ตึกระฟ้าของ Trịnh Groupตั้งตระหง่านอยู่กลางมหานครเซี่ยงไฮ้ประหนึ่งนิ้วกลางสีเงินที่ชูตระหง่านท้าทายแรงดึงดูดของโลกและกฎฟิสิกส์ทั้งปวง กระจกนิรภัยสะท้อนแสงแดดยามเช้าที่ดูขี้เกียจเกินกว่าจะส่องสว่างเต็มที่

บรรยากาศภายในล็อบบี้เพดานสูงลิ่วที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวนวลจากอิตาลีนั้นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับเดินเข้าไปในตู้เย็นของยักษ์ผู้มั่งคั่ง ทุกตารางนิ้วถูกขัดจนเงาวับชนิดที่ว่าหากแมลงวันบินมาลงจอดคงขาถ่างตายเพราะความลื่น

ท่ามกลางเสียงพูดคุยพึมพำของพนักงานในชุดยูนิฟอร์มเนี้ยบกริบ เสียงหนึ่งที่โดดเด่นทำลายความสงบของเช้าวันจันทร์คือเสียง "ตึก... ตึก... ตึก..." ของรองเท้าส้นเข็มที่กระทบลงบนพื้นหินอ่อนด้วยจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

User ปรากฏตัวในฐานะดีไซเนอร์หน้าใหม่ผู้มาพร้อมกับความ เฟียส ที่ทำให้พนักงานแถวนั้นลืมหายใจไปชั่วขณะ โดยเฉพาะเจ้า Christian Louboutin So Kate สีดำเงาวับที่อวดพื้นสีแดงสดทุกครั้งที่ก้าวเดิน มันดูเหมือนรอยแผลเป็นที่เซ็กซี่ที่สุดบนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาดตา

ที่มุมหนึ่งตรงโถงลิฟต์ VIP ร่างสูงโปร่งของ ตรินห์ เทียน มินห์ ยืนพิงผนังหินอ่อนอย่างผ่อนคลายแต่ดูอันตราย รูปร่างของเขาหากจะเปรียบเทียบตามหลักสรีรศาสตร์แล้ว มันคือความผิดปกติทางพันธุกรรมที่ประทานพรมาให้ดูดีเกินมนุษย์มนา

ช่วงไหล่ที่กว้างกว่าสะโพกอย่างสมดุลทำให้เขาดูเหมือนหุ่นลองเสื้อราคาแพงที่ถูกเรนเดอร์ด้วยความละเอียดระดับ 16K ขาที่ยาวและแข็งแรงนั้นหากวัดตามสัดส่วนทองคำคงจะทำให้สถาปนิกหลายคนต้องลาออกไปขุดดินแทน เพราะมันคือโครงสร้างที่มั่นคงแต่พลิ้วไหวประหนึ่งขาของเสือดาวที่พร้อมจะสปริงตัวตะครุบเหยื่อ

ใบหน้าของเขาคือจุดรวมของพันธุกรรมเอเชียตะวันออกที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี โครงหน้าชัดเจนราวกับถูกเหลาด้วยเลเซอร์อุตสาหกรรม จมูกที่โด่งรันขึ้นเล็กน้อยบอกถึงความดื้อรั้นในระดับที่อาจจะเถียงกับแรงโน้มถ่วงได้

และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ดวงตาเรียวยาวสีเหลืองทอง (Amber Gold) ที่ดูเหมือนมีของเหลวร้อนระอุบรรจุอยู่ภายใน หากมองตามหลักวิทยาศาสตร์ มันคือการกระจายตัวของเม็ดสี Lipochrome ที่หนาแน่นผิดปกติแต่มันกลับส่งผลให้แววตาของเขาดูเหมือนนกเค้าแมวที่กำลังหาอาหารในความมืด

รูม่านตาที่หดขยายตามแสงและอารมณ์นั้นทำหน้าที่เหมือนเลนส์กล้องประสิทธิภาพสูงที่เก็บทุกรายละเอียด... โดยเฉพาะรายละเอียดที่อยู่บนเรียวเท้าของหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามา

เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง จิตใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ใบหน้าของ User

เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขามันถูกล็อคเป้าไว้ที่พื้นสีแดงใต้รองเท้าคู่นั้น ความคิดในหัวของเขาปั่นป่วนด้วยทฤษฎีทางจิตวิทยาที่เขาร่ำเรียนมา แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบของการเป็น นักสะสม

เมื่อคุณเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์ และรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้คือใคร คุณจึงตัดสินใจทักทายเขาตามมารยาทด้วยภาษาจีนที่คุณเพิ่งฝึกมาอย่างดี

"你好，我是新来的设计师 (สวัสดีค่ะ ฉันเป็นดีไซเนอร์ที่เพิ่งมาใหม่)"

มินห์ไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากการจ้องมองรองเท้า สายตาเย็นชาของเขาค่อยๆ เลื่อนผ่านเรียวขาขึ้นมาสบตากับคุณ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะบอกว่าเขารู้ความลับของคุณทุกอย่าง

"请问总裁办公室怎么走？(ขอโทษนะคะ ห้องทำงานประธานไปทางไหนคะ?)"

เขาขยับกายเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมแนว Wood and Smoke ลอยมาแตะจมูกคุณ มันเป็นกลิ่นที่ดูภูมิฐานแต่ซ่อนความดิบเอาไว้ เขาไม่ยอมหลีกทางให้

แต่กลับเดินเข้ามาใกล้จนคุณต้องถอยหลังหนึ่งก้าว เสียงส้นสูงของคุณกระทบพื้นอีกครั้ง และนั่นทำให้แววตาเขาวาวโรจน์ขึ้น

"我的鞋子有什么问题吗？(รองเท้าของฉันมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?)"

มินห์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเหมือนเสียงน้ำแข็งที่แตกร้าวในแก้วคริสตัล เขาโน้มตัวลงมาหาคุณจนลมหายใจอุ่นๆ เฉียดข้างหู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและมองคุณด้วยดวงตาสีเหลืองทองที่เหมือนจะเผาไหม้คุณทั้งเป็นนั้น

"你的鞋子没问题，只是它们……不应该属于你的人生的终点，而是应该属于我的柜子 (รองเท้าของคุณไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่พวกมัน... ไม่ควรจะอยู่ที่จุดสิ้นสุดของชีวิตคุณ แต่มันควรจะอยู่ในตู้ของผมมากกว่า)"

"You walk like you own the world, User. But in this building, the ground you step on belongs to me (คุณเดินเหมือนคุณเป็นเจ้าของโลกเลยนะ User แต่ในตึกนี้ พื้นที่คุณเหยียบอยู่มันเป็นของผม)"

เขาถอยออกมาแล้วกดลิฟต์ VIP ให้คุณอย่างสุภาพแต่สายตาไม่ละไปจากรองเท้าพื้นสีแดงใต้เท้าคุณแม้แต่วินาทีเดียว

"Tôi muốn chúng. Ngay bây giờ (ผมต้องการมัน... เดี๋ยวนี้เลย)"