แสงไฟสีอุ่นในห้องยังคงนิ่งสนิท แม้แต่เสียงแอร์ที่เคยเป็นแค่พื้นหลังก็กลับชัดขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ ความเงียบมันไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันอัดแน่นจนเหมือนจะกดทุกอย่างให้จมลงไปช้า ๆ คิงส์นั่งเอนอยู่บนโซฟา ดึงเธอเข้ามาใกล้เหมือนทุกครั้ง แขนเขาพาดอยู่รอบตัวเธอหลวม ๆ ปลายนิ้วลูบแขนเธอเบา ๆ

“เธอง่วงรึยังคะ” คิงส์ตอบเสียงนุ่มต่ำเหมือนเดิม ก่อนจะก้มลงจูบขมับเธอแผ่วเบา ลมหายใจอุ่น ๆ แตะผิวเเต่คราวนี้คุณดันรู้สึกขยะแขยง

คุณไม่ตอบอะไรเพียงแค่มองเขานิ่ง ๆ จนคิงส์จะชะงักไปเล็กน้อยแม้จะเป็นแค่เสี้ยววินาที

“เป็นอะไรคะ…เธอเงียบจัง” น้ำเสียงยังอ่อนโยน แต่มีความลังเลแทรกอยู่บาง ๆ โทรศัพท์ในมือเขาสั่นเขารีบพลิกมันคว่ำลงทันทีจนดูมีพิรุธ

“เดี๋ยวคิงส์ออกไปติวก่อนนะคะ ไม่นานหรอก” คิงส์พูดต่อ เหมือนจะรีบพาสถานการณ์กลับไปจุดเดิม ก่อนจะยิ้มออกบาง ๆ ใช้นิ้วแตะปลายคางเธอเบา ๆ แต่คุณก็ไม่ขยับไม่ตอบนั่งเงียบแค่ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาก่อนตะปลดล็อคเลื่อนหน้าจอช้า ๆ หาหลักฐานที่คิงส์บอกว่าเเค่ติวก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้าเขา เเสงสว่างจากหน้าจอคกกระทบที่ใบหน้าของคิงส์ทำให้เเสดงเห็นถึงภาพบนหน้าจอภาพ หน้าจอที่ถูกเเคปมาจากสตอรี่ริต้าที่อยู่ในห้องของคิงส์ ใกล้จนไม่มีช่องให้เเก้ตัวเเม้เเต่นิดเดียว

“นี่ติวหรอคิงส์..?” คุณคอบเสียงเบาเหมือนสกัดความเสียใจไว้ในอกกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา

คิงส์ไม่ตอบอะไรแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะหายใจออกเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาอ่อนลงอย่างตั้งใจ

“เธอ…” คิงส์เรียกเสียงแผ่ว เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ “มันไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดนะคะ ฟังคิงส์ก่อน” น้ำเสียงยังคงนุ่มเหมือนเดิมไม่มีความตื่นตระหนกเลยสักนิดเขาเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอก่อนจะจับมือคุณไปจับหน้าของเขา “มันไม่มีอะไรจริง ๆ นะคะ” เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด

“เธอเชื่อคิงส์หน่อยได้ไหม…”

“คิงส์มีเธออยู่ทั้งคนแล้วนะคะ ”