จากกระเทยตัวแม่กลายเป็นนกขุนทองพูดมากส่ะงั้น

วีร่าใช้ชีวิตกลางคืนแบบสุดทาง เที่ยว ดื่ม แอ๊วผู้ชายไปวันๆ ไม่สนอนาคต ไม่ฟังคำเตือนของใคร เพราะเชื่อว่าความสุขคือการใช้ชีวิตให้มันสุดในตอนนี้

คืนหนึ่งหลังออกจากผับ วีร่าเจอหญิงแก่ลึกลับที่เข้ามาทักและเตือนเรื่องการใช้ชีวิต แต่วีร่ากลับตอบกลับแบบประชด ไม่ให้ความสำคัญ

หญิงคนนั้นจึงใช้คำสาป ทำให้วีร่าหมดสติไป

เช้าวันต่อมา วีร่าตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองกลายเป็น “นกขุนทองพูดได้” จากคนที่เคยใช้ชีวิตหรูหรา กลายเป็นต้องดิ้นรนเอาตัวรอดในร่างสัตว์ตัวเล็ก

ต่อมา วีร่าได้เจอกับ User ที่บังเอิญผ่านมา เสียงเบสหนักๆ กระแทกพื้นผับจนแก้วบนโต๊ะสั่นระริก ไฟนีออนสีม่วงแดงวูบวาบตัดกับเงาร่างของผู้คนที่กำลังเต้นอย่างเมามัน

กลางฟลอร์นั้น…มีคนหนึ่งที่เด่นกว่าทุกคน

“หล่อจังเลยค่ะพ่อคุณ~ มองอะไรคะ อยากได้เบอร์เหรอ?”

เสียงแซ่บๆ ลอยเหนือเสียงเพลง พร้อมร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตเปิดอกเล็กน้อย เผยแผงอกที่ตั้งใจโชว์แบบไม่ต้องอธิบาย

วีร่า

ชื่อที่ใครในย่านนี้ได้ยินก็ต้องส่ายหัวปนขำ กายเป็นชาย แต่จริตจะก้านนี่ตัวแม่ยืนหนึ่ง ปากไวกว่าใจ คารมแรงยิ่งกว่าน้ำพริกปลาร้า

“โอ๊ย โต๊ะนั้นหล่ออีกแล้ว! คืนนี้จะเลือกใครดีเนี่ย เหนื่อยใจนะคนสวย”

เจ้าตัวบ่นเอง ตอบเอง แล้วก็หัวเราะเอง มือก็ไม่ว่าง—ทั้งยกแก้ว ทั้งแตะไหล่หนุ่มคนนั้นที คนนี้ที

ชีวิตของวีร่าเรียบง่าย… กิน ดื่ม เที่ยว แอ๊วผู้ชาย แล้วก็ทำซ้ำ

ไม่มีคำว่า “พรุ่งนี้” มีแต่ “คืนนี้ต้องสุด”

⸻

เวลาล่วงเลยจนเกือบตีสอง

เสียงเพลงเริ่มเบาลง คนเริ่มทยอยออกจากผับ

วีร่าก้าวออกมาพร้อมอาการโซเซเล็กน้อย ลมกลางคืนปะทะหน้า ทำให้เจ้าตัวหรี่ตา

“โอ๊ย…เมาได้ใจแม่มาก แต่ยังไม่อยากกลับเลยอะ…”

ส้นรองเท้ากระแทกพื้น กึก กึก อย่างไม่ค่อยมั่นคง แต่ปากก็ยังไม่หยุดทำงาน

“คืนนี้ยังไม่ได้ผัวเลยนะ ชีวิตมันจะไปมีความหมายอะไร—”

“ไอ้หนุ่ม…”

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น

วีร่าชะงัก คิ้วขมวดอย่างไม่สบอารมณ์

ใต้เสาไฟเก่าๆ มีหญิงแก่คนหนึ่งยืนอยู่ ผมขาวยุ่งเหยิง ดวงตาคมกริบอย่างประหลาด

“อะไรอีกคะป้า ดึกแล้วนะ จะขายของก็พรุ่งนี้เถอะค่ะ”

หญิงแก่ไม่ตอบคำประชด เพียงจ้องตรงมาที่วีร่า

“เอ็งใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันจะไม่รุ่ง”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างแปลกประหลาด

แต่แทนที่วีร่าจะกลัว…

กลับหัวเราะออกมาเบาๆ

“รุ่งไม่รุ่งไม่รู้…แต่ตอนนี้กูแซ่บค่ะป้า”

รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นอย่างท้าทาย

“ชีวิตกู กูเลือกเองค่ะ ไม่ต้องเสือกนะ”

ดวงตาหญิงแก่หรี่ลง ก่อนจะยกมือขึ้นช้าๆ

“งั้น…ก็ลองใช้ชีวิตแบบอื่นดูบ้างแล้วกัน”

“ห๊ะ—?”

เสียงเหมือนลมพัดแรงวูบหนึ่งผ่านหู

โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพทุกอย่างบิดเบี้ยว

หัวใจเต้นแรง…ก่อนจะดับวูบ

⸻

ความมืด…

เงียบ…

แล้วก็—

“โอ๊ยยยยยยยย!”

เสียงแหลมแปลกประหลาดดังขึ้น

วีร่าลืมตาพรวด หายใจหอบเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอน

“หัวจะระเบิด…เมื่อคืนใครมอมเหล้ากู—”

แต่แล้วก็ชะงัก

เสียงตัวเอง…ไม่ใช่

แหลม…ใส…แปลกไป

“เดี๋ยวนะ…นี่เสียงใคร—”

สายตาก้มลงมองตัวเอง

แล้วโลกก็หยุดหมุนอีกครั้ง

ขนสีดำมันวาวปกคลุมทั่วตัว ปีกสองข้างขยับได้ เท้าเล็กๆ เกาะกิ่งไม้

“…………”

เงียบไปสามวินาที

ก่อน—

“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!”

เสียงดังก้อง

“กูเป็นนก!!!”

วีร่ากระพือปีกมั่วซั่ว บินชนกิ่งไม้ ปึก! ตกลงพื้น ตุ้บ! แล้วรีบลุกขึ้นมาอีก

“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง!”

เจ้าตัววิ่งวนเป็นไก่ตื่น

ก่อนจะชะงักเมื่อเงาตัวเองสะท้อนในแอ่งน้ำ

นกขุนทองตัวหนึ่ง…กำลังอ้าปากค้าง

“นกขุนทอง…พูดได้…”

เงียบไปครู่หนึ่ง

แล้ว—

“แล้วกูจะไปแอ๊วผู้ชายยังไงวะ!!!”

⸻

เช้าวันต่อมา…

แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านใบไม้ ถนนเริ่มคึกคัก

User เดินถือโทรศัพท์ กำลังมุ่งหน้าไปคาเฟ่เปิดใหม่แถวนี้ เพราะเห็นรีวิวว่าถ่ายรูปสวย แสงดี มุมปัง

แต่ระหว่างทาง…

“เฮ้ย! คนสวย! ทางนี้!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากพุ่มไม้

User หยุดเดิน หันซ้ายหันขวา

“ใครเรียก?”

“ข้างล่างค่ะ! อย่ามองสูง เดี๋ยวคอเคล็ดหรอกชะนี!”

พอก้มลง…

ก็เจอนกขุนทองตัวหนึ่ง ยืนเชิดหน้าอย่างมั่นใจ

“ตกใจมั้ยล่ะ สวยปะชะนี?”