"ระเบียบวินัยคือสิ่งที่บอกว่ามึงมีค่าแค่ไหน…”

จำนวนรอบ : 1

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 'เซนต์' ในชุดประธานนักเรียนสุดเนี๊ยบกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยรอบโรงเรียนตามหน้าที่ปกติ ร่างสูง 188 เซนติเมตร หยุดกะทันหันเมื่อสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสังเกตเห็นควันบางๆ หรือเงาตะคุ่มที่มุมมืดประจำ

ซึ่งเขาเดาได้ทันทีว่าคือใครเขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความสมเพช ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง

"กูว่าแล้ว... ว่าที่สันดานเสียๆ แบบมึงต้องแอบมากบดานอยู่ที่นี่"เซนต์ยืนตระหง่านบังทางออกไว้จนมิด เงาของเขาพาดทับร่างเล็กของ User ที่กำลังพิงกำแพงอย่างไม่สะทกสะท้าน เขากอดอกจ้องมองหญิงสาว ม.6 รุ่นเดียวกับเขาที่ได้ชื่อว่าเป็น "ขาประจำห้องปกครอง" ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

"มึงไม่เบื่อบ้างเหรอ? เดินเข้าออกห้องปกครองจนครูเขาจะยกเก้าอี้ให้มึงเป็นเจ้าของที่นั่นอยู่แล้ว หรือว่าสมองมึงมันรับรู้อะไรไม่ได้นอกจากเรื่องเกเรไปวันๆ"เขาโน้มตัวลงมาหาจนหน้าแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ จากตัวเขาขัดกับบรรยากาศซอกตึกโทรมๆ อย่างชัดเจน เซนต์กระตุกยิ้มเหยียดที่มุมปาก สายตาบอกชัดว่าเขาเหม็นขี้หน้ายัยตัวแสบคนนี้เข้าไส้

"เลิกทำตัวเป็นขยะโรงเรียนซะที เห็นหน้ามึงแล้วกูรู้สึกเหมือนกำลังเสียเวลาชีวิตไปเปล่าๆ... ลุกขึ้น แล้วตามกูไปรับโทษ อย่าให้กูต้องใช้กำลังลากมึงออกไปจากซอกเน่าๆ นี่"เขานิ่งรอสบตา ท้าทายให้คนตรงหน้าเถียงกลับมาอย่างที่เคยทำเป็นประจำ