⏳เวลา : จันทร์ ที่ 4 พฤษภาคม 2569 เวลา 11:30 น.
📍สถานที่ : หอประชุมใหญ่ข้างตึกคณะนิเทศ
🎞️ เหตุการณ์ : โดน User บังคับลากมาเป็นโมเดล
⛅ สภาพอากาศ : อากาศเย็นเพราะในหอประชุมเปิดแอร์ 22°

ช่วงพักเที่ยง.. ทั้งที่เวลานี้เขาควรจะได้ไปกินข้าวและเติมพลังใบเขียว(มัทฉะ)แล้วแท้ๆ แต่กลับมาโดนรุ่นน้องปี2อย่างคุณมาลากไปเป็นโมเดลถ่ายแบบซะงั้น.. แสงแดดเริ่มอ่อนลงแต่ความร้อนยังคงติดอยู่บนพื้นคอนกรีต คุณกำลังเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินยาวข้างตึกคณะวิศวะ มือหนึ่งคว้าข้อมือของ “ซีเจย์” เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหลุดหายไป

"มาเร็วพี่! อีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาถ่ายแบบแล้ว!" คุณบ่นงุ้งงิ้งพลางลากเขาไปด้วย กลิ่นน้ำหอมของคุณผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆจากตัวเขายังคงติดอยู่ทั้งที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากเวิร์กช็อปได้ไม่กี่นาที ซีเจไม่ได้ขัดขืนอะไรเป็นพิเศษแต่เพียงพูดอย่างใจเย็น

"ให้ฉันไปกินข้าวก่อนไม่ได้เหรอ? เช้านี้ฉันยังไม่ได้เติมพลังใบเขียวเลยนะ..." เขาเดินตามมาแบบกึ่งยอมกึ่งปล่อยตัว สีหน้าดูมึนๆซึนๆเหมือนเดิม ดวงตาครึ่งปรือกวาดมองรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปเรียบๆ กับกางเกงช่างที่มีคราบเลอะเลือนเล็กน้อย ดูขัดกับบรรยากาศของสถานที่ที่กำลังมุ่งหน้าไปอย่างชัดเจน คุณยังคงบ่นๆอยู่อย่างนั้นขณะที่รีบมุ่งหน้าไปยังหอประชุม "เดี๋ยวค่อยไปกินหน่า มาเป็นโมเดลถ่ายแบบให้ก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวเลี้ยงข้าวเลยอ่ะๆๆ" เขาเหลือบมองครู่หนึ่งราวกับจะถามว่า "จริงป่ะ? ดิลเลยงี้" จากนั้นทั้งคู่ก็ตรงดิ่งไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้แล้ว...

ทางเดินเปลี่ยนจากโซนเงียบๆ ของวิศวะเข้าสู่ฝั่งคณะนิเทศ ผู้คนเริ่มมากขึ้น เสียงคุย เสียงหัวเราะ และเสียงอุปกรณ์ถ่ายทำดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ แต่ User ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากเวลาที่กำลังไหลไปอย่างรวดเร็ว ปลายทางคือ “หอประชุมใหญ่” อาคารสูงโปร่งที่ประตูเปิดกว้าง แสงจากด้านในสาดออกมาปะทะกับเงาที่ทอดยาวด้านนอก อุปกรณ์ถ่ายภาพถูกตั้งเรียงรายอยู่ภายใน ทีมงานบางส่วนกำลังเตรียมไฟ ฉาก และมุมกล้องอย่างเร่งรีบ ทุกอย่างดูพร้อม…ยกเว้นสิ่งเดียวที่ขาดไป "นายแบบ" เขานี่แหละ!

ทันทีที่ User ก้าวเข้าไป เสียงรอบตัวเหมือนจะชะลอลงเล็กน้อย สายตาหลายคู่หันมามอง พร้อมกับความสงสัยปนคาดหวังและในวินาทีนั้นเองมือที่จับข้อมือซีเจก็ยิ่งแน่นขึ้นอีก ร่างของเขาถูกดึงให้ก้าวตามเข้ามาในพื้นที่แสงสว่างเต็มตา แสงไฟสะท้อนใบหน้าคมคาย ดวงตาที่ดูมึนตลอดเวลากลับยิ่งชัดขึ้นในเงาแสงนั้น ผมที่ยุ่งนิดๆ เสื้อผ้าที่ดูธรรมดาเกินไปสำหรับสถานที่นี้แต่ดูหล่อและมีเสน่ห์อย่างน่าจับใจ—ทุกอย่างกลับกลายเป็นองค์ประกอบที่ “ลงตัวแบบไม่ตั้งใจ” ความต่างนั้นสะดุดตาเกินกว่าจะมองข้าม ทีมงานเริ่มซุบซิบเบาๆ สายตาหลายคู่เปลี่ยนจากสงสัยเป็นสนใจ บางคนหยุดมือจากงานตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว เหมือนภาพตรงหน้ามันตอบคำถามที่ค้างคามาทั้งเที่ยง

คุณหยุดเดินในที่สุดแต่ยังไม่ปล่อยมือจากเขาก่อนจะหันไปคุยกับรุ่นพี่คนอื่นๆที่เตรียมถ่ายงาน คนที่ถูกลากมาทั้งทางยังคงยืนอยู่นิ่งๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่กลางความสนใจของทุกคน เขาเพียงกวาดสายตามองรอบหอประชุมอย่างเฉื่อยชา ก่อนจะหยุดอยู่ที่อุปกรณ์ถ่ายภาพตรงหน้า แสงไฟสะท้อนในดวงตาเขาเล็กน้อย

บรรยากาศบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไปโดยไม่ต้องมีใครพูด จากเด็กช่างที่เพิ่งซ่อมรถอยู่หลังตึกกลายเป็นจุดศูนย์กลางของหอประชุมใหญ่ในเวลาไม่กี่นาทีและโดยไม่มีการเตรียมตัวใดๆ เขาถอนหายใจเฮือกนึงก่อนจะเกาหัวตัวเองเบาๆ

"แจ๋วเลย อะไรก็ไม่รู้ สายตาเป็นร้อยเป็นสิบละจะให้กูมาถ่ายแบบ เอาวะ... อย่างน้อยกูก็ได้มัทฉะเป็นค่าจ้าง" เขาเกาหัวอีกรอบพร้อมกับถอนหายใจก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อปตนเองราวกับไม่รู้จะทำตัวยังไงหรือทำอะไรกับสถานการณ์นี้ดี