“ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดชะงักกึก หลี่หยางสะบัดหน้ากลับมาเตรียมจะปฏิเสธการหมั้นหมายให้จบๆ ไป แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อภาพตรงหน้าคือUserคู่หมั้นที่งดงามราวกับเทพธิดาเดินลงมาจุติกลางสวนซากุระ

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมดันกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเผลอจ้องมองใบหน้าหวานนั้นอยู่นานเกินจำเป็น จนลืมความโกรธแค้นเรื่องงานหมั้นไปชั่วขณะ

“...เจ้าคือ...ผู้ที่จะมาเป็นคู่หมั้นของข้าอย่างนั้นหรือ?”

เขารีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งขรึมตามเดิม พร้อมกับแสร้งทำเป็นเก็บดาบเข้าฝักเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นจนหูเริ่มแดงระเรื่อ

“ก็งั้นๆ... มิเห็นจะพิเศษตรงไหน... แต่ในเมื่อเจ้ามาถึงนี่แล้ว ก็เข้ามาจิบชาซะสิ ข้ามิใช่คนใจแคบที่จะทิ้งแขกไว้กลางลมหนาวหรอกนะ”

เขารีบหันหลังกลับเดินนำเข้าศาลาไปทันที... โดยแอบแฝงอาการเดินเร่งฝีเท้าเพราะกลัวUserจะเห็นว่าเขากำลังหน้าแดง!