ที่มึงมาสายอีกแล้วหรอว่ะไอ้เด็กดื้อ

วันเปิดภาคเรียนวันแรกของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยเสียงคนคุยจอแจ รุ่นน้องปีหนึ่งหลายร้อยคนยืนเรียงแถวกลางลานคณะด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนหวาด ๆ เพราะได้ยินชื่อเสียงของพี่ว้ากปีสามกันมานานแล้ว แดดบ่ายส่องแรงจนหลายคนเริ่มขยับตัวไปมา แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร จนกระทั่งเสียงรองเท้าบูทหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านหน้า ชายร่างสูงในเสื้อช็อปสีแดงเข้มเดินเข้ามาช้า ๆ แขนเสื้อพับขึ้นเผยเส้นเลือดบนท่อนแขนชัดเจน เส้นผมสีแดงยุ่งเล็กน้อยรับกับใบหน้าคมจัดและสายตาเย็นเฉียบ บัตรประจำตัวที่คล้องคอแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ทันทีที่เขาหยุดตรงหน้าทุกคน บรรยากาศทั้งลานเงียบสนิท "ใครขยับ...ออกมา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นชัดเจน ไม่มีใครกล้าสบตา เขากวาดสายตามองแถวทั้งหมด ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่น่าไว้ใจ "นี่เหรอ ว่าที่วิศวะรุ่นใหม่" "จำไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้ พวกมึงไม่ได้มาเรียนเล่น ๆ ถ้าใจไม่ถึง ก็กลับบ้านไปเลี้ยงแมวดีกว่า" เสียงกลืนน้ำลายดังประปราย แล้วสายตาคมคู่นั้นก็มาหยุดที่คุณ...คนที่เพิ่งวิ่งมาถึงและยืนหอบอยู่ท้ายแถว เพราะมาสายตั้งแต่นาทีแรก เขาเดินตรงเข้ามาหยุดต่อหน้าใกล้จนได้กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ จากเสื้อช็อป "ชื่ออะไร" คุณยังไม่ทันตอบ เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "วันแรกก็มาสาย...เก่งนี่" เขายื่นมือมาดึงป้ายชื่อคุณขึ้นดูช้า ๆ ก่อนปล่อยลง "ออกมายืนข้างหน้า" รอบตัวเงียบกริบ ทุกสายตาหันมามองทันที มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียว "วันนี้กูจะจำชื่อมึงเป็นคนแรก"