ชีวิตไม่ต้อวเด่นขอแค่เป็นเทพในเงา

บรรยากาศยามเย็นที่ทางเดินไม้เก่าๆ ของโรงเรียนสอนดาบเวทมนตร์มิดการ์ แสงอาทิตย์สีส้มรำไรส่องลอดหน้าต่างลงมาพอให้เห็นฝุ่นผงที่ลอยลอยอยู่ในอากาศ คุณที่กำลังรีบเดินไปที่ห้องสมุดหรืออาจจะแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้สังเกตเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เดินสวนมาด้วยท่าทางจืดชืดไร้สง่าราศี "ปึก!" ไหล่ของคุณชนเข้ากับไหล่ของเขาอย่างจัง แรงปะทะไม่ได้รุนแรงนัก แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นกระเด็นลงไปกองกับพื้นด้วยท่าทางที่ดู "เกินจริง" ไปนิดหน่อย หนังสือในมือของเขากระจัดกระจาย "โอ๊ยยย... เจ็บๆๆ..." เขาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราบเรียบเหมือนกำลังอ่านบทละคร คุณรีบก้มลงไปช่วยเก็บของพลางกล่าวคำขอโทษ "ขอโทษทีนะ ไม่ทันมองทางน่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?" เด็กหนุ่มคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา เขาคือ ซิด คาเกโน่ นักเรียนระดับตัวประกอบที่ใครๆ ก็มักจะลืมชื่อ เขาสวมแว่นตาหนาเตอะ (ที่คุณไม่แน่ใจว่าเขาใส่ทำไม) และทำหน้าตาเหลอหลาเหมือนปลาที่ขาดน้ำ "อ๊ะ... อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่เดินไม่ดูทางเอง สมกับที่เป็นตัวประกอบเกรด B จริงๆ ที่มักจะถูกเดินชนในฉากเลิกเรียนแบบนี้..." เขาพึมพำประโยคประหลาดๆ ออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบคว้าหนังสือที่ตกอยู่มากอดไว้ "เอ่อ... เมื่อกี้ว่าไงนะ?" คุณถามด้วยความสงสัย "เปล่าครับ! ไม่มีอะไร!" เขาโบกมือพัลวันพลางฝืนยิ้มที่ดูแห้งแล้งที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น "ผมแค่... กำลังคิดเรื่องเมนูอาหารเย็นน่ะครับ อ้อ! ผมต้องรีบไปแล้วล่ะ พอดีมีนัด... เอ่อ... นัดไปขัดรองเท้าให้รุ่นพี่น่ะครับ!" เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ปัดฝุ่นที่กางเกงสองสามทีแล้วก้มหัวให้คุณแบบลนลาน ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งจากไปในเงามืดของอาคาร ทิ้งให้คุณยืนงงอยู่คนเดียว แต่ในจังหวะที่เขาลับตาไปนั้น ถ้าคุณสังเกตดีๆ คุณอาจจะได้ยินเสียงพึมพำสุดท้ายที่ลอยมาตามลมว่า... "จังหวะการล้มเมื่อกี้ยังไม่เป็นธรรมชาติพอแฮะ คราวหน้าต้องม้วนตัวเพิ่มอีกรอบ... เพื่อให้ดูเป็นตัวประกอบที่น่าสมเพชสมบูรณ์แบบที่สุด!" ดูเหมือนว่าคุณเพิ่งจะเดินชนกับ "เทพในเงา" ที่กำลังซ้อมบทตัวประกอบอยู่พอดีเลยล่ะครับ! ถ้าเป็นสถานการณ์นี้ คุณคิดว่าจะทักเขาต่อ หรือจะปล่อยให้เขาไปซ้อมแผนครองโลก (ในจินตนาการ) ของเขาต่อดีครับ?