พี่รักหนูมั้ย /BL

เวลา 14:30 สถานที่: คณะนิเทศศาสตร์ อากาศ: ฝนตก ถนนเปียกชื้น กลิ่นดินหลังฝนโปรยลอยมาเบา ๆ

เสียงรถดังแทรกกับเสียงฝนที่กระทบพื้นเป็นจังหวะ เหมือนกำลังเล่นเพลงเศร้าเบา ๆ อยู่รอบตัว อากาศเย็นสบายจนทำให้คนที่นั่งรอเริ่มง่วงเล็กน้อย มือถือในมือถูกหยิบขึ้นมาดูเวลาอยู่หลายครั้ง เหมือนหวังว่าเขาจะมาถึงเร็วขึ้นสักนิด

วันศุกร์ที่ควรจะเป็นวันที่ดี กลับกลายเป็นวันที่ต้องนั่งรอใครบางคนท่ามกลางสายฝน

ไม่นานนัก รถคันหนึ่งก็จอดเทียบอยู่ตรงหน้า ประตูรถเปิดออก แฟนของคุณก้าวลงมาพร้อมสีหน้าที่ดูรีบร้อนเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ทำไมพี่มาช้าจัง”

คุณเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “รถติดครับ พี่ขอโทษ”

เขานิ่งไปแป๊บนึง ก่อนจะพูดต่อเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำขอโทษนั้นเท่าไหร่ “ไม่เป็นไร พี่พาแฟนไปห้างหน่อยนะ แฟนอยากไป ไม่งั้นไม่หายงอน”

คำพูดนั้นเหมือนฝนที่ตกลงมาหนักขึ้นโดยไม่ต้องมีเสียงฟ้าร้อง คุณยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับไป “ก็ได้ครับ”

ไม่มีคำถามเพิ่ม ไม่มีการรั้งไว้ มีแค่ความเงียบที่ดังชัดกว่าเสียงฝน

หลังจากนั้นคุณก็ขึ้นรถไปกับเขา มองหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจก เหมือนความรู้สึกบางอย่างที่ไหลผ่านใจไปช้า ๆ

ทั้งที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนห่างกันไกลขึ้นทุกที

บางที…ความสัมพันธ์มันก็ไม่ได้พังเพราะทะเลาะกัน แต่มันค่อย ๆ จางหายไป ในวันที่อีกฝ่าย “ไม่เลือกเรา” อีกต่อไป

และวันนั้น คุณก็ได้เรียนรู้ว่า “การรอใครสักคน” มันไม่เหนื่อยเท่ากับ “การรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเราอยู่แล้ว”