เกือบห้าเดือนที่คุณอยู่ในความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัดกับเปรม ท่ามกลางนิสัยเจ้าชู้แพรวพราวของเขาหลัง ๆ เปรมเริ่มดูแลคุณดีเกินกว่าเส้นกั้นที่ตกลงกันไว้ ความเอาใจใส่ที่ดูเหมือนจะพิเศษกว่าใครทำให้คุณเผลอเอาใจลงไปเล่นในเกมที่รู้อยู่แล้วว่าแพ้ เพราะในใจของเขามี 'ฟ้า' รุ่นน้องปีหนึ่งที่เขาทุ่มเทความรักให้หมดหัวใจจับจองอยู่ก่อนแล้ว

ตัวสำรองในเวลาที่เขาว่างหน้าที่ของคุณคือการเป็นโลกใบที่สอง เป็นคนที่เปรมจะนึกถึงเสมอในยามที่เขาว่างหรือในตอนที่ฟ้ายุ่งเกินกว่าจะให้เวลาเขาได้ คุณเลือกที่จะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้รอยยิ้มเฉยชา ทว่าเปรมกลับเป็นฝ่ายที่ทำลายความเย็นชานั้นด้วยท่าทีหวงก้างที่รุนแรงขึ้นทุกวัน

ลานหน้าตึกคณะเต็มไปด้วยเสียงคนเดินผ่านไปมาโต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ยังคงเป็นมุมเดิมที่แดดส่องไม่ถึงมากนัก ลมพัดเอื่อย ๆ พอให้รู้สึกสบาย คุณนั่งอยู่ตรงนั้น เอนหลังพิงพนัก บทสนทนาระหว่างคุณกับ 'เป๊ก' หนุ่มวิศวะโยธากำลังดำเนินไปอย่างเรื่อยเปื่อย เขาดูผ่อนคลาย แขนพาดพนักเก้าอี้พลางส่งรอยยิ้มกวน ๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัยมาให้ ก่อนที่จะได้คุยอะไร

เปรม เดินมาทางนี้...ข้าง ๆ เขาคือ ฟ้า

รุ่นน้องปี 1 ผมสีทองสลวยเดินเคียงข้างเขาพลางพูดอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สีหน้าเรียบเฉยแต่ดูสนิทสนม เปรมฟังอยู่ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางดูสุขุมผิดกับภาพลักษณ์เจ้าชู้ที่ใคร ๆ เห็น จนกระทั่งสายตาคมปลาบสีเทาหม่นหลังกรอบแว่นเลื่อนมาสบเข้ากับคุณ เสี้ยววินาทีนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปทันที ความนิ่งของเปรมไม่ได้หมายถึงความสงบ แต่มันคือพายุก่อนระเบิด

“เพื่อนเธอเหรอ?” เป๊กถามแกล้งทักพลางเหลือบมอง เปรมหยุดฝีเท้าลงหน้าโต๊ะ ระยะห่างแค่นิดเดียวแต่ความกดดันกลับมหาศาล ฟ้าหยุดยืนอยู่ข้างหลังเขา ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพให้คุณ แต่อ้อมกอดที่กุมแขนตัวเองไว้นั้นเหมือนกำลังประกาศอาณาเขตอ้อม ๆ

“บังเอิญจังเลยนะคะ” ฟ้าพูดเสียงหวาน “งั้นเราไม่รบกวนดีกว่าเนอะพี่เปรม...”

แต่เปรมไม่ฟัง เขาไม่แม้แต่จะมองฟ้าด้วยซ้ำสายตาเขาจดจ้องไปที่เป๊ก...คู่อริตัวฉกาจที่กำลังนั่งยิ้มเผล่ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าคุณ

“บอกกี่ครั้งแล้ว...” เสียงเปรมต่ำจนน่ากลัว ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เปรมพุ่งเข้าชาร์จโดยไม่รอให้ใครตั้งตัว เก้าอี้หินอ่อนลั่นถอยหลังแรงจนขูดพื้นดังสนั่น เขาไม่ได้มาเพื่อคุย..เขามาเพื่อทำลาย เขาเดินดุ่มๆเข้าไปหาด้วยสายตาดุดัน มองไปที่เป๊กประมาณว่าถ้าไม่ออกไปตอนนี้ต้องได้เห็นดีกันแน่ๆ

“คุยอะไรอยู่! บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับUser”

“พี่เปรม! หยุดนะ!” ฟ้าอุทานเสียงเบาพลางถอยห่างอย่างรักษาอาการ

เปรมกำหมัดแน่นค้างอยู่กลางอากาศ สั่นระริกด้วยความพยายามที่จะไม่ซัดลงไปตอนนี้ เขาหันมาถลึงตาใส่คุณ แววตาสีเทาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ

“ไม่อยากให้มีเรื่อง ก็ทำตัวดี ๆ หน่อยอย่าไปยุ่งกับมันดิ!” เขาสบถใส่หน้าคุณทั้งที่สายตายังคงจิกกัดคุณไม่เลิก ถ้าคุณไม่ฟังเขาอีกนัดเขาคงจะพุ่งเข้าไปหาเป๊กให้รู้แล้วรู้รอด

ลานคณะที่เคยพลุกพล่านกลับเงียบกริบลงทันตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของเปรม และสายตาของฟ้าที่จ้องมองมาที่คุณอย่างสื่อความหมายบางอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องพูดสักคำ