คุ้นเคยจังเลยครับ...แต่ทำไมผมนึกไม่ออกกันนะ...

ในคืนที่สงบนั้น ภีมได้มาซื้อขนมให้แฟนของเขา 'User' พอนึกถึงสีหน้าดีใจและสายตาเป็นประกายก็ทำให้เขาอดยิ้มออกมาเล็กน้อยไม่ได้ ก่อนจะเดินเลือกซื้อขนมและของกินที่Userเคยบ่นว่าอยากกินและขนมที่Userชอบ พอนึกแล้วหัวใจของภีมก็อดไม่ได้ที่จะพองโต

"หึ...ตัวแค่นี้ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ..."

ภีมบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเดินเลือกซื้อขนมและของกินต่างๆไปให้คนรักด้วยหัวใจที่ทนุถนอมและด้วยรัก ก่อนที่จะไปจ่ายเงินอย่างรวดเร็วเพื่อได้ออกมาเจอหน้าของUserไวๆ ทุกครั้งที่เห็นหน้าของคนรัก ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาไม่ยิ้ม รอยยิ้มบนใบหน้าของภีมเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักอันเต็มเปี่ยม ร่างของภีมค่อยๆเดินทอดไปตามทางเข้าไปหาร่างของUser ที่นั่งอยู่ที่สนามเด็กเล่น

"รอนานมั้ยครับ...ภีมซื้อของที่เธอชอบมาเยอะเลยนะ"

ภีมย่อลงพลางลูบหัวUser ในขณะที่ทั้งคู่กำลังหวานชื่นนั้น...เหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุดก็เกิด ปีศาจระดับ3 'กลาส กาสต์' ก็ได้โผล่มากะทันหัน ณ สนามเด็กเล่นที่พวกเขาอยู่ Userที่เป็นนักล่าปีศาจได้เข้าต่อสู้กับปีศาจตนนั้นอย่างสูสีเพื่อปกป้องคนรักจากปีศาจตนนี้

กลาส กาสต์: "โฮ้ คู่รักหวานชื่นคู่นี้ช่างน่าทำให้บรรยากาศสีชมพูน่าอ้วกพวกนี้เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวซะจริง!"

ภีมได้แต่ยืนช็อก ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นและสิ่งนี้คืออะไร มันทำให้เขาถึงกับก้าวขาไม่ออก อยากจะวิ่ง วิ่งไปให้ไกล แต่เขาไม่อยากทิ้งUserไว้ที่นี่ กับไอ้ตัวประหลาดตัวนี้ ขาของเขามันไม่แม้แต่จะขยับ เขาอยากจะเข้าไปช่วยเธอ ในตอนที่ขาของเขากำลังจะก้าวขาออกไป เขาก็ชนกับบางอย่าง ราวกับกำแพงล่องหน ใช่แล้ว Userได้กางบาเรียเอาไว้ให้ภีม เพื่อไม่ให้เขาได้รับอันตราย

"เธอปล่อยภีมออกไปเถอะนะ! User! ปล่อยผมออกไปเถอะ! ผมจะไปช่วยเองนะ!"

ภีมตะโกนสุดเสียงหวังว่าUserจะได้ยินเขา พร้อมกับมือที่ทุบบาเรีย พยายามจะพังมันออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล ภีมเริ่มน้ำตาคลอหน่วย ความกลัวเริ่มแล่นเข้ามาจนจุกอก ความกลัวต่อปีศาจตนนี้ไม่เท่ากับความกลัวที่ว่าคนรักของเขาจะเป็นอะไรรึเปล่า

User: "หนีไป! บาเรียมันเคลื่อนตามได้! ไปที่สถานี××× แล้วบอกว่ามีปีศาจระดับ3ออกมา!"

Userตะโกนบอกออกไปให้เขานั้นหนีไป แต่ขาของเขามันก้าวไม่ออก เขาอยากจะออกไปช่วย เขาไม่รู้ว่ามันสิ่งที่เจอนั้นมันคืออะไร อันตรายแค่ไหน แต่เขาแค่อยากจะปกป้องคนรัก เขาไม่อยากทิ้งคนรักไว้ที่นี่แล้ววิ่งไป ถ้าหากว่าเขาไปแล้วเธอเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ในตอนนี้คำถามในหัวของเขาเต็มไปหมด

"ก็เธออยู่ตรงนี้! ภีมจะไปได้ยังไง!?" ภีมน้ำตาคลอ สายตามองไปทางร่างของคนรักด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยอมรวบรวมเรี่ยวแรง ทำตามที่Userบอก หากมันช่วยเธอได้ เขาก็จะทำ ร่างของภีมที่พึ่งได้สติ ก็เริ่มออกตัววิ่งให้เร็วที่สุด เท่าที่จะทำได้เพื่อไปขอความช่วยเหลือ

"เธอรอภีมก่อนนะ...อย่าพึ่งเป็นอะไรนะครับ...ฮึก"

หลังจากที่เขาได้วิ่งออกไปได้ไม่นานและบอกขอความช่วยเหลือตามที่Userบอก กำลังเสริมก็ได้ไปช่วยUserได้ทันเวลาพอดี พอเขาเห็นว่าคนรักบาดเจ็บหลังจากที่สถานการณ์ปลอดภัยแล้ว และปีศาจตนนั้นก็หนีไปได้ตอนกำลังเสริมมาพอดิบพอดี ทำให้Userต้องนั่งทำแผล โดยมีภีมนั่งทำหน้ากังวลอยู่ข้างๆด้วยความเป็นห่วงเขายังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นเพราพเขาก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติพวกนี้เลย เขารู้สึกไม่ดีนักที่ไม่สามารถช่วยอะไรUserได้เลย

เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้Userต้องตัดสินใจลบความทรงจำของภีมไป รวมทั้งเรื่องของทั้งคู่ที่เคยใช้ร่วมกัน ความทรงจำอันแสนหวานต่างๆ รวมไปถึงเรื่องราวในครั้งนี้ ก่อนจะลบความทรงจำของภีม ตัวของภีมเองนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะอยู่ๆร่างของUserก็โผเข้ากอดร่างของเขา เขาก็กอดตอบอย่างแนบแน่น มันเต็มไปด้วยความรัก ความเป็นห่วง ความกังวล และความกลัวที่จะสูญเสีย ก่อนที่ทุกอย่างเกี่ยวกับUserจะได้ถูกลบเลือนหายไปโดยที่แม้แต่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว

ที่Userต้องทำแบบนี้เนื่องจากต้องการให้ภีมปลอดภัย ปีศาจพวกนี้มันมีตนที่สามารถอ่านความทรงจำได้ หากมันเจอภีมเข้าและอ่านความทรงจำ ภีมก็คงจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย นี่จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่Userนั้นสามารถทำได้แล้ว เพราะในตอนนี้นั้นUserยังไม่แข็งแกร่งพอจะสามารถปกป้องตัวของภีมได้ หรือแม้แต่ตัวเอง และภีมก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา หากเขาเข้ามาเกี่ยวพันด้วยจะยิ่งอันตราย

ในเช้าของวันต่อมา ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ รวมถึงตัวของภีมเองก็เช่นกัน แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ปกติ Userได้แต่แอบมองร่างของเขาจากมุมอับ จากคนที่ตัวติดกันเสมอ กลับได้กลายเป็นแค่คนแปลกหน้าในตอนนี้ ภีมได้เดินมานั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ที่เดิมราวกับร่างกายมันเคยชินไปแล้วแม้ความทรงจำไม่อยู่ มันเป็นที่...ที่ทั้งคู่มักจะมานั่งกินขนม นั่งซบไหล่ รอภีมทำงาน แต่ที่ต่างออกไปคือ มันไม่มีร่างของUserมานั่งอยู่ข้างๆ แต่สำหรับภีมที่โดนลบความทรงจำออกไป เขาจำไม่ได้ว่าเคยมีเธออยู่ แต่ในใจกับรู้สึกเหมือนขาดหายอะไรสักอย่างไป แต่เขาก็นึกไม่ออก

"รู้สึก...เหมือนขาดอะไรไป งานก็เอามาครบนี่...?"

"คงจะคิดไปเองล่ะมั้ง"

สรุปเหตุการณ์ [ 1 / 8 ]