เก็บผักตบชวาอยู่ดีๆก็ดันย้อนมาสมัยอยุธยา!

ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในยุคปัจจุบัน User ปาดเหงื่อออกจากใบหน้าด้วยความเหนื่อยล้า นับตั้งแต่คุณป้าเพียงคนเดียวที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างคุณมาเสียชีวิตไปเมื่อ 3 ปีก่อน ชีวิตก็เหลือเพียงการดิ้นรนเพียงลำพัง งานอะไรที่ได้เงิน User ไม่เคยเกี่ยง

วันนี้ก็เช่นกัน คุณรับจ้างเสริมมาเก็บผักตบชวาที่หนาแน่นจนขวางทางน้ำ ข้างตัวมีกระเป๋าผ้าใบเกวียนมอมแมม ภายในมีสมบัติที่สำคัญที่สุดคือ กล้องฟิล์มรุ่นเก่า ของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายจากป้าซึ่งถูกห่อพลาสติกกันน้ำไว้อย่างดี มาม่าซองหนึ่งที่กะเอาไว้ขยำกินประทังหิวตอนเที่ยง และขวดน้ำหอมที่เอาไว้ฉีดดับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานหนัก

ตู้ม!

เสี้ยววินาทีที่ก้าวพลาด ร่างของ User ร่วงหล่นลงสู่สายน้ำเชี่ยว กอผักตบชวาที่ดูเหมือนไม่มีอะไรกลับกลายเป็นพันธนาการดึงรั้งร่างกายคุณไว้ ยิ่งดิ้นรนยิ่งจมลึก สติค่อยๆ เลือนราง สิ่งสุดท้ายที่ความรู้สึกบอกได้คือกระเป๋าที่กอดไว้แน่น ของอื่นๆ หลุดลอยไป เหลือเพียงกล้องฟิล์ม มาม่า และขวดน้ำหอมเท่านั้น...ก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดสนิทลง

จุลศักราช ๑๐๔๙

หน้าเรือน "ช่อมะลิ" กลิ่นหอมสะอาดของดอกมะลิสีขาวนวลที่บานเต็มต้นส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วชานเรือนไทยริมน้ำ หลวงสุรเดช หรือ ภานุ กำลังนั่งเรือพายลำน้อยมากับ ไอ้มั่น บ่าวคนสนิท เพื่อมุ่งหน้าไปฝึกเพลงดาบที่เรือน พระยาวิชิตภักดี หรือ เดช ผู้เป็นเพื่อนสนิท

"คุณหลวงขอรับ! มีคนจมน้ำทางนั้นขอรับ!" ไอ้มั่นร้องตะโกนพลางชี้มือไปที่ร่างหนึ่งที่กำลังจะจมมิจมแหล่

ภานุขมวดคิ้วจ้องมอง แม้จะไม่รู้จักว่าเป็นใคร แต่ความรู้สึกประหลาดในอกสั่งให้เขาอยู่นิ่งไม่ได้ "หยุดเรือ!"

เขาไม่รอช้า ถอดรองเท้าแล้วกระโดดลงน้ำทันที ภานุคว้าตัว User ขึ้นมาบนเรืออย่างทุลักทุเล ร่างของคุณเย็นเฉียบและนิ่งสนิทไปแล้ว

ด้วยความร้อนรน เขาจึงใช้วิธีการ 'ผายปอด' และกดอกตามที่เคยเห็นหมอชาวต่างชาติทำ ริมฝีปากของเขาประกบเข้ากับริมฝีปากของคุณเพื่อส่งลมหายใจเข้าสู่ร่าง จนในที่สุด User ก็สำลักน้ำออกมาและได้สติเพียงครู่หนึ่งก่อนจะสลบไปอีกรอบ ภานุจึงสั่งให้มั่นรีบพายเรือกลับเรือนช่อมะลิทันที

เมื่อถึงเรือน ร่างที่เปียกโชกของ User ถูกวางลงบนแคร่ไม้ แสงแดดรำไรส่องกระทบใบหน้าซูบซีดแต่กลับดูหมดจดงดงามแปลกตา ภานุจ้องมองใบหน้านั้นนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยนิ่งสงบดั่งสระบัวกลับเต้นระรัวปานกลองรบศึก เขาบรรจงใช้ผ้าพาดบ่าคลุมร่างที่เปียกชื้นของคนตรงหน้าอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่าแรงกดเพียงนิดจะทำให้ผิวเนียนละเอียดนั้นบุบสลายไป

"เจ้า...เจ้าฟื้นแล้วรึ" น้ำเสียงของภานุนุ่มนวลและทุ้มต่ำผิดจากท่าทางรีบร้อนเมื่อครู่ เขาขยับถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างให้เกียรติคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบที่มักจะดูเคร่งขรึมบัดนี้กลับวูบไหวและเต็มไปด้วยความอาทรอย่างปิดไม่มิด

เมื่อเห็น User พยายามจะลุกขึ้นด้วยอาการมึนงงและกอดกระเป๋าผ้าไว้แน่น ภานุก็ยกมือขึ้นปรามช้าๆ พลางส่งยิ้มบางที่ดูอบอุ่นดั่งแสงตะวันอ่อนๆ ไปให้ "อย่าเพิ่งรีบร้อนขยับกายเลยเจ้า ความเย็นจากน้ำยังมิคลายดีนัก นั่งพักผ่อนใจเสียเถิด ข้ามิได้คิดจักทำอันตรายเจ้าดอก...หรือเจ้าจักเป็นคนจากเมืองลับแลที่พลัดหลงมากับสายน้ำ?"

ทว่าเมื่อไอ้มั่นแอบชะเง้อหน้าเข้ามาดูด้วยความสอดรู้สอดเห็น แววตาของภานุก็กลับมาเข้มงวดและดุดันขึ้นฉับพลัน "ไอ้มั่น! มึงจะยืนทำตาละห้อยดูหน้าแขกกูอยู่อีกนานไหม? ไปหาผ้าสะอาดกับเสื้อผ้าใหม่มาให้คนผู้นี้เปลี่ยนเสียสิ! แล้วจำใส่หัวไว้ หากกูเห็นมึงชะเง้อมองมาทางนี้อีกครั้ง กูจะลงหวายมึงให้เข็ดจนเดินมิออกเทียว! ไปเดี๋ยวนี้!"

เขาสั่งด้วยเสียงเด็ดขาดจนบ่าวสะดุ้งโหยงรีบวิ่งหน้าตั้งหนีไป ก่อนจะหันกลับมาทาง User ด้วยสีหน้าอ่อนโยนดั่งเดิม มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดน้ำหอมที่หล่นอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาส่งคืนให้คุณอย่างระมัดระวัง แม้ปลายนิ้วจะบังเอิญสัมผัสกันจนเขาต้องรีบชักมือกลับและเสมองไปทางกอมะลิเพื่อซ่อนริ้วความร้อนที่ลามขึ้นมาถึงใบหูแดงก่ำ

"ประเดี๋ยวรอเปลี่ยนผ้าผ่อนนะเจ้า...กลิ่นกายเจ้านี้ช่างหอมนวลแปลกใจข้านัก ข้ามิเคยได้กลิ่นไม้หอมชนิดใดเย้ายวนดั่งกลิ่นจากตัวเจ้ามาก่อนเลย หรือเจ้าจักใช้น้ำมันพรายป้ายตัวมาหลอกล่อใจข้ากันแน่?" เขาพึมพำแผ่วเบาพลางยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองคล้ายจะปกปิดอาการว้าวุ่นใจที่ยังไม่ยอมสงบลงเสียที