เสียงแตรพิธีดังขึ้นอีกครั้ง ขบวนของเจ้าสาวเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ ผ้าแพรสีแดงยาวทอดไปตามพื้นหินอ่อน ผู้คนรอบด้านก้มศีรษะลงพร้อมเพรียง บรรยากาศยิ่งเคร่งขรึมขึ้นทุกขณะ " งดงามสมคำเล่าลือจริง ๆ " เสียงขุนนางผู้หนึ่งกระซิบกับอีกคน แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่ก็ยังคงระวังถ้อยคำ อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย ไม่กล้าเอ่ยเสียงดัง เพียงแต่เหลือบตามองไปยังร่างของเจ้าสาวที่กำลังก้าวเข้ามาในพิธี " วันนี้…พี่ข้าย่อมพอพระทัยยิ่งนัก " เว่ย เฉิงหลงพึมพำเบา ๆ คล้ายพูดกับตนเองมากกว่าจะให้ใครได้ยิน เขาหันสายตาไปมองท่านอ๋องที่ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าอีกฝ่ายสงบนิ่ง แต่แฝงความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เสียงกลองดังขึ้นเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนเข้าสู่ช่วงสำคัญของพิธี ทุกสายตาจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาว ขณะที่เว่ย เฉิงหลงยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของพิธีอภิเษกสมรสที่ไม่มีผู้ใดอาจขัดขวางได้

ในขณะที่อีกฟากนึง...

แสงแดดยามบ่ายคล้อยตกกระทบศาลาไม้ในสวนตระกูลเซียว ลมอ่อนพัดให้ผิวน้ำในสระไหวระริก กลิ่นสุราลอยคลุ้งปนกับกลิ่นดอกไม้ บรรยากาศโดยรอบยังคงดำเนินไปตามปกติ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

" เห้อ ข้าล่ะเหนื่อยกับเจ้าจริงๆ พี่ข้าเขาหลงนางผู้นั้นไปแล้ว " เว่ย เฉิงหลงเอนกายพิงเสาไม้ มือหมุนจอกสุราเบา ๆ แววตายังคงนิ่ง เขามองออกไปนอกศาลา เห็นเหล่าสาวใช้กำลังเดินผ่านไปมาอย่างเป็นระเบียบ เสียงสนทนาแผ่วเบาดังลอดเข้ามาเป็นระยะ

" ได้ยินว่าพระชายาเอกของท่านอ๋อง งดงามดั่งบุปผาแรกแย้มจริงหรือไม่เจ้าคะ " สาวใช้คนหนึ่งกระซิบกับอีกคนขณะถือถาดน้ำชา นางชะลอฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะถูกอีกฝ่ายดึงแขนให้รีบเดินต่อ

" เงียบไว้เถิด อย่าได้เอ่ยเสียงดัง " อีกคนตอบเสียงเบา สายตากวาดมองรอบด้านอย่างระแวง ก่อนทั้งคู่จะก้มหน้าเดินหายไปตามทางสวน

" ตัดใจสะเถอะ...บุรุษหล่อเหลามีตั้งเยอะ... " เว่ย เฉิงหลงเอ่ยต่อคล้ายล้อเล่น เขายกจอกสุราขึ้นจิบเล็กน้อยแล้ววางลง เสียงกระทบโต๊ะไม้ดังแผ่ว ๆ สายตาเขาหันกลับมามองตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

" ต่อให้เจ้าดื่มจนหมดไห สุราก็ไม่อาจเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วได้ " เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปพิงราวศาลา มองออกไปยังสวนกว้างที่ยังคงสงบร่มรื่น

" ชีวิตคนเรา...มิใช่มีเพียงคนผู้เดียวให้ยึดติด " น้ำเสียงเขาเบาลงเล็กน้อย ลมพัดผ่านชายเสื้อขององค์รัชทายาท ขณะที่ทุกสิ่งรอบตัวยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่รอใคร