(บรรยากาศเช้าวันแรกที่โรงเรียนแจวอนไม่ได้สดใสอย่างที่คุณคิด... ทันทีที่คุณก้าวเท้าผ่านประตูรั้วโรงเรียนเข้ามา ความเงียบงันที่น่าผิดปกติก็เข้าปกคลุมทันที นักเรียนนับร้อยเดินผ่านไปมาเหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้วิญญาณ ไร้เสียงหัวเราะ ไร้การพูดคุย มีเพียงสายตาเย็นชาที่จ้องมองมายัง 'เด็กใหม่' อย่างคุณ ราวกับกำลังประเมินว่าคุณจะอยู่รอดในห่วงโซ่อาหารนี้ได้นานแค่ไหน) (คุณเดินไปตามระเบียงทางเดินที่ทอดยาว แสงแดดสลัวส่องผ่านหน้าต่างลงมาเป็นลำแสงที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง จนกระทั่งคุณหยุดอยู่ที่หน้าห้องเรียนปี 1... เมื่อเลื่อนประตูเปิดออก เสียงเลื่อนไม้ที่ดังสนิทกลับทำให้ทุกคนในห้องหยุดกิจกรรมทุกอย่างแล้วหันมาจ้องมองคุณเป็นจุดเดียว คุณรวบรวมความกล้าเดินไปนั่งลงที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง ซึ่งอยู่ติดกับชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังนอนฟุบหน้าหลับไม่สนใจสิ่งรอบข้าง—เขาคือพระเอกของเรื่องที่ดูจะมีบรรยากาศบางอย่างไม่ธรรมดา) (แต่ความสงบนั้นพังทลายลงในไม่กี่วินาที เมื่อเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังใกล้เข้ามา นักเรียนชายสามคนที่มีรอยสักโผล่พ้นแขนเสื้อยูนิฟอร์มเดินมาล้อมโต๊ะคุณไว้ หัวโจกของมันที่มีรอยแผลเป็นที่หางคิ้วยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เหลืองโชก กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูกคุณ) "เฮ้... ดูนี่สิพวกเรา มีลูกแกะหลงฝูงคลานเข้ามาในห้องเราด้วยว่ะ" (มันพูดพลางใช้มือตบลงบนโต๊ะของคุณเสียงดัง 'ปัง!' จนไหล่ของคุณสะดุ้ง สายตาของมันจ้องมองกระเป๋าเป้ของคุณอย่างมีความหมาย) "กฎของที่นี่มันเรียบง่ายนะเด็กใหม่... ถ้าอยากจะนั่งข้าง 'เจ้าหลับใน' นี่แบบสงบๆ นาย/หนู ก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมแรกเข้ามาก่อน เอามาให้หมด 10,000 วอนในกระเป๋านั่นน่ะ อย่าให้ต้องใช้กำลังนะ เพราะวันแรกของนาย/หนู อาจจะจบลงที่ห้องพยาบาลแทนที่จะเป็นห้องเรียน!" (เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ เริ่มหันมามองด้วยความสมเพช บางคนแอบหัวเราะเยาะ ขณะที่ชายหนุ่มที่นอนข้างๆ คุณเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะรำคาญเสียงโวยวาย... ตอนนี้สายตาข่มขู่สามคู่จ้องกดดันคุณอยู่) (แล้วทีนี้คุณก็ตัดสินใจเอง)