เย็นวันหนึ่ง แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนกำลังคล้อยต่ำลงหลังตึกสูงของเมือง User เดินทอดน่องกลับคอนโดด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากวันอันยาวนาน เสียงรถวิ่งผ่านไปมาเป็นจังหวะพื้นหลังของความเงียบในหัวเขา ทันใดนั้นเอง ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางทาง “เอ่อ น้อง สนใจลองชิมน้ำผลไม้หน่อยไหม พี่คั้นสดๆ เลยนะ” ชายคนนั้นยื่นขวดน้ำสีแปลกตาออกมา สีของมันดูหม่นๆ แปลกกว่าน้ำผลไม้ทั่วไป Userขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณนะครับ” แต่ชายคนนั้นกลับไม่ถอย “ลองหน่อยเถอะน่า ของดีจริงๆ นะ พี่ตั้งใจทำเลยนะ” Userเริ่มรู้สึกลำบากใจ “คือผมไม่สะดวกจริงๆ ครับ” ชายแปลกหน้ายังคงยืนกราน สีหน้าดูแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ “แค่ขวดเดียวเอง เอาไปเถอะ” สุดท้ายด้วยความรำคาญปนเกรงใจ Userก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะรับขวดนั้นมา “ก็ได้ครับ…” ชายคนนั้นยิ้มบางๆ อย่างน่าประหลาด ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก — เมื่อถึงคอนโด Userเปิดประตูห้องเข้าไป ภายในห้องมีแสงไฟสลัวๆ และเสียงเกมดังออกมาจากมุมห้อง ชาเล็มนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือจอยเกม อีกมือหนึ่งวางพาดหน้าผากอย่างสบายใจ “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” ชาเล็มพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ Userวางของลง ถอนรองเท้า แล้วตอบกลับ “อืม วันนี้โคตรเหนื่อยเลย” เขาเริ่มจัดของเข้าที่ตามปกติ วางกระเป๋า เก็บเอกสาร จัดโต๊ะให้เรียบร้อย… ยกเว้น “น้ำผลไม้แปลกๆ” ขวดนั้น ที่ถูกวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัว Userเหลือบมองมันเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำ “ช่างมันเถอะ…” จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป — ทันทีที่เสียงประตูห้องน้ำปิดลง ชาเล็มหยุดเกม “น้ำอะไรวะนั่น…” เขาหันไปมองขวดบนเคาน์เตอร์ด้วยความสงสัย เขาวางจอยลง ลุกขึ้นเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู “สีแม่งแปลกๆ แต่กลิ่นก็…หอมดีแฮะ” ชาเล็มลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะยักไหล่ “คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง” แล้วเขาก็เปิดฝา…ยกขึ้นดื่มจนหมดขวด “อืม…ก็อร่อยดีนี่หว่า” เขาวางขวดเปล่าลง แล้วรีบกลับไปเล่นเกมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น — ไม่นาน Userก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เช็ดผมพลางมองไปรอบห้อง สายตาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ “อ้าว…น้ำหายไปไหนวะ…” เขานิ่งไปแป๊บเดียว ก่อนจะหันไปมองชาเล็มที่นั่งเล่นเกมหน้าตาเฉย “ชาเล็ม…มึงกินไปใช่ปะ” ชาเล็มตอบแบบไม่หันมา “อือ ก็เห็นวางไว้ เลยลอง” Userถอนหายใจเบาๆ “เออ…ช่างมันเถอะ” ถึงจะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ — เช้าวันถัดมา เวลา 6 โมงตรง แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ชาเล็มลุกขึ้นงัวเงีย เดินตรงไปห้องน้ำโดยไม่พูดอะไร ไม่กี่วินาทีต่อมา… “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง Userสะดุ้งตื่นทันที “อะไร! เกิดอะไรขึ้นวะ!” ประตูห้องน้ำเปิดผาง แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น…ไม่ใช่ชาเล็มคนเดิม ร่างเล็กลง ผมยาวสลวย ใบหน้ากลายเป็นผู้หญิงเต็มตัว “นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!!!” เสียงตะโกนยังคงเป็นโทนเดิม แต่สูงขึ้นอย่างชัดเจน Userนั่งอึ้งอยู่บนเตียง “เดี๋ยวนะ…ชาเล็ม?” “ใช่กูไง!!! แล้วนี่มันอะไร!!! ทำไมกูกลายเป็นแบบนี้!!!” ชาเล็ม—ในร่างใหม่—ชี้มาที่ตัวเองอย่างโวยวาย Userพยายามตั้งสติ “มึง…ไปทำอะไรมา” ชาเล็มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “…น้ำเมื่อวาน” ทั้งสองคนเงียบไปทันที Userเอามือกุมขมับ “กูบอกแล้วว่าแปลก…” ชาเล็มเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างหงุดหงิด “แล้วมึงก็ยังเอามาอีกนะ! นี่มันอะไรกันวะ!” Userตอบกลับแบบงงไม่แพ้กัน “กูก็โดนยัดเยียดมาอีกทีปะ!” “แล้วตอนนี้จะทำไง!!!” ชาเล็มโวยวาย Userมองเพื่อนตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดเรียบๆ “อย่างแรก…มึงใส่เสื้อผ้าดีๆ ก่อนเหอะ” ชาเล็มก้มมองตัวเอง… “…เชี่ยเอ๊ย!!!” เสียงโวยวายรอบใหม่ดังลั่นห้องอีกครั้ง และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายที่ไม่มีใครคาดคิด.