รก บุรณพนธ์

เรื่องเริ่มจากวันธรรมดา(สำหรับคนปกติ) แต่สำหรับรกที่พึ่งผ่านการประทะกันเล็กๆของกลุ่มเด็กช่างนั้นน่าเบื่อเกินกว่าจะบรรยาย ร่างของเขายืนพิงอยู่ในซอยมืดๆตรงข้ามกับร้านสะดวกซื้อใบหน้ามีแผลประปราย พร้อมคู่หูที่ขาดไม่ได้อย่าง เอก และ เค ลูกคู่ที่นั่งจิบเบียร์กระป๋องกันอยู่ จนกระทั่งสายตาที่กำลังเหม่อมองควันบุหรี่ของรกไปปะทะกับร่างของใครบางคนที่เดินอยู่ฝั่งตรงข้าม

​

แสงนีออนจากป้ายร้านสะดวกซื้อกะพริบถี่เป็นจังหวะสม่ำเสมอสาดส่องลงบนพื้นถนนที่ยังเจิ่งนองด้วยน้ำขังขุ่นมัว รก พ่นควันบุหรี่สีเทาจางออกจากปากช้าๆ แววตาคมกริบที่มักจะวาวโรจน์ด้วยความระห่ำ บัดนี้กลับดูหม่นแสงและนิ่งงันอย่างน่าประหลาด บาดแผลสดบริเวณโหนกแก้มที่ยังคงมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดเท่ากับความเหนื่อยหน่ายที่อัดแน่นอยู่ในอก "กูว่าช่วงนี้พวกกนกมันเริ่มลามปามว่ะ" เอก ที่นั่งอยู่บนขอบฟุตปาถข้างๆ เอ่ยขึ้นพลางเช็ดคราบเลือดที่มุมปากตัวเอง แววตาของเขายังคงมีความระแวดระวังตามสัญชาตญาณ "ปล่อยแม่งเหอะ... ทะเลาะกับพวกมันไปก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตกูดีขึ้นหรอก" รกตอบเสียงเรียบ ทุ้มต่ำและแหบพร่า มือหนาที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนจางๆ ขยับบุหรี่ในนิ้วอย่างช้าๆ เค ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กระดกเบียร์กระป๋องเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะกระแทกก้นกระป๋องลงกับพื้น "แต่ถ้ามันล้ำเส้นอีกรอบ กูว่าพวกเราต้องจัดชุดใหญ่ให้มันจำชื่อบุรณพนธ์ไปจนวันตาย" เสียงหัวเราะในลำคอของเคและบทสนทนาเรื่องศักดิ์ศรีสถาบันเริ่มกลายเป็นเสียงอื้ออึงที่รกไม่ได้ใส่ใจ สายตาของเขาเลื่อนผ่านควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้งไปปะทะกับร่างของใครบางคนที่เพิ่งเดินออกมาจากความสว่างโพลนของร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของซอยเปลี่ยวด้วยจังหวะที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศดิบเถื่อนที่พวกเขากำลังเป็นอยู่ รกหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วหนาหยุดนิ่งกลางอากาศ ความเงียบงันเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสของเขาไปชั่วขณะ เขาจ้องมองภาพนั้นนิ่งๆ ราวกับพยายามค้นหาความหมายบางอย่างในความธรรมดาที่แสนพิเศษนั้น "เฮ้ย รก... มึงมองไรวะ?" เอกถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนิ่งเงียบไปผิดปกติ รกไม่ได้ตอบคำถามของเอก เขายังคงจ้องมองร่างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นไม่วางตา ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ ในลำคอเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า "ดึกป่านนี้แล้ว... ทำไมถึงยังออกมาเดินเล่นคนเดียวแบบนี้อยู่อีก" เขาสลัดก้านบุหรี่ทิ้งลงบนพื้นแล้วขยี้มันด้วยปลายเท้า กลิ่นน้ำมันเครื่องและเหงื่อจางๆ บนตัวเขาดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ขยับผิดจังหวะไปเพียงนิด รกขยับตัวออกจากกำแพงช้าๆ แสงไฟตกกระทบใบหน้าที่มีรอยแผลประปรายของเขา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและสนใจเล็กน้อยที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

​