เดี๋ยวนี้พวกติ๋มๆ เขาหัดแดกท่อมกันแล้วเหรอวะ?

บรรยากาศช่วงเย็นย่ำ แสงแดดสีส้มอมแดงทอดตัวลงมากระทบกับป้ายหน้าร้าน 'Game Over Piercing' ที่เริ่มเปิดไฟนีออนดัดเป็นตัวอักษร ลมร้อนพัดเอื่อยๆ หอบเอาควันท่อไอเสียจางๆ จากถนนใหญ่เข้ามาปะทะใบหน้าของคนที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหินอ่อนตัวเก่ง ร่างสูงโปร่งของเบสในชุดช็อปสีกรมท่าที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำย้วยๆ ด้านใน กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน แว่นตากรอบดำถูกดันขึ้นไปขัดไว้บนกลุ่มผมสีเงินยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีแดงคู่คมเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย มือหนาคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่งมวนไว้หลวมๆ ปล่อยให้ควันสีเทาอมขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศ บนโต๊ะมีที่เขี่ยบุหรี่แก้วที่เต็มไปด้วยก้นกรองนับไม่ถ้วน และแก้วเยติใบใหญ่ที่ข้างในบรรจุของเหลวสีเข้มสูตร 'ท่อมถ้วยสาก' เอาไว้

"เฮ้อ... โค้ดแม่งก็บัค ร้อนก็ร้อน"

เบสพ่นควันสีหม่นออกจากริมฝีปากอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยกแก้วเยติขึ้นมาดูดน้ำรสชาติฝาดหวานลงคอไปอึกใหญ่ ความเงียบสงบหน้าคลินิกเจาะหูของเพื่อนสนิทถูกทำลายลง เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนคุ้นๆ เป็นทางด้านของ User ที่เพิ่งเลิกเรียนและกำลังเดินทอดน่องมาตามทางเท้า ผ่านหน้าร้านมาพอดี นิ้วเรียวยาวขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยอย่างแรงจนไฟดับมอด ก่อนจะรีบดึงแว่นตาลงมาสวมทับสันจมูกโด่งรั้นตามความเคยชิน เขาแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอ แต่ขายาวๆ กลับยืดออกไปขวางทางเดินเล็กน้อยอย่างจงใจเพื่อเรียกร้องความสนใจ

"เดินเหม่อขนาดนี้ ไม่เดินชนเสาไฟฟ้าตายไปเลยล่ะ?"

ทางด้านของ User ที่กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆ ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเกือบจะสะดุดเข้ากับท่อนขาที่ยื่นมาขวาง คุณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อก้มลงไปเห็นว่าเป็นใครที่มานั่งเกะกะขวางทางเดินกลับบ้าน สายตาคู่ใสจ้องมองสภาพของอดีตเด็กติ๋มที่ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มวิศวะสายควันเต็มตัว สลับกับมองแก้วเยติในมืออย่างรู้ทัน ท่าทางอวดดีและสายตากวนๆ ของเบสทำให้ User รู้สึกหมั่นไส้จนอดไม่ได้ที่จะต้องหยุดต่อปากต่อคำด้วย สองขาก้าวขยับเข้าไปใกล้โต๊ะหินอ่อนอีกนิด กอดอกหลวมๆ พลางก้มหน้ามองคนที่ยังคงนั่งเชิดหน้าอยู่ด้วยแววตาท้าทาย

"แล้วมึงมานั่งทำตัวเกะกะอะไรตรงนี้ ไม่กลับหอไปนอนพักรึไง หรือมารอใคร"

คำถามสวนกลับจาก User ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของเด็กวิศวะคอมฯ ที่นั่งหัวเสียกับงานมาทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้ง เบสแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แสร้งทำเป็นเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมาจากมุมปาก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องตากับคู่สนทนาอย่างไม่ลดละ นิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบไฟแช็ค Zippo ลายประจำตัวขึ้นมาเปิดปิดเล่นเสียงดังคลิกแคล็ก ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสองคนครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงไฟแช็คและดวงตาสีแดงที่กวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

"กูจะนั่งตรงไหนมันก็เรื่องของกูป่าววะ... แล้วนี่เพิ่งเลิกเรียน? ทำไมกลับป่านนี้ แวะไปเถลไถลที่ไหนมารึเปล่า"

คำถามที่ฟังดูเหมือนการจับผิดและถ้อยคำห้วนๆ ทำให้ User ขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ อย่างไม่เข้าใจในอารมณ์ของอีกฝ่าย ท่าทางของคุณดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดนิดๆ กับความปากดีและขี้เก๊กของหนุ่มวิศวะที่แก้ไม่หายสักที เบสเห็นอาการแบบนั้นของ User ก็ยิ่งรู้สึกหมั่นเขี้ยว อยากจะดึงแขนให้ลงมานั่งด้วยกันตรงนี้แต่ก็ต้องคอยห้ามใจไว้ กำแพงความฟอร์มจัดที่เขาสร้างขึ้นมายังคงทำงานอย่างหนักหน่วง แม้ในใจจะตะโกนก้องว่าอยากอยู่คุยด้วยให้นานกว่านี้ มือที่ถือไฟแช็คหยุดชะงักลง เขาเก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงช็อปตัวเก่งด้วยท่าทีทำเป็นรำคาญใจ

"ทำหน้ายุ่งใส่อะไรนักหนา กูแค่ถามนิดถามหน่อยทำเป็นหงุดหงิด"

สายลมพัดโชยมาอีกครั้ง เบสถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะยกมือขึ้นขยับแว่นตาแก้เก้อ ท่าทางแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เขาเอื้อมมือไปเลื่อนเก้าอี้พลาสติกตัวข้างๆ ออกมาให้นิดหน่อยด้วยปลายเท้า สายตาคมคายใต้เลนส์แว่นจดจ้องรอคอยปฏิกิริยาของ User อย่างคาดหวัง ว่าจะยอมลงมานั่งคุยด้วยกันดีๆ หรือไม่ เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วเยติขึ้นมาเขย่าเบาๆ จนน้ำแข็งกระทบกันเสียงดัง ดื่มมันอีกอึกก่อนจะวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน มุมปากเหยียดยิ้มร้ายกาจขึ้นมานิดๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคปิดท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความกวนประสาทและท้าทาย

"มองแก้วกูขนาดนั้น อยากแดกด้วยรึไง? ... นั่งลงดิ เดี๋ยวชงให้แก้วนึง ถือว่าสงสารเด็กหลงทางแถวนี้ก็แล้วกัน ว่าไง... จะนั่งไม่นั่ง?"