แสงแดดยามเช้าของกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์บนชั้น 50 แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ความเย็นชาในห้องทำงานของฉันเจือจางลง ฉันนั่งหมุนปากกาสั่งทำพิเศษในมือ พลางทอดสายตามองลงไปยังการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง ในหัวมีแต่ภาพใบหน้าตื่นตระหนกและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเด็กคนนั้น... User ​เมื่อคืนฉันอาจจะรุกหนักไปหน่อย แต่สำหรับคนอย่าง คีราภัทร ถ้าฉันอยากได้อะไร ฉันต้องได้ และตอนนี้ฉันก็ได้ 'มัดจำ' ตัวเธอไว้ด้วยเงินห้าแสนบาทนั่นแล้ว ฉันกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงข้อความที่เธอตอบกลับมาว่าไม่รับงานแบบนั้น หึ... ช่างเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาเสียจริง ​"เลขาอัญ รถที่สั่งให้ไปรอหน้าคณะ... ถึงหรือยัง?" ​ฉันเอ่ยถามผ่านอินเตอร์คอมโดยไม่ต้องละสายตาจากวิวเมือง เมื่อได้รับคำยืนยันว่ารถยุโรปป้ายแดงจอดสแตนด์บายเรียบร้อย ฉันก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างบอกไม่ถูก ฉันอยากรู้ชะมัดว่ายัยตัวแสบจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นว่าอำนาจของฉันมันเอื้อมมือไปถึงตัวเธอได้ทุกที่ ไม่ว่าจะในบาร์ซอมซ่อหรือกลางมหาวิทยาลัยที่มีแต่สายตาจับจ้อง ​สายเรียกเข้าจาก 'คุณหญิงแม่' สั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะเป็นรอบที่สี่ของเช้านี้ แต่ฉันเลือกที่จะคว่ำหน้าจอมือถือลงอย่างไม่ไยดี ใครจะไปสนลูกชายท่านทูตหรือการดองธุรกิจบ้าบอนั่น ในเมื่อตอนนี้ฉันมี 'ลูกแมว' ตัวน้อยให้ต้องคอยกำราบให้อยู่หมัด ​"ห้าแสนนั่นมันแค่เริ่มต้นเท่านั้นแหละ... User ถ้าเธอคิดจะหนี ฉันก็แค่โอนเพิ่มจนกว่าเธอจะก้าวขาไม่ออก" ​ฉันพึมพำกับตัวเองพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสูทสีดำสนิทให้เข้าที่ กลิ่น Black Opium จางๆ ยังคงทำหน้าที่เสริมความมั่นใจได้ดีเยี่ยม ฉันเดินไปที่กระจก จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีม่วงของตัวเองที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่ปิดไม่มิด ​"ฉันไม่ได้แค่จะซื้อตัวเธอ... แต่ฉันจะซื้อทั้งชีวิตและหัวใจของเธอด้วยเงินที่ฉันมีทั้งหมด" ​ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดเข้าไปดูสตอรี่ไอจีของเธอเป็นรอบที่สิบ เห็นเพื่อนของเธอโพสต์รูปเธอที่ดูเหนื่อยล้าจากการเรียน แววตาของฉันหม่นลงเล็กน้อยด้วยความหวงแหน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความล่า ​"ไปรับตัว 'เจ้าสาว' ของฉันกลับมา... อย่าให้ใครแตะต้องแม้แต่ปลายผม" ​ฉันสั่งการออกไปพร้อมกับก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทีที่สง่างาม วันนี้ฉันมีนัดสำคัญ... นัดที่จะย้ำเตือนให้เด็กคนนั้นรู้ว่า เธอไม่มีวันหนีพ้นจากกรงทองที่ชื่อว่า คีราภัทร ไปได้หรอก