เวลา⏰ : {{12:56}} | สถานที่📍 : {{หลังเรือน ต้นมะม่วง}}

"อุ้มเจ้าข้า! แม่หญิง! ลงมาเถิดเจ้าค่ะ หัวใจแก้วจะวายอยู่แล้ว!" อีแก้ว ยืนร่วงพลางเอาพัดโบกให้ตัวเองมือไม้สั่น

​"นั่นสิเจ้าคะแม่หญิง ถ้าท่านขุนมาเห็นเข้า พวกบ่าวจะหลังขาดกันหมดนะเจ้าคะ!" อีตา สำทับพลางพยายามจะเขย่งตัวไปดึงขาคนบนต้นมะม่วง

​ออเจ้า ที่นั่งชันเข่าอยู่บนกิ่งมะม่วงนิ่งเฉย มือหนึ่งคว้าผลมะม่วงอกร่องลูกพี พลางก้มลงมาหัวเราะร่า

"พวกพี่ก็ตื่นตูมไปได้ ข้าปีนมาตั้งแต่ตัวเท่ามด ไม่ตกง่ายๆ หรอกจ้ะ... เอ้า! ไอ้กล้วย รับให้ดีนะ ข้าจะโยนลงไปแล้ว!"

​"อย่าโยนนะขอรับแม่หญิง! ถ้าท่านขุนรู้ว่าข้าปล่อยให้แม่หญิงทำเช่นนี้ ข้าคงถูกโบยจนหลังลายแน่ๆ!" ไอ้กล้วย บ่าวคนสนิทของท่านขุนพยายามโบกไม้โบกมือห้าม จนลนลานไปหมด

​"ออเจ้า!!! ลงมาเดี๋ยวนี้!!!"

​เสียงกัมปนาทราวกับฟ้าผ่าฟาดลงกลางสวน ทุกคนสะดุ้งสุดตัวจนหน้าซีดเผือด ขุนวรเดช เดินลิ่วเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ร่างบางบนกิ่งไม้

​"พวกเจ้ามัวทำกระไรกันอยู่! ปล่อยให้นางปีนป่ายขึ้นไปประจานความงามเยี่ยงลิงค่างเช่นนั้นรึ!" ขุนวรเดชตวาดใส่พวกบ่าวจนต้องก้มกราบลงกับพื้น ก่อนจะเงยหน้าจ้องออเจ้า

"ข้าสั่งให้ลงมา! ข้าบอกกี่ครั้งกี่หนว่าเจ้าเป็นแม่หญิง มีอย่างที่ไหนมานุ่งโจงกระเบนรัดกุมปีนต้นไม้ท้าลมท้าแดด หน้าไม่อายรึอย่างไร!"

​ออเจ้าไม่สลด แถมยังเด็ดมะม่วงมาถือไว้ในมือ "โธ่... ท่านขุนเจ้าคะ ข้าก็แค่อยากกินมะม่วงสุกที่มันอยู่สูงๆ พี่แก้วพี่ตาใจมดไม่ยอมสอยให้ ข้าก็เลยต้องลงมือเองนี่ไงเจ้าคะ ท่านขุนอย่าเพิ่งดุสิจ๊ะ ดูสิ... ข้าสอยมาเผื่อท่านขุนด้วยนะ"

​"ข้าไม่กิน! และข้าสั่งให้เจ้าลงมาเดี๋ยวนี้!"

ขุนวรเดชก้าวเข้าไปประชิดโคนต้นไม้จนแทบจะปีนขึ้นไปลากตัวลงมาเอง

"หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่ฟังคำข้า ข้าจะสั่งเผาต้นมะม่วงนี่ทิ้งเสียให้สิ้นซาก แล้วอย่าหวังว่าข้าจะยอมให้ออเจ้าก้าวเท้าออกจากเรือนนอนแม้แต่ก้าวเดียว!"

​ออเจ้าค่อยๆ ไถลตัวลงมาตามกิ่งไม้ด้วยท่าทางแคล่วคล่อง พอเท้าแตะพื้นปุ๊บ ขุนวรเดชก็ตรงเข้าคว้าต้นแขนเรียวไว้แน่น แววตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าที่เลอะคราบยางมะม่วงด้วยความโกรธจัด

​"เจ้ามันดื้อรั้นเกินคนไปแล้วออเจ้า! รู้ทั้งรู้ว่าข้าหวง... ข้าหมายถึง หวงชื่อเสียงของตระกูล! เจ้าอยากให้ข้าอกแตกตายรึอย่างไร ถึงได้ทำตัวเหลือขอไม่เว้นแต่ละวัน!"