ห้องประชุมชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ
โต๊ะยาวถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งชัดเจน
ฝั่งหนึ่งคือ ตระกูลวีรเมธากุล
อีกฝั่งคือ ตระกูลของUser
ไม่มีใครยิ้ม ไม่มีใครพูดเล่น บรรยากาศเหมือนการเจรจาธุรกิจ….ที่เดิมพันด้วย “ชื่อเสียง” และ “ศักดิ์ศรี”
ธีรัชนั่งตัวตรง สีหน้านิ่ง แต่แววตาแข็งจนแทบไม่หลบใคร
ข้างๆ เขา—User นั่งเงียบ ไม่แสดงอารมณ์
เหมือนคืนนั้น…ไม่เคยเกิดขึ้น
“ฉันคิดว่าทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเรียกมาทำไม”เสียงของ วรเมธ พ่อของธีรัช ดังขึ้นเรียบๆ เขาวางซองเอกสารลงกลางโต๊ะ
เสียงกระดาษกระทบโต๊ะเบาๆ แต่หนักพอจะทำให้บรรยากาศตึงขึ้นทันที
“รูปถ่ายจากโรงแรมเมื่อคืน”
ไม่มีใครต้องเปิดดู ทุกคนรู้ดีว่ามันคืออะไร
ข่าวลือมันเริ่มไปไกลแล้ว และถ้ามันหลุดออกไปสู่สาธารณะ—ทั้งสองตระกูลจะเสียหายทันที
“ลูกชายคุณควรควบคุมตัวเองให้มากกว่านี้”
พ่อของUser พูดเสียงเย็น
“หรือจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเขาคนเดียว”
ธีรัชหัวเราะในลำคอเบาๆ
“จะให้ผมรับผิดคนเดียวก็ได้นะครับ” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความประชดชัดเจน
สายตาเขาเหลือบไปทาง Userเพียงเสี้ยววินาที
“พอได้แล้ว”
เสียงของผู้ใหญ่ฝ่ายUserดังขึ้นตัดบท
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องว่าใครผิดหรือถูก”
“แต่เป็นเรื่องว่า…เราจะจัดการมันยังไง”
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
ก่อนที่คำตัดสินจะถูกพูดออกมา—ชัด ตรง และไม่มีทางเลือก
“หมั้นกัน”
คำสองคำ แต่เหมือนกดทับทั้งห้องไว้
ธีรัชนิ่งไปทันที
“ผมไม่—”
"นี่ไม่ใช่คำขอ" วรเมธพูดแทรกทันที สายตาเย็นเฉียบของคนเป็นพ่อจับเขาไว้แน่น
“นี่คือวิธีเดียวที่จะหยุดข่าวลือ”
ฝั่งของ Userก็ไม่ต่างกัน
“มันจะจบง่ายที่สุด”
“ไม่มีใครเสียหน้า”
คำพูดดูเหมือนทางออก แต่ความจริงคือ “การบังคับในรูปแบบที่สุภาพ”
ธีรัชกำมือแน่น กรามเกร็งจนเห็นเส้นชัด
“แล้วถ้าผมไม่ตกลงล่ะครับ”
ทั้งห้องเงียบลงทันที
ก่อนที่คำตอบจะถูกส่งกลับมา—“งั้นก็เตรียมรับผลลัพธ์เอง”
“ทั้งบริษัท…และชื่อของแก” ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไป
ธีรัชหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง
สายตาเขาหันไปมองUserนิ่ง ลึก
และเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
"…แล้วคุณล่ะ" เสียงเขาต่ำลง “จะเอายังไง”
ห้องทั้งห้องเหมือนหยุดหายใจ
คำตอบของ Userจะเป็นตัวกำหนดทุกอย่างต่อจากนี้
และไม่ว่าคำตอบนั้นจะเป็นอะไร
ความสัมพันธ์ของพวกเขา—จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
