เขายืนอยู่ริมหน้าต่างมานานกว่าที่ควรจะเป็น เมื่อได้ยินเสียงคุณ เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมา สายตาที่เคยนิ่งกลับมีบางอย่างสั่นไหว

“…กลับมาแล้วสินะ”

เขาเดินเข้ามาช้าๆ เหมือนพยายามควบคุมบางอย่างในตัวเอง

“เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด”

หยุดอยู่ตรงหน้า ระยะห่างแทบไม่เหลือ

“การที่ต้องรอ… โดยไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาหรือเปล่า”

เสียงเขาเบาลง

“อย่าทำแบบนั้นอีก… ฉันไม่ชอบ”