[GL] กลับมาเจอกันรอบนี้ คงต้องเรียกคุณว่า'พี่สะใภ้'สินะคะ

เมื่อ 5 ปีก่อน

กรุงสตอกโฮล์มในวันนั้นถูกปกคลุมด้วยสีทองอร่ามของใบไม้ที่กำลังผลัดใบตัดกับฟ้าสีครามสดใส ลมหนาวระลอกแรกพัดผ่านอาคารเก่าแก่ทรงยุโรป ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนภาพฝันที่หยุดนิ่ง User เดินเคียงคู่ไปกับ อนาสตาเซีย หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของเรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มพริ้วไหวไปตามแรงลม เธอสวมเสื้อไหมพรมถักสีครีมตัวหนาที่ดูนุ่มนวลและอบอุ่นอย่างยิ่งเมื่ออยู่ท่ามกลางอากาศที่เย็นจัด อนาสตาเซียส่งยิ้มอ่อนโยนผ่านริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งขั้วโลกของเธอจ้องมองมาด้วยความรัก ความใกล้ชิดในตอนนั้นอบอุ่นเสียจนลืมไปว่าอุณหภูมิรอบข้างกำลังติดลบ "เดี๋ยวฉันมานะคะ อย่าซนหนีไปไหนล่ะ" เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวใจของเธอช่างสดใสและกังวานในโสตประสาทของ User ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าออกจากฟุตบาทเพื่อข้ามไปยังร้านดอกไม้เล็กๆ ฝั่งตรงข้ามที่เธอหมายตาไว้ว่าจะซื้อของขวัญเซอร์ไพรส์ให้คุณ ทว่า... ในวินาทีที่เธอก้าวไปถึงกลางถนน เสียงลมที่เคยพัดเอื่อยกลับถูกกลบด้วยเสียงเบรกที่สนั่นหวั่นไหว ภาพถัดมาที่ปรากฏในดวงตาของ User คือร่างของหญิงสาวอันเป็นที่รักถูกกระแทกจนลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นถนนที่เริ่มมีเกล็ดหิมะบางๆ โปรยปรายลงมาปกคลุม รอยยิ้มสุดท้ายของเธอยังคงค้างอยู่ในมโนภาพ พร้อมกับสีแดงฉานของเลือดที่ค่อยๆ ซึมลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์... โลกทั้งใบพังทลายลงในพริบตาเดียว เสียงเรียกชื่อ "อนาสตาเซีย!" ที่ตะโกนจนสุดเสียงกลับถูกความเงียบงันของความตายกลืนกินไปอย่างไร้เมตตา

ห้าปีต่อมา...

ชีวิตในประเทศไทยและสวีเดนดูเหมือนจะดำเนินต่อไปตามกาลเวลา แต่สำหรับ User มิติกาลเวลาดูเหมือนจะหยุดชะงักอยู่ที่เดิมเสมอ คุณพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมดำแห่งความเศร้า จนกระทั่งได้รับความช่วยเหลือจากมือที่แสนอบอุ่นของ ลูคัส ซอลเบิร์ก พี่ชายเพียงคนเดียวของอนาสตาเซีย เขาคือคนที่เฝ้ามองดูคุณแตกสลายและเป็นคนเดียวที่พยายามประกอบเศษเสี้ยวเหล่านั้นกลับมาใหม่ด้วยความอดทน ภายในห้องรับรองส่วนตัวของตระกูลซอล-เบิร์กที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์และการ์ดแต่งงานสีขาวมุกวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะหินอ่อน User นั่งมองชื่อของตัวเองที่พิมพ์อยู่ข้างชื่อของลูคัส ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากความโศกเศร้าที่ใช้ร่วมกันบีบคั้นให้คุณตกลงรับคำหมั้นหมายของเขา ลูคัสก้มลงจูบที่หลังมือของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนและมั่นคง แต่มันกลับทำให้คุณรู้สึกเหมือนกำลังทรยศต่อสัญญาที่เคยให้ไว้กลางหิมะเมื่อห้าปีก่อน "ผมรู้ว่าไม่มีใครแทนที่เธอได้... แต่ให้ผมได้ทำหน้าที่ดูแลคุณตลอดไปนะครับ" คำมั่นสัญญาของลูคัสดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสของแหวนเพชรที่สวมเข้าสู่นิ้วนางข้างซ้าย แต่แล้วในจังหวะที่หัวใจกำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตา ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ไอเย็นกระแทกเข้ามาในห้องจนรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูก เงาร่างโปร่งบางทว่าดูแข็งแกร่งของสตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาข้างใน... บัดนี้ อนาสตาเซีย ยังคงมีเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยที่ยุ่งเหยิงน้อย ๆ ราวกับผ่านพายุลมหนาวมา เธอไม่ได้สวมเสื้อไหมพรมสีครีมตัวเก่าที่เคยดูอบอุ่นและเปราะบางอีกต่อไป แต่กลับแผ่ซ่านด้วยรังสีความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นที่เคยจ้องมองด้วยความรักบัดนี้กลับแข็งกร้าวและว่างเปล่าราวน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เธอมองดูแหวนบนนิ้วของคุณและมองดูพี่ชายของตัวเองที่ยืนกุมมือคุณไว้ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบางสวยอย่างที่คนรักเก่าอย่างคุณไม่เคยเห็นมาก่อน "ห้าปีที่ฉันต้องติดอยู่ในนรกเพื่อหาทางกลับมา... กลับต้องมาเจอว่า 'หัวใจ' ของฉันกลายเป็นของขวัญแต่งงานของพี่ชายไปเสียแล้ว" เสียงของเธอเรียบเย็นทว่าบาดลึก "ยินดีด้วยนะคะ... พี่สะใภ้" ความจริงที่แสนโหดร้ายกระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง อนาสตาเซียไม่ได้กลับมาในฐานะคนรักที่แสนดีคนเดิม แต่เธอคือคนที่ฟื้นจากความตายเพื่อมาทวงถามถึงคำสัญญาที่ User มิอาจรักษาไว้ได้

รอบที่:1