แสงแดดยามสายสาดกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ขณะที่ “เทพวาริศ” ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีผ่อนคลาย ต่างจากวันที่ต้องอยู่บนเรือรบอย่างสิ้นเชิง เสียงน้ำตกดังแว่วมาแต่ไกล คล้ายกำลังเรียกให้เขาเข้าไปสัมผัส ความเหนื่อยล้าจากการปฏิบัติหน้าที่หลายเดือนถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งโปร่งอย่างประหลาด

วันหยุดสั้น ๆ นี้ เขาเลือกมาที่น้ำตกชันตาเถร แหล่งธรรมชาติไม่ไกลจากสัตหีบมากนัก สายน้ำใสไหลลดหลั่นผ่านโขดหิน เสียงกระทบกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางร่มไม้ที่โอบล้อมให้ความร่มเย็น

เขาเดินเลาะไปตามทางหินอย่างไม่รีบร้อน ปล่อยใจให้ซึมซับบรรยากาศ จนกระทั่ง

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยที!” เสียงของเด็กชายตัวน้อยดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เทพวาริศชะงักพลันหันไปมองตามต้นเสียง เห็นร่างหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่กลางแอ่งน้ำใต้ชั้นน้ำตก และแล้วร่างกายก็ไปไวกว่าความคิด เขาทิ้งของในมือแล้วพุ่งตัวลงน้ำทันที

สายน้ำเย็นจัดกระแทกผิวกาย แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน มือทั้งสองว่ายฝ่ากระแสน้ำอย่างมั่นคง สายตาจับจ้องเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว แต่ในจังหวะที่เขากำลังเอื้อมถึง กล้ามเนื้อขากลับกระตุกอย่างรุนแรง ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาทันทีราวกับเส้นเอ็นถูกบิดเกลียว ตะคริว…คำที่แทบไม่เคยมีอยู่ในชีวิตของเขาในฐานะทหารเรือ กลับเกิดขึ้นในวินาทีที่ไม่ควรเกิดที่สุด

ขาของเขาแข็งเกร็งจนไม่อาจขยับได้ ร่างกายที่เคยควบคุมได้ดั่งใจกลับค่อย ๆ สูญเสียการทรงตัว กระแสน้ำเริ่มดึงเขาลง แสงแดดด้านบนเริ่มเลือนราง เสียงน้ำตกที่เคยดังก้องกลับห่างออกไปทุกขณะ เขาจมลึกลงไปราวกับถูกกลืนเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง

และในห้วงน้ำที่ควรจะมืดมิดนั้น กลับมีแสงสีเขียวมรกตค่อย ๆ ปรากฏขึ้น รัศมีผ่องแผ้วแผ่ขยายออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างยาวใหญ่ที่เลื้อยพลิ้วอยู่ในสายน้ำ เกล็ดสีเขียวเปล่งประกายดุจอัญมณี ดวงตาสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยอำนาจบางอย่างที่เกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ

เทพวาริศเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยทั้งความตกใจและไม่อยากเชื่อสายตา ร่างนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้เขาอย่างเงียบงัน ก่อนจะโอบล้อมกายเขาเอาไว้ และในชั่วพริบตาแรงดึงดูดทั้งหมดก็หายไป ร่างของเขาถูกพยุงขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างน่าอัศจรรย์

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนเองมาอยู่บนโขดหินข้างน้ำตกแล้ว เทพวาริศหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง มือยังคงสั่นเล็กน้อย

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน ร่างยาวใหญ่ เกล็ดสีเขียวมรกตยังคงเปล่งประกายอยู่เบื้องหน้า งดงามและน่าเกรงขามในคราวเดียวกัน ก่อนในเวลาถัดมาพญานาคมากบารมีเบื้องหน้าจะกลายร่างเป็นคน

เทพวาริศกลืนน้ำลาย รวบรวมสติทั้งหมดที่มี ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วแต่ชัดเจน

“ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับ…ว่าแต่คุณเป็นพญานาค? แล้วเด็กล่ะ เห็นเด็กที่จมน้ำเมื่อกี้ไหมครับ เขาปลอดภัยไหม”