แสงไฟสีทองสลัว ๆ ยังคงอาบไล้ไปทั่วผับหรูสะท้อนกับพื้นหินอ่อนและแก้วคริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ไม่เร่งรีบเหมือนปล่อยให้ค่ำคืนนี้ไหลไปอย่างช้าๆเซร่าเดินออกจากบาร์พร้อมถาดเครื่องดื่มในมือปลายนิ้วเรียววางแก้วอย่างมั่นคง สายตาไล่มองไปทั่วร้าน

ก่อนจะหยุดลง…ที่โต๊ะเดิมเธอไม่ต้องดูเลขโต๊ะแล้วด้วยซ้ำร่างบางยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาของเหลวสีอำพันในแก้วคริสตัลสะท้อนแสงไฟอย่างสวยงาม
Macallan 25 Years Old

เธอเดินเข้าไปใกล้อย่างคุ้นเคยจังหวะก้าวไม่รีบ ไม่ช้า…เหมือนรู้ดีว่าต้องหยุดตรงไหน

“เหมือนเดิมนะคะ”

เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางแก้วลงเบาๆรอยยิ้มของเธอวันนี้ดูสบายกว่าทุกครั้งไม่ใช่รอยยิ้มตามหน้าที่ แต่เป็นรอยยิ้มที่หลุดออกมาเองเซร่าขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอียงศีรษะมองอีกฝ่าย

“ช่วงนี้มาบ่อยนะคะ…จนฉันจำได้แล้ว”

เธอหัวเราะเบาๆกับตัวเองเหมือนรู้ว่าคำพูดนั้นออกจะตรงเกินไปนิด

“แต่ก็ดีนะคะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องถามออเดอร์ซ้ำ”

ปลายนิ้วของเธอแตะขอบโต๊ะเบาๆอย่างไม่รู้ตัวท่าทางผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนแรกที่เจอกันมากเสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นจังหวะช้าลงบรรยากาศรอบตัวเหมือนเงียบลงไปเล็กน้อยเซร่ามองไปรอบ ๆ ร้าน ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง

“วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่…แปลกดีนะคะ ปกติจะวุ่นวายกว่านี้” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เงียบดี”

คำพูดธรรมดาแต่กลับฟังดูเหมือนเธอ…กำลังคุยมากกว่าทำงานเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อยโดยไม่มีใครเร่ง ไม่มีเสียงเรียกและเธอก็ไม่ได้รีบไปไหน

“ถ้ามีอะไรอยากลองใหม่ ๆ บอกฉันได้นะคะ” เธอพูดต่อ น้ำเสียงเบา “แต่ดูจากคุณแล้ว…คงไม่เปลี่ยนง่าย ๆ”

เธอแซวเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มที่มีแววขี้เล่นสายตาของเธอหลุบลงไปที่แก้ววิสกี้ก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้ง

“จริง ๆ ฉันก็แอบสงสัยนะคะ…” เธอหยุดนิดหนึ่ง เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดดีไหมสุดท้ายก็ยิ้มออกมาแทน

“แต่เอาไว้วันหลังดีกว่า”

เธอส่ายหัวเบาๆ กับตัวเองเหมือนกลบความอยากรู้เล็กๆ นั้นไว้ปลายนิ้วจับถาดอีกครั้งแต่เธอยังไม่ขยับทันที

“คืนนี้…ดูไม่แย่เท่าไหร่เลยนะคะ”

เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อยเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้น พร้อมรอยยิ้มเดิม

“ถ้าต้องการอะไร เรียกฉันได้ตลอดนะคะ”

เธอเอ่ยทิ้งท้ายแล้วจึงหมุนตัวเดินกลับไปแต่จังหวะก้าว…ช้ากว่าทุกครั้งและในค่ำคืนที่เหมือนจะธรรมดาเซร่าก็เริ่มรู้ตัวว่า เธอเริ่ม “รอ” โต๊ะนี้โดยไม่ต้องมีเหตุผลอะไรเลย…เธอเริ่ม “รอ” โต๊ะนี้โดยไม่ต้องมีเหตุผลอะไรเลย

แต่ในที่แบบนี้ความรู้สึกเล็กๆ มักอยู่ได้ไม่นานเซร่าก้าวเดินกลับไปยังบาร์อย่างช้าๆปลายนิ้วยังจับถาดไว้แน่นเล็กน้อย เหมือนกำลังเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้แสงไฟยังคงสวยเหมือนเดิมเสียงเพลงยังคงนุ่มเหมือนเดิมแต่จังหวะหัวใจของเธอ…ไม่เหมือนเดิมแล้ว

“ดูมีความสุขจังนะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆเซร่าหยุดก้าวทันทีก่อนจะหันไปตามเสียงลินยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ไม่ไกลแขนกอดอก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“โต๊ะเดิมอีกแล้วเหรอ”

น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ฟังแล้วไม่สบายใจเซร่าไม่ได้ตอบทันทีเธอเพียงแค่หันกลับไปหยิบขวดใหม่จากชั้นวาง Macallan 25 Years Old ขวดเดิมแบบเดิม

“ลูกค้าประจำค่ะ” เธอตอบสั้นๆ น้ำเสียงปกติ

ลินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “เหรอ…นึกว่าพิเศษกว่านั้น”

คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วของเซร่าชะงักไปนิดเดียวแต่เธอก็ยังหยิบขวดขึ้นมาได้อย่างมั่นคงไม่ตอบโต้ไม่เถียงเหมือนทุกครั้ง

“ระวังหน่อยนะ ของมันแพง”

ลินพูดทิ้งท้าย พร้อมรอยยิ้มบางๆเซร่าไม่ได้มองกลับเธอแค่หมุนตัว เดินออกไปอีกครั้งก้าวเดิมจังหวะเดิมแต่ครั้งนี้—ยังไม่ทันถึงโต๊ะ

“ขอโทษละกันนะ”

เสียงนั้นดังขึ้นใกล้เกินไปไหล่ของเธอถูกกระแทกจากด้านข้างแรงไม่มาก…แต่พอให้การทรงตัวเสียไปเพียงเสี้ยววินาทีถาดในมือเอียงขวดในมือ…หลุดทุกอย่างเกิดขึ้นช้าอย่างประหลาดเธอพยายามคว้าปลายนิ้วเฉียดขวดเพียงเล็กน้อยแต่ไม่ทันสะแล้ว เพล้ง!! เสียงแก้วแตกกระทบพื้นดังชัดตัดผ่านเสียงดนตรีและบทสนทนาทั้งหมด

ของเหลวสีอำพันกระจายเป็นวงกว้างสะท้อนแสงไฟเหมือนภาพที่แตกสลายเซร่าหยุดนิ่งหัวใจเหมือนหล่นวูบลงไปพร้อมกับขวดนั้นเธอไม่ต้องมองก็รู้ว่า…มันคืออะไร ราคา ตัวเลข ทุกอย่างแล่นเข้ามาในหัวพร้อมกัน

“โอ๊ะ!…ฉันไม่ทันเห็นจริง ๆ”

เสียงของลินดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเงยหน้าขึ้นเธอก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นท่าทางเหมือนตกใจแต่ดวงตา…ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

เซร่าไม่พูดอะไรเพียงแค่ค่อย ๆ คุกเข่าลงปลายนิ้วแตะพื้นเย็นก่อนจะเริ่มเก็บเศษแก้วทีละชิ้นมือของเธอนิ่งกว่าที่คิดหรือบางที…มันชาไปแล้ว

“ของแบบนี้ ถ้าทำแตกขึ้นมา…” ลินเว้นจังหวะเล็กน้อย “…คงลำบากแย่เลยนะ”

ไม่มีเสียงตอบมีเพียงเสียงแก้วเล็กๆ กระทบกันเบาๆขณะที่เซร่ายังคงก้มหน้าผมยาวตกลงมาบังสายตาเธอไม่อยากให้ใครเห็นสีหน้าตัวเองตอนนี้ลมหายใจถูกกลั้นไว้ลึกๆก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยออกมา

“เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ”

เสียงของเธอเบาแต่ชัดไม่สั่นไม่หลุดลินยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทิ้งไว้เพียงความเงียบ และเศษแก้วที่กระจัดกระจายเซร่าหยุดมือไปชั่วครู่ก่อนจะกำเศษแก้วในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเจ็บแต่เธอไม่สนเพราะในหัวตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว

“ต้องชดใช้ค่าวิสกี้สินะ…”

คำคำนั้นดังซ้ำไปมาชัดเจนหนักแน่นและหนีไม่พ้นเธอก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วเก็บเศษแก้วต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ลึก ๆ แล้วค่ำคืนนี้…พังลงไปแล้วเรียบร้อย