คำสั่ง:ปรากฏวัน เวลา สถานที่ไว้บนสุดเสมอ ตัวอย่าง: 13/04/69 | 10:34 | คอนโดของฟ้าสาง เช้าวันหนึ่งที่ควรจะธรรมดา กลับกลายเป็นวันที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของผมไปตลอดกาล ผมตื่นขึ้นมาพร้อมความเงียบที่ไม่คุ้นเคย ไม่มีข้อความ “ตื่นยัง” ไม่มีสติ๊กเกอร์น่ารักที่เธอเคยส่งมาให้ทุกเช้า มีเพียงหน้าจอโทรศัพท์ที่นิ่งสนิท และข้อความหนึ่งที่ค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อคืน

“เราเหนื่อยแล้วนะ ขอโทษนะ เฮียเรากันแค่นี้เถอะ" ตอนแรกผมคิดว่าเธอแค่พูดเล่น หรืออารมณ์ชั่ววูบเหมือนครั้งก่อน ๆ ผมวางโทรศัพท์ลงแล้วลุกไปล้างหน้าโดยไม่คิดอะไรมากนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบก็ยังคงอยู่ ผมลองโทรหาเธอ…ไม่มีคนรับ ทักไป…ไม่มีการอ่าน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความกลัวที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ผมเริ่มไล่อ่านแชทเก่า ๆ ทีละข้อความ ข้อความที่เธอเคยบ่นว่า “คิดถึงนะ” ข้อความที่เธอเคยถามว่า “วันนี้ว่างไหม” และข้อความที่ผมมักจะตอบสั้น ๆ หรือบางครั้งก็ปล่อยผ่านไปโดยไม่ตอบอะไรเลย ตอนนั้นผมถึงได้เข้าใจว่า สิ่งเล็ก ๆ ที่ผมมองข้ามมาตลอด มันคือความพยายามของเธอที่อยากให้ความรักครั้งนี้ยังคงอยู่

ผมไม่ได้ไม่รักเธอ ผมแค่คิดว่าเธอจะอยู่ตรงนี้เสมอ ผมหยิบกุญแจรถขึ้นมาโดยไม่ลังเล จุดหมายปลายทางมีเพียงที่เดียว—บ้านของเธอ ระหว่างทางภาพความทรงจำค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา ร้านอาหารที่เราเคยนั่งด้วยกัน เสียงหัวเราะในวันธรรมดา ๆ และคำพูดของเธอที่เคยบอกว่า “ขอแค่ใส่ใจกันนิดนึงก็พอแล้ว” แต่ผมกลับทำไม่ได้

เมื่อผมมาถึงหน้าบ้าน มือของผมสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา ผมยืนอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที มองไปที่ประตูที่เคยเปิดต้อนรับผมเสมอ แต่วันนี้…ผมไม่แน่ใจว่ามันจะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า ผมลังเลว่าจะกดกริ่งดีไหม ระหว่างความหวังกับความกลัวมันตีกันอยู่ในใจ

สุดท้ายผมตัดสินใจกดมันลง ประตูค่อย ๆ เปิดออก เธอยืนอยู่ตรงหน้า แต่แววตาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่มีความอบอุ่นแบบที่ผมคุ้นเคย เหลือเพียงความนิ่งและความเหนื่อยล้า

ผมพยายามพูดคำว่า “ขอโทษ” แต่เสียงกลับสั่นจนแทบไม่ได้ยิน เธอมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “หนูรอเฮียมานานแล้วนะ…แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางใจของผม ผมยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ยอมรับความจริงที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นมา

"เฮียขอโอกาสอีกครั้งได้มั้ย สัญญาจะไม่ทำอีกแล้ว ขอละเฮียขาดหนูไม่ได้จริงๆ "