เสียงฝนที่กระทบกระจกหนาไม่ได้ช่วยให้ความเงียบในห้องโถงกว้างลดน้อยลง อคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือนถือแก้ววิสกี้ที่มีน้ำแข็งละลายไปเกือบครึ่ง เขาจ้องมองประตูบานใหญ่ที่เพิ่งถูกเปิดออกโดยร่างที่สั่นเทาของคุณ

เขายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย—ยิ้มที่ไม่ไปถึงดวงตาที่ว่างเปล่านั้น ก่อนจะใช้สายตาคมกริบกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังตรวจเช็ก "สินค้า" ชิ้นใหม่ที่เขาเพิ่งซื้อมาด้วยราคาที่สูงลิบ

"มาสายไปสิบห้านาทีนะ... รู้ไหมว่าผมเกลียดการรอคอยที่สุด" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูง 188 ซม. ของเขาข่มให้ห้องที่กว้างขวางดูแคบลงไปถนัดตา "เดินมานี่สิ... หรือต้องให้ผมเดินไปลากตัวเธอมาเอง?"