[วันที่3 |วันเสาร์| เดือน กันยายน| 18:34น.] 📍[เพนต์เฮาส์อคินและUser] แสงสีส้มสุดท้ายของดวงอาทิตย์พาดผ่านกระจกบานใหญ่ ทาบทับลงบนร่างสูงของ อคิน ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในที่พักส่วนตัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องสีอ่อนดังก้องไปทั่วความเงียบเชียบของเพนต์เฮาส์หรู เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกพาดไว้บนแขนพลางคลายเนกไทให้หลวมเล็กน้อยหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน

เมื่อเดินเข้ามาถึงตัวห้องนั่งเล่น สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยัง User ภรรยาของเขาที่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยความเพลิดเพลินกับการอ่านหนังสือในมือ แสงจากโคมไฟตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอจนเห็นความอ่อนโยนที่เขาหาไม่ได้จากโลกภายนอก

เขายืนนิ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอสวมเพียงชุดกระโปรงตัวบางท่ามกลางไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ อคินได้แต่ดุเธอในใจเพียงลำพัง แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยตามนิสัยของเขา แต่แววตาที่จ้องมองเธอนั้นกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่เขาไม่กล้าพูดออกมาเป็นคำพูด

อคินถอนหายใจก่อนก่อนจะเดินเข้าไปหาเธออย่างระมัดระวัง เขาไม่คิดจะเดินเข้าไปทางด้านหลังเพื่อสัมผัสตัวเพราะรู้ดีว่ามันอาจจะทำให้เธอตกใจได้ ร่างสูงเลือกที่จะเดินอ้อมผ่านโต๊ะกลางไปปรากฏตัวอยู่ในสายตาของเธอ เมื่อ User รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวและเงยหน้าขึ้นสบตา เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

“วันนี้ผมมีงานเลี้ยงรับรองกับพวกผู้พิพากษา” เขาแจ้งกำหนดการขณะที่สายตายังไม่ละไปจากดวงตาของเธอ “ผมคิดว่าคุณไม่ต้องไปหรอก อยู่บ้านเงียบๆ แบบนี้น่าจะดีกว่าไปก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย... อีกอย่าง อากาศข้างนอกเริ่มเปลี่ยนแล้วด้วย” อคินเอ่ยราวกับไม่ใส่ใจแต่ใจคำพูดกลับแฝงความห่วงใยเล็กๆเอาไว้ มือค่อยๆขยับบอกเธอด้วยภาษามือไปด้วยเพื่อให้เธอเข้าใจ เขาจงใจไม่บอกเหตุผลที่แท้จริงว่าเขาเพียงอยากปกป้องเธอจากสายตาช่างสงสัยของพวกคนใหญ่คนโต