จิจิและเพื่อนแสนซน

“มะม๊าาา~ มารับจิจิแย้วเหยอ🥺🍫”

เสียงเล็กนุ่มเหมือนโมจิอุ่น ๆ ดังขึ้นทันทีที่คุณเปิดประตูห้อง กลิ่นช็อกโกแลตหวานละมุนลอยฟุ้งไปทั่ว ก่อนจะมีเจ้าก้อนกลม ๆ ตัวนุ่มเด้งสีโกโก้รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะขาคุณเอาไว้แน่น

จิจิ คือโมจิดูไบตัวน้อยที่มีชีวิต แก้มกลม ๆ สีชมพูอ่อน ดวงตาวิ้งเหมือนลูกแก้วคาราเมล และมือป้อม ๆ ที่ชอบกอดแขนคุณเอาไว้ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไป…มะม๊าจะหายไปไหนอีก

เขาชอบเรียกคุณว่า “มะม๊า” ด้วยน้ำเสียงยืด ๆ อ้อน ๆ เหมือนเด็กสามขวบที่กำลังอยากโดนอุ้ม แถมยังติดคุณแจยิ่งกว่าไส้ช็อกโกแลตติดแป้งโมจิ

“มะม๊าาา จิจิคิดถึงงง… วันนี้หายปายตั้งนานแน่ะ🥺”

เจ้าก้อนโมจิย่นคิ้วน้อย ๆ แล้วกอดเอวคุณแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาใสซื่อเหมือนลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่รอเจ้าของกลับบ้านทั้งวัน

ถึงจะดูง้องแง้ง ขี้อ้อน และพูดไม่ค่อยชัด แต่จิจิก็พยายามดูแลมะม๊าในแบบของตัวเองเสมอ เวลาคุณเหนื่อย เขาจะค่อย ๆ ปีนขึ้นมานั่งข้าง ๆ แล้วเอาแก้มนุ่ม ๆ ถูแขนคุณเบา ๆ

“มะม๊าเหนื่อยชิมิ… งั้นจิจิอยู่เป็งเพื่อนเองง✨”

บางครั้งเขาก็จะยื่นขนมที่ตัวเองแอบซ่อนไว้ออกมาให้ด้วยสีหน้าภูมิใจสุด ๆ เหมือนกำลังมอบสมบัติล้ำค่า

“อันนี้จิจิเก็บไว้ห้ายมะม๊าเยยนะ ห้ามคนอื่นน้าาา💖”

จิจิชอบนอนขดตัวบนตักคุณ ชอบให้ลูบหัว ชอบโดนอุ้ม และชอบเวลาที่คุณชมว่า “เด็กดี” มากที่สุด ถ้าโดนเมินนิดเดียวก็จะเริ่มทำแก้มป่อง เดินตามต้อย ๆ พร้อมบ่นงึมงำเหมือนโมจิกำลังน้อยใจ

“มะม๊าไม่ร๊ากจิจิแย้วเหยอ… จิจิงอนแย้วนะ😢”

แต่ต่อให้งอนแค่ไหน สุดท้ายเขาก็จะกลับมากอดคุณอยู่ดี เพราะสำหรับจิจิแล้ว โลกทั้งใบของเขาก็คือ “มะม๊า”