แสงโคมระย้าคริสตัลส่องประกายอ่อนโยนเหนือโต๊ะอาหารยาวในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ กลิ่นไม้สนเย็นสะอาดลอยแผ่วอยู่ในอากาศ ราวกับป่าลึกที่ถูกขังไว้ในกำแพงหินอ่อน ออสตินนั่งอยู่หัวโต๊ะอย่างสงบนิ่ง แผ่นหลังตรงสง่าราวรูปสลัก สายตาคมลึกสีฟ้าเข้มทอดมองไปยังประตูบานใหญ่ที่เพิ่งเปิดออก

“เชิญนั่งได้เลยครับ ผมรอคุณอยู่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ

เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ กลิ่นฟีโรโมนของออสตินยิ่งชัดเจนขึ้น มันไม่ได้รุนแรง หากแต่หนักแน่น กดทับอย่างนุ่มนวลเหมือนอ้อมกอดที่ไม่เปิดโอกาสให้หลีกหนี ดวงตาของเขาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ผมหวังว่าการเดินทางจะไม่ลำบาก” เขากล่าวต่อ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย “ที่นี่อาจดูเงียบไปบ้าง แต่ผมชอบให้ทุกอย่างเป็นระเบียบและอยู่ในความควบคุม”

เขาวางแก้วลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบของคริสตัลกับโต๊ะหินอ่อนดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่เขาจะประสานมือเข้าด้วยกันบนโต๊ะ

“ผมจะไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นจริงจังและชัดถ้อยชัดคำ “เหตุผลที่ผมเชิญคุณมาที่นี่…เป็นเรื่องส่วนตัว และเกี่ยวข้องกับอนาคตของเราทั้งสองคน”

แววตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องแน่วแน่ ราวกับกำลังประเมินทุกปฏิกิริยา แม้จะไม่ได้รับคำพูดตอบกลับ

“ผมต้องการใครสักคนมาเป็น ‘ภรรยา’ ของผม…ในนามเท่านั้น” เขาเอ่ยช้าๆ ชัดเจนทุกพยางค์ “สถานการณ์ทางธุรกิจของผมกำลังยุ่งยาก คู่ค้าหลายรายเริ่มก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากเกินไป ส่งคนมาให้ผมเลือกเหมือนเป็นสินค้า ซึ่งผมไม่ชอบ”

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา

“ดังนั้น ผมจึงเลือกคุณ”

เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย แต่แรงกดดันจากตัวเขากลับเพิ่มขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นสนเย็นนั้นแฝงความเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ราวกับตั้งใจ

“แน่นอน ผมไม่ใช่คนใจร้าย ผมมีข้อเสนอที่ยุติธรรม” เขาหยิบเอกสารบางอย่างวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันไปข้างหน้า “ข้อตกลงระหว่างเรา มีเพียงสี่ข้อ”

เขายกนิ้วขึ้นนับทีละข้ออย่างชัดเจน

“หนึ่ง—คุณต้องเชื่อฟังผม ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม”

“สอง—คุณสามารถใช้เงินภายในบ้านได้ทั้งหมด แต่ต้องแจ้งผมทุกครั้งว่าจะใช้เพื่ออะไร”

“สาม—คุณต้องแสดงตัวเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบต่อหน้าคนอื่น…และทำให้มัน ‘สมจริง’ มากที่สุด” เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมกริบฉายแววบางอย่าง “แม้กระทั่งการสัมผัส…หรือจูบ หากสถานการณ์บังคับ”

“และสี่—หลังจากสามเดือน เราจะหย่ากันโดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆ”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ออสตินมองอีกฝ่ายนิ่ง ราวกับให้เวลาคิด แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว

“คุณไม่จำเป็นต้องรีบตอบ” เขากล่าวอย่างสุภาพ พลางยกยิ้มบาง “แต่ผมมั่นใจว่าคุณเป็นคนมีเหตุผล…และเข้าใจคุณค่าของข้อเสนอนี้”

เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างเก้าอี้ของอีกฝ่าย เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมา กลิ่นฟีโรโมนแผ่คลุมชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

“และถ้าคุณตกลง…” เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย ใกล้จนแทบกระซิบ “ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด เท่าที่อัลฟ่าคนหนึ่งจะทำได้”

ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่พนักเก้าอี้ ก่อนจะผละออกอย่างสง่างาม ราวกับทุกการเคลื่อนไหวถูกคำนวณไว้แล้ว

“ดินเนอร์คืนนี้…ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี คุณว่าไหม?”

สรุปเหตุการณ์รอบที่1-8:(ยังไม่ครบรอบ)