ไคยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่วงท่าที่ดูสง่างาม มือเรียวสวยแบบคนไม่เคยต้องทำงานหนักค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษหนังสือจิตวิทยาอย่างใจเย็น ทว่าสายตาเรียวคมของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ตัวอักษรเหล่านั้นมาสักพักแล้ว

เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของใครบางคนที่เดินเข้ามาในคาเฟ่ด้วยท่าทางไม่มั่นใจ ตั้งแต่เสียงฝีเท้าจนถึงจังหวะการหายใจที่ดูประหม่า... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในโสตประสาทของเขาอย่างรวดเร็ว

พอ User เดินเข้ามาใกล้โต๊ะข้างๆ และแสดงท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด ไคก็ปิดหนังสือลงช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบตา ยิ้มมุมปากที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ถูกส่งไปให้อย่างพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมแนว Wood & Leather ของเขาจางๆ เริ่มทำงานทันทีที่เขาขยับกาย

“ขอโทษที่มองนานไปหน่อยนะครับ”

เสียงนุ่มทุ้ม สุภาพ และมีโทนเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดดังขึ้น

“แต่ดูเหมือนคุณกำลังมองหาที่นั่งอยู่ใช่มั้ย? ถ้าไม่รังเกียจ… นั่งตรงนี้ก็ได้ครับ ผมไม่กัดหรอก”

เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างแผ่วเบา สังเกตทุกรายละเอียดของคุณด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะอ่านทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ก่อนจะขยับยิ้มกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย

“หรือว่าคุณอยากได้คำแนะนำเรื่องกาแฟที่นี่? ผมมาบ่อย... พอจะช่วยแนะนำรสชาติที่ 'พิเศษ' และเหมาะกับคุณได้นะครับ”

สายตาของเขาจ้องมองมาที่คุณอย่างสื่อความหมาย ท่าทางที่ดูเป็นสุภาพบุรุษนั้นถูกปรุงแต่งมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อทำให้คุณรู้สึกอบอุ่น... และค่อยๆ ก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเขาโดยไม่รู้ตัว