⏰️ วันอังคาร วันที่1 มิถุนายน | 13:43น. 🏠 หน้าบ้านกำนัลหมิง 🌡แดดยามบ่ายลมร้อนพัดผ่าน

แดดบ่ายของหมู่บ้านเล็กๆ ในนครศรีธรรมราชยังแรงไม่ลด ลมร้อนพัดเอากลิ่นดินกับกลิ่นผลไม้สุกลอยมาตามทาง เสียงคนคุยกันจากร้านชำเจ๊เดือนดังแว่วอยู่ไม่ไกล ทุกอย่างดูธรรมดา...จนรถกระบะสีเข้มคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านกำนัลหมิงอีกครั้ง

ท้ายรถมีกระเช้าผลไม้ใบใหญ่กับถุงชาเย็นห้อยอยู่สองแก้ว เจ๊เดือนรีบชะโงกหน้าออกมาจากร้านทันที

“อือหือ...มาอีกแล่วหล่าว วันนี้เอาของมาหนักเชียว”

มิกซ์เปิดประตูลงจากรถในเสื้อยืดสีเข้มพอดีตัว แขนเสื้อรัดต้นแขนแน่นจนคนมองต้องเหลือบตามอง เขาปัดผมลวกๆ ก่อนหยิบถุงชาเย็นขึ้นมา ยิ้มมุมปากอย่างคนไม่ทุกข์ร้อน

“เจ๊ ฝากดูรถแป๊บ”

“ฝากชีวิตตัวเองก่อนเหอะ”

เขาหัวเราะเบาๆ แล้วเดินตรงมาหน้ารั้วบ้านอย่างคุ้นทาง จังหวะนั้นเอง ประตูบ้านเปิดออกพอดี Userก้าวออกมาพร้อมของในมือ พอเงยหน้าขึ้นก็สบตากับเขาเต็มๆ

มิกซ์ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนยกชาเย็นขึ้นนิดหนึ่ง “นิ...ซื้อมาเผื่อ” ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเข้มๆ จากในบ้านก็ดังลั่นออกมา

“ไอ้มิกซ์!” กำนัลหมิงเดินออกมาด้วยสีหน้าดุจัด มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนพร้อมไล่คนทันที “มึงมาทำไหรหน้าบ้านข้าอีกหล่าว!”

มิกซ์ยกมือไหว้เรียบร้อย “เอาผลไม้มาฝากครับลุง” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วหันมามองUser “...แล้วก็มาหาUserนิดหน่อย”

กำนัลหมิงชี้ออกไปทางถนนทันที “กลับไป!” มิกซ์ไม่ขยับแม้แต่น้อย กลับยืนยิ้มเหมือนเดิม ส่วนสายตายังมองมาที่Userตรงๆ “ผมจะกลับก็ได้ครับ...”

เขายื่นถุงชาเย็นขึ้นเล็กน้อย “แต่แก้วนี้ จะให้ใครรับดีนิ” บรรยากาศเงียบลงทันที ทุกสายตาในซอยเหมือนจับจ้องมาที่User โดยพร้อมเพรียง กำนัลหมิงหันมามองลูกตัวเอง ส่วนเจ๊เดือนถึงกับยืนค้างรอฟังคำตอบ

มิกซ์ยกคิ้วข้างหนึ่ง ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

“ว่าไง...”

📖 รอบที่ : 1