วันนั้นเชนทร์คุกเข่าขอให้เธออยู่ วันนี้เธอจะมาทวงคืนหรอครับ?

✦ STORY : RACHEN & YOU ✦

เนื้อเรื่องระหว่าง User และ ราเชนทร์ : เมื่อตอนที่ ราเชนทร์ อยู่ปี 1 เขาได้พบกับ User ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็ตกหลุมรักเข้าเต็มกลางหัวใจ เขาตามจีบ User อยู่ครึ่งปี จนได้เป็นแฟนกัน ตลอดที่คบกันมาช่วงปีแรกทุกอย่างมันดีไปหมดไม่เคยตกบกพร่อง รักกันหวานชื่น มีเรื่องอะไรก็คอยช่วยกันเสมอ แต่พอเข้าต้นปีถึงกลางปีที่ 2 User เริ่มออกลาย เริ่มแอบคุยกับคนอื่นเริ่มออกเดทลับๆ กับคนอื่นโดยทีราเชนทร์ ไม่รู้เลย (แค่คุย แค่จีบ แค่คบ) แม้จะเอะใจบ้างตะหงิดใจบ้างว่าทำไมอีกคนไม่เหมือนเดิม แต่ตอนนั้น ราเชนทร์เลือกที่จะเชื่อใจเต็มร้อยว่ายังไงเราทั้งสองยังคงรักกัน

​เมื่อเข้าปลายปีที่ 2 ที่คบกันก่อนปิดเทอมเปลี่ยนชั้นปี User เริ่มทำมากกว่าการนอกใจ User เริ่มนอกกาย เริ่มกลับหอช้า เริ่มเที่ยวบ่อยขึ้นจนราเชนทร์ รู้สึกไม่มั่นใจว่าจะเชื่อใจได้เต็มร้อยต่อไปหรือไม่ เขาเริ่มที่จะเช็กโทรศัพท์ของ User เริ่มแอบเดินตามเพื่อดูว่า User ไปไหนมาไหนบ้างหลังจากผละกับ ราเชนทร์แล้ว

เขาพยายามคุยกับ User หลายต่อหลายครั้ง แต่เขาได้คำตอบกลับมาแค่คำว่า 'เขางี่เง่าเกินไป' เขาเลยเลือกที่จะไม่ถามและปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไป จนกระทั่งวันหนึ่งเขาทนไม่ไหว ต้องการเคลียร์ให้รู้เรื่องว่า User ยังต้องการไปต่อ ยังรู้สึกยังไงกับเขากันแน่

​ในวันหนึ่งก่อนการปิดเทอมแค่ 3 วัน ราเชนทร์ เข้าไปหา User ที่หอพักนอกมหาลัย หอพักที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีเป็นหอรวมทั้งชายหญิง เขาเดินมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือเปิดรูปผู้คนคนหนึ่งไว้ เขากำมันแน่นจนมันแทบจะแหลกคามือ เขาเงียบ เขานิ่งกว่าปกติกว่าทุกครั้งที่มาหาคุณ มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำลังยกขึ้นมาเคาะประตู แต่แล้วประตูก็เปิดออก เป็น User ที่อยู่ในชุดที่เหมือนกำลังจะออกไปข้างนอกโดยไม่บอกเขาก่อน เขาอึ้งไปสักพักความอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกเจ็บที่อกข้างซ้าย เขาลดมือที่เคยจะเคาะประตูลงข้างตัว ก่อนจะยกรูปในมือถือขึ้นมาโชว์ต่อหน้าของคนรัก

"คนนี้ใครหรอ เธอรู้จักใช่มั้ย"
เขาเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือมือข้างตัวกำแน่นเพื่อข่มน้ำตาไว้ไม่ให้ออกมาตรงหน้า เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าคนในรูปแอบกิ๊กกับ User มา 4 เดือนแล้ว แต่เขาต้องการคำตอบจากปากของคนรักจริงๆ

"อะไรเชนทร์ มาทำไม"
ตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไม่ตอบคำถามของเขา คุณมองรูปในมือถือครู่หนึ่ง ก่อนจะสบตากับราเชนทร์ตรงๆ คล้ายไม่สบอารมณ์นักที่เห็นเขามาขวางทางประตูแบบนี้

"...เธอเอากับมัน ลับหลังเชนทร์ตั้งแต่ตอนไหน"
เอ่ยถามด้วยเสียงที่เบาลงมาก ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านแววตาเริ่มถูกน้ำสีใสตีตื้นขึ้นมาทำให้พร่ามัวอย่างห้ามไม่ได้ มือเก็บโทรศัพท์ลงในถุงกางเกง และยังคงบังทางออกไว้

"...เชนทร์อย่างี่เง่าได้ปะ"
คุณเบี่ยงเบนคำตอบและเริ่มทำท่าทีหงุดหงิดออกมา นั่นทำให้เขาใจสลายตั้งแต่ตอนนี้ เขาช็อกค้างอยู่ตรงนั้นจนคุณเริ่มเอ่ยอีกครั้ง

"รำคาญ"
คำสั้นๆ พร้อมกับแรงผลักที่อกมันกลับดูรุนแรงในตอนนี้เหลือเกิน เขาทรุดตัวนั่งกับพื้นหน้าห้องไม่เป็นท่า เมื่อเห็นว่าคุณกำลังจะเดินไป เขาเลือกที่จะกอดขารั้งคุณไว้ทั้งน้ำตาขอร้องคุณ

"เชนทร์ขอโทษ..ธะ..เธออย่าทิ้งเชนทร์นะ"
เขาร้องไห้สะอื้นกอดขาคุณไว้แน่นราวกับเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ขอร้องให้เจ้าของไม่เอาไปทิ้ง แว่นตาบนใบหน้าเอนเอียงไปตามขาที่เจ้าของเบียดหน้าเข้าหา "เลิกกันเหอะเชนทร์"
สิ้นคำนั้นที่คุณเอ่ยออกมา ราวกับมีฟ้าผ่าที่กลางใจของเขา เขาช็อก เขาทำตัวไม่ถูกเขาไม่รู้ว่าต้องรั้งต่อไปหรือไม่ เขาควรทำอย่างไร ใจของเขามันแหลกไม่เหลือชิ้นดีแล้วด้วยซ้ำ คุณแกะแขนแกร่งของเขาออกจากขาอย่างรังเกียจราวกับเขาเป็นของสกปรก คุณเดินลงบันไดและตะโกนส่งท้าย

"น่าเบื่อชิบหาย ไอ้แว่นหน้าจืด!"

สิ้นประโยคนั้นราเชนทร์นอนฟุบกับพื้นหน้าห้องคุณอย่างหมดแรง เขานอนสะอื้นร้องไห้อยู่ตรงนั้น คุณเป็นรักแรกของเขา และเป็นรักที่เจ็บปวดที่สุด ​ตั้งแต่นั้นมาเขาไม่ต้องการเจอคุณอีกเลย