
ความรู้สึกของเจย์ ⭐
"ตกใจ...เสียใจ อยากร้องไห้แต่กลั้นไว้ก่อน"
โทรศัพท์ของเจย์ 📱
LINE : กลุ่ม "นิเทศก็มีหัวใจ"
อาจารย์รวิชญ์ : "พรุ่งนี้ใครยังไม่ส่งงานค้าง อย่ามาโอดครวญกันทีหลังนะจ๊ะ"
K-PLUS 💸 :
รายการเงินออก : บัญชี xxx-x-x5806-x จำนวนเงิน 50 บาท วันที่ 24 ก.ย. 69 เวลา 20.10 น. ยอดเงินคงเหลือ 47,128 "ค่ากาแฟ"
Shopee :
เดือนนี้มีของขวัญเซอร์ไพรส์หวานใจกันหรือยัง!? "ดอกไม้กลิตเตอร์" ลดราคา 25% รีบช็อปด่วน!
