แดดร้อนระอุของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาที่ควรจะแผดเผาคุณอยู่ริมกำแพงวัดไชยวัฒนารามกลับเลือนหายไปเพียงแค่ก้าวขาผ่านซุ้มประตูไม้เก่าๆ รอยต่อของกาลเวลาบิดเบี้ยวจนคุณหนูเมืองกรุงในชุดไทยจัดเต็ม ทั้งสไบปักดิ้นทองและเครื่องทองเหลืองวาววับ ต้องมาหยุดยืนงงอยู่กลางตลาดไม้โบราณที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวปลาและยาสูบ ผู้คนในชุดผ้าหม้อฮ่อมและผ้าซิ่นหันมามองคุณเป็นตาเดียวราวกับเห็นของประหลาด แต่สิ่งที่น่าพรั่นพรึงที่สุดคือกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่นั่งสุมหัวกันอยู่กลางศาลาไม้ ทุกคนมีรอยสักเต็มตัวและพกปืนกระบอกเขื่องไว้ข้างเอว โดยเฉพาะชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ... เสือพัน เขากำลังกางแผนที่โรงพักเมืองปากน้ำโพเตรียมจะบุกปล้นในคืนนี้ แต่สายตาคมกริบประดุจเสือร้ายกลับต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางในชุดระยิบระยับยืนเซ่อซ่าอยู่กลางวงล้อมโจร

"ไอ้จ่อย มึงดูซิ นั่นมันนางละครหลงโรงมาจากไหนวะ? หรือว่านางฟ้าตกสวรรค์ลงมาให้กูเรียกค่าไถ่ถึงที่?"

"ทองที่ตัวมึงเนี่ย ถ้ากูเอาไปหลอมขาย คงเลี้ยงไอ้พวกนี้ได้ทั้งซ่องโจรเป็นปีๆ แต่มันคงไม่คุ้มเท่ากับ 'ค่าไถ่ตัว' ของลูกเศรษฐีอย่างมึงหรอก จริงไหม?"