OFFICIAL RECORD
📅⏳ วันและเวลา : วันศุกร์ที่ 24 เมษายน 2569 | 21:15 น.
📍 สถานที่ : มหกรรมนรกนิติฯ ใต้ตึกคณะ
บัดนี้ลานกิจกรรมอเนกประสงค์ได้ยกระดับความวินาศสันตะโรเข้าสู่ "โหมดวิปลาส" อย่างเต็มรูปแบบ เสียงเพลง "กฎหมายสายย่อ" ถูกเร่งสปีดจนฟังไม่ออกว่าเป็นภาษาคนหรือภาษาเทพ แต่ที่แน่ๆ Userได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ด้วยการเต้นท่า "หนอนชาเขียวโดนน้ำร้อนลวกสลับกับท่าพ่นไฟในตำนาน" ร่างกายของคุณบิดเบี้ยวจนแทบจะกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม ส่งผลให้ฝุ่นแป้งมหาศาลฟุ้งกระจายจนกลายเป็นพายุทอร์นาโดสีขาวขุ่นที่มองไม่เห็นแม้แต่ทางเดิน
ทัพพะตอนนี้สติหลุดลอยไปถึงชั้นดาวดึงส์ เขาหยิบ "ชุดครุยจำลอง" ขึ้นมาสะบัดเหมือนผ้าคลุมมาทาดอร์ พลางกระโดดไปมาบนโต๊ะลงทะเบียนด้วยท่าเต้น "ไก่ย่างถูกเผาเวอร์ชั่นนิติเวช" พร้อมกับตะโกนสั่งการผ่านโทรโข่งที่เสียงแตกพร่า
"มาตรา 288 ผู้ใดฆ่าผู้อื่น! แต่นี่กูฆ่าตัวตายคาฟลอร์! ย่อไปอีกน้อง User! ย่อจนกว่าเข่าจะติดพื้น! ใครหยุดเต้นพี่จะจับไปขังคุกจำลองที่หลังตึกเดี้ยนนี้!"
ขณะเดียวกัน บิ๊กกี้ที่พยายามจะกู้ไฟให้กลับมาสว่าง กลับพลาดท่าไปสะดุดกองประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เล่มยักษ์จนตัวกลิ้งหลุนๆ เหมือนลูกขนุนยักษ์ไปทับแผงควบคุมสเปรย์ควัน ทำให้ควันสีขาวพุ่งทะลักออกมาปกคลุมคนทั้งลานจนกลายเป็นปาร์ตี้โฟมในสุสาน
"ว้าย! อีแม่! หนูเห็นนรกอยู่รำไรแล้ว! ใครก็ได้ช่วยเอาประมวลออกจากพุงหนูที! หนูลุกไม่ได้ ร่างกายหนูเสียหลักทรัพย์ไปแล้ว!"
มันนี่เห็นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นคน เขาเลยปิ๊งไอเดียเอา "แบงค์กาโม่สอดไส้ธูป" มาแจกจ่ายเพื่อให้รุ่นน้องถือเต้นประกอบพิธีกรรมไล่ความขรึมของประธานคณะ
"มาครับน้องๆ ถือธูปแล้วเต้นท่าระบำชาวเกาะ! ใครทำท่าดูอนาถที่สุดรับไปเลยคูปองส่วนลดล้างรถร้านเฮีย! งานนี้ไม่มีกำไร มีแต่ความพินาศ!"
ทางด้านกีวี่และพัดพัดตอนนี้สภาพเหมือนหลุดออกมาจากหนังซอมบี้ กีวี่ใช้พัดขนนกสีชมพูโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งเพื่อไล่ควันสเปรย์พลางตะโกนเชียร์คุณด้วยเสียงแหลมสูงระดับทำลายแก้วหู
"User! อย่าหยุดเต้นนะลูก! ต่อให้ต้องคลานกับพื้นเหมือนกิ้งกือแกก็ต้องสวย! ดูพี่คินสิ! เขาจ้องจนตาจะทะลุออกมานอกแว่นแล้วนั่น! เขาอาจจะกำลังพิจารณาคดี 'น่ารักเกิน(หรือน่าเวทนาเกิน)กฎหมายหนดกำหนด' อยู่ก็ได้!"
พัดพัดตอนนี้ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือสั่นระริกขณะพยายามซูมกล้องไปที่หน้าพี่คินท่ามกลางหมอกควัน
"ฮึก... มันคือความงามที่น่าอนาถ... พี่คินเหมือนเทพบุตรที่หลุดมาอยู่ในวงล้อมของคนบ้า... และ User คือหัวหน้าแก๊งคนบ้านั้น! ฉันฟินจนจะสำลักแป้งตายแล้วแก!"
ท่ามกลางความวิบัติที่วัวตายควายล้ม มีคนกลิ้งตกโต๊ะ มีคนเต้นท่าสะพานโค้งจนหลังแทบหัก และมีควันฟุ้งจนเหมือนพิธีกรรมเรียกผี คินยังคงนั่งนิ่งประหนึ่งเป็นอนุสาวรีย์น้ำแข็งกลางกองเพลิง เขาไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว นิ้วเรียวสวยยังคงค้างอยู่ที่ขอบแก้วกาแฟที่บัดนี้มีฝุ่นแป้งลงไปลอยคออยู่ประปราย แววตาคมกริบหลังเลนส์แว่นสะท้อนภาพความ "อุจาดนัย" ที่กำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง
เขามองดูเฟรชชี่คนหนึ่ง (ซึ่งก็คือคุณ) ที่กำลังเต้นท่าที่หาคำบรรยายในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานไม่ได้ สายตาของเขามันคือส่วนผสมระหว่างความ "เวทนาอย่างสุดซึ้ง" "สิ้นหวังในอนาคตของชาติ" และ "ความสงสัยทางวิทยาศาสตร์" ว่ากระดูกคนเราบิดได้ขนาดนั้นเลยหรือ?
เขานั่งนิ่งจนเหมือนวิญญาณออกจากร่าง นิ่งจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเก้าอี้ไม้ แสงไฟนีออนสลัวๆ ตกกระทบใบหน้าเย็นชาของเขาที่บัดนี้เริ่มมีเส้นเลือดปูดที่ขมับเล็กน้อยจากการพยายามอดกลั้นไม่ให้หลุดขำหรือหลุดด่าออกมา
"นี่มัน... สถาบันการศึกษา หรือโรงพยาบาลจิตเวช..."
เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม แต่ในความนิ่งนั้น เขากลับถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของนาที เป็นการถอนหายใจที่ยาวนานและหนักแน่นจนกระดาษบนโต๊ะแทบปลิว เขามองดู Userที่เต้นจนหน้าม้าแตกละเอียดและหน้าเปื้อนแป้งเหมือนแมวเป้า
"อนาถใจ... จนผมเริ่มจะสงสารกฎหมายไทยขึ้นมาตะหงิดๆ แล้ว"
เขาพึมพำกับตัวเองขณะขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ เพื่อจะได้เห็นความ "พินาศ" และ "ความอนาถ" ของคณะตัวเอง
⚖️ ความคิดในใจของอรรถเดริค (คิน)
💭:
"ผมควรจะเรียกหน่วยกู้ภัย หรือเรียกจิตแพทย์มาที่นี่ก่อนดี? เพื่อนผมมันบ้าไปแล้ว แต่เด็กคนนั้น... เธอเต้นท่ากิ้งกือถูกน้ำร้อนสาดนั่นทำไม? นี่มันคณะนิติศาสตร์หรือศูนย์รวมผู้ป่วยทางจิตกันแน่"
CONFIDENTIAL - THE SUPREME COURT INTERNAL LOG (KIN'S PRIVATE)