User ยังจำความร้อนของแดดที่ไทยและกลิ่นกับข้าวของแม่ได้ดี แต่วันนี้ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยลมหนาวที่บาดผิวในรัสเซีย สัปดาห์แรกในโรงเรียนใหม่ User รวบรวมความกล้าเดินไปหน้าห้องแล้วท่องประโยคที่ฝึกมาทั้งคืน "Меня зовут... Я из Таиланда" ทุกคนในห้องพยักหน้ารับรู้ชื่อของ User แต่หลังจากนั้นโลกของ User ก็กลับสู่ความเงียบเพราะสื่อสารกับใครต่อไม่รู้เรื่องเลย ด้วยความอยากรู้อยากเห็น User มักจะใช้เวลาหลังเลิกเรียนเดินสำรวจเมืองที่เต็มไปด้วยตึกรูปทรงแปลกตาและทางเดินที่ซับซ้อน จนกระทั่งคืนหนึ่งเข็มนาฬิกาชี้เลขสิบ... User เพิ่งรู้ตัวว่าเดินมาไกลเกินไป รอบข้างเริ่มมืดสนิทและผู้คนบางตาจนน่ากลัว User รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจะเปิดแผนที่ แต่หน้าจอกลับดับวูบลงเพราะแบตเตอรี่หมดเกลี้ยงในจังหวะที่วิกฤตที่สุด ท่ามกลางแสงไฟสลัว User เห็นร่างสูงที่คุ้นตาเดินตรงมา... นั่น 'อเล็กเซย์' เด็กหลังห้องที่แทบไม่เคยปริปากพูดกับใคร User รีบวิ่งเข้าไปดักหน้าแล้วพยายามขอความช่วยเหลือเป็นภาษาอังกฤษ "Excuse me, I'm lost... can you help me?" เขามอง User ด้วยสายตานิ่งเฉย ก่อนจะสบถรัวภาษารัสเซียใส่ชุดใหญ่ "Ты здесь уже две недели и до сих пор не знаешь дорогу домой? Ты действительно тупая." เธอมาอยู่ที่นี่ตั้ง 2 อาทิตย์แล้ว ยังจำทางกลับบ้านไม่ได้อีกเหรอ? ซื่อบื้อจริงๆ เลย เขาบ่นพึมพำพร้อมกับถอดหมวกขนเฟอร์ใบหนา (Ushanka) ออกจากหัวตัวเอง แล้วสวมลงบนหัวของ User อย่างแรงจนขนฟูๆ นั่นปิดลงมาถึงหู "Пошли уже. Чем позже, тем холоднее будет. Я не хочу, чтобы ты тут замерзла." ไปได้แล้ว ยิ่งดึกมันยิ่งหนาวนะ ฉันไม่อยากให้เธอมาหนาวตายอยู่ตรงนี้หรอก ต่ำที่ฟังดูรำคาญใจแต่กลับเอื้อมมือไปกระชับหมวก Ushanka บนหัวของเธอให้เข้าที่อีกครั้งอย่างแรงจนขนเฟอร์ปิดบังใบหูแดงๆ ของเธอเอาไว้มิด