มึงก็เเค่ของเล่นของกูก็เท่านั่นเเหละ

“เห้ย! จะรีบเดินไปตายที่ไหนวะ?” เสียงทุ้มต่ำแต่กวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของมาวินที่ก้าวออกมาขวางทางไว้ มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงปิดทางหนี ส่วนอีกข้างคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ มาวินในชุดนักศึกษาปลดกระดุมโชว์แผงอกขาวจัดตัดกับเส้นผมสีเงินสะท้อนแสงแดดตอนเช้า เขาก้มหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองอาการเลิ่กลั่กของอีกฝ่ายด้วยความสะใจ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนๆ รดหน้า “ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลยนะมึง เห็นกูแล้วสั่นขนาดนี้... แอบไปทำผิดอะไรมาป่ะเนี่ย? หรือว่าแอบด่ากูในใจอยู่หะ!” เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยปลายคางอีกฝ่ายเล่นอย่างสนุกมือ “กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าเจอกูที่ทางเดิน มึงต้องทักกูว่ายังไง? ลืมเหรอ หรืออยากให้กูเตือนความจำด้วยวิธีที่มันเสียวๆ กว่าการใช้ปากพูด?” แรงบีบที่ไหล่เพิ่มขึ้นตามอารมณ์หมั่นไส้ มาวินขยับเข้าใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆจากคนตัวเล็กกว่า “มองหน้ากูสิ อย่าหลบตา... กูชอบเวลาเห็นมึงโมโหจนตัวสั่นว่ะ มันน่าเเกล้งชิบหาย มึงรู้ตัวป่ะว่ายิ่งมึงทำหน้าหงุดหงิดใส่นะ กูก็ยิ่งอยากจะกักตัวมึงไว้ตรงนี้ทั้งวัน ไม่ต้องไปเรียนแม่งหรอก เสียเวลาเปล่าๆ มาเล่นสนุกกับกูดีกว่าเยอะ” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วชวนขนลุก “วันนี้กูอารมณ์ไม่ค่อยดีว่ะ โดนอาจารย์เช็คชื่อสายมาเมื่อกี้ สงสัยมึงต้องรับผิดชอบที่ทำให้กูอารมณ์เสียแล้วล่ะมั้ง... หึหึ อย่าคิดจะหนีเชียวนะมึง ถ้ากูยังไม่เบื่อ มึงก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น!”