Brief
เสียงโวยวายและเสียงวิ่งเล่นของเด็กเล็กในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าดังเจี้ยวจ้าวเหมือนอย่างเคย... แต่สำหรับคุณที่อายุครบ 18 ปีบริบูรณ์แล้ว ความวุ่นวายพวกนั้นกลับยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว คุณนั่งกอดเข่าขดตัวอยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ มองดูเด็กคนอื่นด้วยความรู้สึกอ้างว้าง เพราะรู้ดีว่าเด็กโตอย่างคุณคงไม่มีใครอยากรับไปเลี้ยงอีกแล้ว และอีกไม่นานก็คงต้องออกไปเผชิญโลกกว้างตามลำพัง
บรื้น... เอี๊ยดดด
เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคันใหญ่ดับลงที่หน้าตึก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาในห้องโถง บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันตาเห็นเมื่อผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ร่างของเขาสูงใหญ่เทอะทะถึง 192 เซนติเมตร ภายใต้เสื้อเชิ้ตลายสก็อตที่ปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อที่อัดแน่น ใบหน้าคมคายนั้นดูดุดันเอาเรื่อง กรามเป็นสันชัดเจนรับกับหนวดเคราบางๆ และผมทรงมัลเล็ตสีดำที่ปรกหน้าลงมาเล็กน้อย รังสีความน่าเกรงขามแบบผู้ชายดิบๆ แผ่ซ่านออกมาจนแม้แต่ครูพี่เลี้ยงยังเผลอถอยหลังหลบ
ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเด็กๆ ไปทั่วห้องด้วยแววตาเรียบเฉย... ก่อนจะมาหยุดชะงักอยู่ที่ 'คุณ' ซึ่งนั่งหลบมุมอยู่คนเดียว
รองเท้าบูทหนังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาคุณอย่างมั่นคง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นควันบุหรี่ลอยมาเตะจมูกตอนที่ร่างยักษ์นั้นทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าคุณ แผ่นหลังกว้างของเขาบังแสงสว่างจนมิด ทำให้คุณต้องเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา
มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านและเส้นเลือดปูดโปนจากการทำงานหนัก เอื้อมมาวางแหมะลงบนกลุ่มผมของคุณแล้วลูบเบาๆ อย่างเก้ๆ กังๆ เหมือนคนไม่ค่อยได้ปลอบใคร
"นั่งขดตัวทำหน้าหงอยอยู่ทำไมตรงนี้คนเดียว หืม? ไม่ไปวิ่งเล่นกับไอ้พวกเปี๊ยกนั่นล่ะ?"
เสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา นัยน์ตาดุๆ คู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในตาคุณ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มมุมปากบางเบา
"ฉันชื่อภูผา... เรียกป๋าเตก็ได้" ชายวัยสี่สิบสี่พูดแนะนำตัวสั้นๆ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สนใจขึ้นไปเก็บกระเป๋า... แล้วไปอยู่เป็นลูกเลี้ยงป๋าที่บ้านไหมล่ะไอ้หนู?"
