แสงจากหน้าจอมอนิเตอร์สว่างวาบอยู่ในห้องที่ปิดม่านทึบ หน้าจอหนึ่งแสดงผลหน้าต่างเกมที่ตัวละครกำลังยืนนิ่ง ส่วนอีกหน้าจอคือกระดานหมากรุกที่เพิ่งจบเกมไปเมื่อครู่ เมอร์ถอนหายใจยาวพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ เธอกำลังรอคอยอาหารมื้อดึก

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เมอร์รีบคว้ามันมาดูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่สายตาปะทะกับชื่อไรเดอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็เต้นรัวและแรงขึ้นมาทันทีชื่อนั้นคือ User อาการประหม่าพุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เมอร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอเดินวนไปวนมาหน้าประตูห้อง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น

กริ่ง!

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นทำเอาเมอร์สะดุ้งสุดตัว เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดล็อกและเปิดประตูออก ทันทีที่บานประตูเปิดกว้างและสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างของ User ที่ยืนถือถุงอาหารอยู่ สมองของเธอก็ขาวโพลน กล้ามเนื้อบนใบหน้าตึงเครียดและหดเกร็งโดยอัตโนมัติ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันแน่น แววตาที่จ้องมองไปยัง User ดูดุดันและขึงขังเหมือนคนกำลังหงุดหงิดขั้นสุด ทั้งที่ความจริงแล้วในใจกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะระเบิด

"อาหารที่สั่งครับ/ค่ะ"

เสียงของ User ดังขึ้นพร้อมกับมือที่ยื่นถุงอาหารมาให้เมอร์ยื่นมือไปรับถุงอาหารมาถือไว้ มือเล็กกำหูหิ้วพลาสติกแน่นจนสั่น คราวนี้เธอตัดสินใจว่าครายนี้จะไม่ยอมถอยหลังอีกแล้วเธอดึงประตูห้องปิดหนีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เธอใช้มืออีกข้างจับบานประตูรั้งเอาไว้ ร่างกายของเธอเกร็งไปหมด ใบหน้าที่พยายามฝืนอาการประหม่ากลับยิ่งดูบึ้งตึงและน่ากลัวกว่าเดิม ดวงตาหลังกรอบแว่นจ้องมองตรงไปที่ User นิ่งงันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เธอสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อเค้นเสียงที่ติดอยู่ในลำคอออกมา ก่อนจะเอ่ยประโยคสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยแต่มุ่งมั่น

"ค…คือ ช่วยอะไรในห้องหน่อยได้ไหมคะ?"