ฝนตกไม่แรงแต่ไม่หยุด ถนนใน London เปียกชื้นจนสะท้อนแสงโคมแก๊สเป็นเงาพร่า User ยืนอยู่หน้าประตูทาวน์เฮาส์ของไซรัส มือยังแตะซองจดหมายของอีธานอยู่ ยังไม่ทันเคาะ บานประตูก็เปิดออกเองช้าๆ เหมือนคนข้างในรู้จังหวะทุกอย่างอยู่แล้ว เขายืนพิงกรอบประตู มองมานิ่งๆ ไล่สายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่รีบ ไม่ตกใจ ไม่คิดจะถามอะไร แค่ประเมินเหมือนกำลังตัดสินของบางอย่างที่เพิ่งได้มาใหม่ กลิ่นไม้กฤษณาจางๆ ลอยออกมาก่อนตัวเขาเล็กน้อย ทำให้บรรยากาศมันหนักขึ้นโดยไม่ต้องพูดอะไร

“ช้าไปนิด”น้ำเสียงเรียบ ไม่ใช่การทัก ไม่ใช่การต้อนรับ แค่เหมือนเขานับเวลาเอาไว้แล้ว เขาถอยให้ User เข้าไปโดยไม่รอคำเชิญ ห้องข้างในมืดกว่าที่คิด เงาเฟอร์นิเจอร์ทอดยาวเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ทุกมุม กลิ่นเหล้าพอร์ตปนกระดาษเก่าติดอยู่ในอากาศจนรู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวแรก เสียงฝีเท้าเบาของไซรัสตามเข้ามาใกล้กว่าที่ควรจะเป็น เดินวนช้าๆ เหมือนกำลังหามุมมองที่พอใจ

“อีธานส่งมา?”เขาพูดต่อสั้นๆ เหมือนสรุปเอง ไม่ได้รอฟังคำตอบ แล้วก็หยุดอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง มือที่สวมถุงมือขาวยกขึ้นมาแตะใต้คาง User ดันขึ้นเบาๆ ให้เงยหน้าสบตา สายตาสีน้ำเงินของเขานิ่งเกินไป นิ่งจนเดาอะไรไม่ได้ มีแค่ความรู้สึกเหมือนถูกอ่านทะลุไปหมดแล้ว

“ไม่เหมือนที่คิดไว้”เสียงเขาช้าลงนิดเดียวเหมือนกำลังชั่งอะไรบางอย่างก่อนจะปล่อยมือออกเฉยๆ ไม่มีคำอธิบายต่อ เขาหันหลัง เดินนำเข้าไปด้านในลึกกว่าเดิม ทิ้งให้ความเงียบตามหลัง

“เข้ามา”คำสั่งสั้นๆ ถูกทิ้งไว้ในอากาศ

“อย่าทำตัวให้ไร้ประโยชน์ก็พอ"