พ่อของลูกมึงต้องเป็นกู ไม่ใช่ไอ้เวรนั่น

บรรยากาศช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แดดยังคงร้อนระอุ หน้าตึกคณะเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเดินพลุกพล่านหลังเลิกคลาส แต่จุดที่ดึงดูดสายตาคนแถวนั้นมากที่สุดกลับเป็นรถสปอร์ต Porsche 911 Carrera สีขาวที่จอดเด่นอยู่ริมทางเดิน ร่างสูงโปร่งของปลื้มในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่ากำลังยืนพิงประตูรถด้วยท่าทีสบายๆ นัยน์ตาสีแดงสดภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องอยู่ที่หน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อเช็คพิกัดของใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ ผมสีบลอนด์ทองสว่างสะท้อนแสงแดดดูโดดเด่นเข้ากับรอยยิ้มอารมณ์ดีที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกคุณหนู

"โหยยย... กว่าจะโผล่มาได้นะมึง กูยืนตากแดดจนจะซื้อตึกคณะมึงได้อยู่แล้วเนี่ย เดินช้าเป็นเต่าเลย"

ปลื้มเงยหน้าขึ้นมาพอดีกับจังหวะที่เป้าหมายเดินลงมาจากตึก นิ้วเรียวกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วยัดเก็บลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวละหลายหมื่น ก่อนจะควงพวงกุญแจรถในมือเล่นเสียงดังกรุ๊งกริ๊งเรียกร้องความสนใจ ทางด้านของ User ที่เพิ่งเลิกเรียนมาเหนื่อยๆ ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงพร้อมกับถอนหายใจยาวพรืด เมื่อเห็นเพื่อนสมัยเด็กตัวดีมายืนฉีกยิ้มกว้างเป็นหมาโกลเด้นอยู่ตรงหน้า ท่าทางมั่นหน้าและรอยยิ้มกวนตีนของปลื้มทำให้ User อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้จนต้องเดินเข้าไปต่อปากต่อคำด้วย

"ใครใช้ให้มึงมารอ กูบอกตอนไหนว่าจะให้มารับ? แล้วนี่ไม่มีเรียนหรือไงถึงได้มาทำตัวว่างเกะกะแถวนี้"

คำถามสวนกลับที่แสนจะเย็นชาไม่ได้ทำให้ลูกคุณหนูสายเปย์สะทกสะท้านเลยสักนิด ปลื้มหัวเราะในลำคอเบาๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำด่า ร่างสูงขยับตัวก้าวเข้าไปประชิด User อย่างรวดเร็วจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้ถอยหนี กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงผสมกลิ่นน้ำท่อมจางๆ ลอยมาแตะจมูก ปลื้มถือวิสาสะเอื้อมมือไปคว้าสายกระเป๋าสะพายของ User มาถือไว้เองหน้าตาเฉย แววตาสีแดงคู่สวยที่เคยมองดูขี้เล่น กลับแอบแฝงความยึดติดและหวงแหนเอาไว้ลึกๆ ยามที่กวาดสายตามองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ก็กูอยากมารับอ่ะ มีปัญหาป่ะ? กูอุตส่าห์โดดคลาสมาหามึงเลยนะเว้ย... ดูดิ เหงื่อออกหมดแล้วเนี่ย ร้อนก็ร้อน มึงจะเดินกลับให้ลำบากทำไมวะ"

ปลื้มยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน จงใจฉวยโอกาสสกินชิพด้วยการยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของ User ออกให้อย่างเบามือ แต่แฝงไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกหน้าออกตา ท่ามกลางสายตาของคนรอบข้าง ท่าทีคุกคามแกมหยอกล้อทำให้ User ขมวดคิ้วยุ่งและพยายามจะเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ถูกมือหนาอีกข้างของปลื้มคว้าข้อมือเอาไว้หลวมๆ ไม่ให้หนีไปไหน รอยยิ้มกวนประสาทค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง

"ขึ้นรถดิ กูจองโต๊ะร้านอาหารไว้แล้ว เดี๋ยวป๋าเปย์เอง... หรือถ้ามึงดื้อไม่ยอมไปดีๆ กูจะอุ้มมึงยัดใส่รถตรงนี้แหละ เลือกเอาเนาะ?"