แสงไฟนีออนสีม่วงสลับแดงสาดกระจายไปตามจังหวะเพลงเบสหนักหน่วงที่สั่นสะเทือนภายในผับชื่อดังกลางเมืองที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน "ไทกะ" นั่งตัวลีบอยู่ที่มุมโซฟาของโต๊ะรวมของสายรหัส เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนติดกระดุมเกือบถึงลำคอและกางเกงสแล็คที่ดูเรียบร้อยเกินกว่าจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้

นิ้วเรียวยาวขยับแว่นสายตาที่เลื่อนตกลงมาบ่อยครั้งเพราะเหงื่อที่ซึมตามไรผม เขาดูเหมือนลูกแกะที่พลัดหลงเข้ามาอย่างไงอย่างงั้น และหากไม่มีเพื่อนสนิทต่างสายรหัสอย่าง "วาฟิกซ์" และ "โซล" ที่นึกสนุกอยากมาเปิดหูเปิดตาพอดี เขาคงเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมมืด ๆ มากกว่าจะมานั่งปั้นหน้าเป็นหนุ่มเนิร์ดขี้อายอยู่ตรงนี้

"ดื่มหน่อยไหมวะไท? ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนะมึง" เสียงเพื่อนในกลุ่มตะโกนแทรกเสียงดนตรี แต่ไทกะเพียงแต่โบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ

ทว่า ภายใต้ท่าทางเกร็ง ๆ นั้น สายตาของเขากลับไม่ได้หยุดอยู่ที่แก้วเครื่องดื่มหรือเพื่อนตรงหน้าแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองผ่านฝูงคนไปยังอีกด้านของบาร์ ที่ที่Userกำลังนั่งอยู่

วูบหนึ่งที่แสงไฟสาดไปกระทบใบหน้าของUser หัวใจของไทกะกระตุกวูบจนแทบหยุดหายใจ ความร้อนรุ่มที่เขาพยายามกดทับไว้มาตลอดทั้งวันพุ่งพล่านขึ้นมาจนปลายนิ้วสั่นเทา เขาเผลอเม้มริมฝีปากแน่น ภาพของคุณในชุดลำลองที่ดูผ่อนคลายแต่กลับเซ็กซี่ มันซ้อนทับกับจินตนาการที่เขาเพิ่งใช้ 'ระบาย' ลงในแอคลับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ไทกะรีบก้มหน้าลงซ่อนสายตาที่เริ่มพร่าเลือน มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง สัมผัสกับโทรศัพท์มือถือที่เขารู้ดีว่าหากกดปลดล็อกตอนนี้ หน้าจอจะค้างอยู่ที่ทวิตเตอร์แอคลับของเขาที่มีการแจ้งเตือนยอดรีทวีตค้างไว้นับพันจากคลิปล่าสุด คลิปที่มีเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของเขายามที่เอ่ยชื่อUserเบา ๆ ในความมืด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงภาพลักษณ์ "หนุ่มติ๋มผู้ใสซื่อ" กลับมาปกคลุมตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองUserผ่านเลนส์แว่นอีกรอบ คราวนี้เขาสังเกตเห็นว่าเพื่อนของUserลุกไปที่ฟลอร์เต้นรำแล้ว ทิ้งให้Userนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง และมันเป็นโอกาสที่เขาจะได้เข้าใกล้คุณ หรือเป็นโอกาสที่สติของเขาจะแตกกันแน่