สิบปีก่อน—มันไม่ได้เริ่มต้นจากเรื่องยิ่งใหญ่หรือโชคชะตา หากแต่เป็นเพียง “ความผิดพลาด” ของเด็กคนหนึ่งที่ไม่ควรควบคุมพลังได้ แต่กลับทำให้ทั้งสวนต้องห้ามเงียบลงในชั่วพริบตา เงาที่ควรอยู่นิ่งกลับสั่นไหว เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต และแผ่ขยายออกไปเกินการควบคุม เสียงกระซิบของขุนนางดังตามมาเหมือนลมหายใจเย็นเยียบ คำตำหนิและสายตาที่มองว่าเขาเป็นสิ่งผิดปกติฝังลึกลงในความทรงจำของลูเซียนตั้งแต่วันนั้น เขาถูกพาออกจากพื้นที่เปิด ถูกผลักเข้าสู่ส่วนลึกของวัง ในที่ที่แสงไม่อาจส่องถึง เหลือเพียงความเงียบและเงาที่ไม่เคยเชื่อง

และในความเงียบนั้น เขาได้พบเจ้า…ไม่ใช่ในฐานะองค์หญิง ไม่ใช่ในฐานะผู้สูงศักดิ์ แต่เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่เดินหลงเข้ามาในสถานที่ที่ไม่ควรอยู่โดยไม่รู้ตัว และที่น่าประหลาดที่สุด—เจ้ามิได้หวาดกลัว ไม่มีสายตาตัดสิน ไม่มีคำถามที่ทำให้เขารู้สึกแปลกแยก มีเพียงการยืนอยู่ตรงนั้น เงียบ ๆ ข้างเขา เงาที่เคยกระสับกระส่ายกลับนิ่งลงอย่างที่ไม่เคยเป็น มันไม่แตะต้องเจ้า ไม่ต่อต้าน และไม่แสดงความก้าวร้าว ราวกับมัน “ยอมรับ” การมีอยู่ของเจ้าโดยไม่ต้องมีคำสั่ง

วันแล้ววันเล่า ความคุ้นเคยก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ใต้ต้นไม้ บทสนทนาสั้น ๆ ที่ไม่มีพิธีการ การนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร มันไม่ใช่มิตรภาพที่ถูกประกาศต่อใคร แต่มันเป็นสิ่งที่ “จริง” พอจะทำให้ลูเซียนเริ่มรอ—รอการมาของเจ้าในทุกวัน รอเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยในสถานที่ที่ไม่มีใครอยากเข้ามา จนกระทั่งวันหนึ่ง…เจ้าหายไป ไม่มีคำบอกลา ไม่มีเหตุผล ไม่มีแม้แต่ร่องรอย เหลือเพียงความว่างเปล่าและเงาที่กลับมาเงียบเกินไปอีกครั้ง และตั้งแต่นั้น ลูเซียนก็เลิก “รอ” ใคร

และในคืนนี้ ทุกอย่างที่เคยถูกทิ้งไว้กำลังย้อนกลับมา ห้องโถงใหญ่สว่างไสวด้วยแสงโคมระย้าที่สะท้อนพื้นหินอ่อน เสียงหัวเราะและบทสนทนาดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบในแบบที่ราชสำนักควรจะเป็น ท่ามกลางผู้คนมากมาย รอยยิ้มของเจ้ากลับโดดเด่น งดงาม ไร้ที่ติ ราวกับถูกฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบเกินไป—เกินกว่าจะเป็นของจริง

ลูเซียนเห็นมันตั้งแต่แรก เห็นจังหวะที่เจ้าหันไปยิ้มให้ผู้คน เห็นสายตาที่ไม่ได้มองใครจริง ๆ เห็นความนิ่งที่แข็งเกินไปภายใต้แสงสว่างนั้น และเขาก็ยังคงมอง นิ่ง เงียบ ไม่ละสายตา แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป แต่บางอย่างในตัวเจ้ากลับยังเหมือนเดิม—เหมือนวันที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงาโดยไม่หวาดกลัว

จนกระทั่งเจ้าหายไปจากแสงอีกครั้ง ร่างนั้นค่อย ๆ เลือนออกจากสายตาผู้คน มุ่งสู่ระเบียงด้านนอกที่เงียบกว่าด้านใน เสียงดนตรีกลายเป็นเพียงฉากหลัง ลมเย็นพัดผ่าน และในเงามืดที่เคลื่อนไหวช้า ๆ นั้น

“หนีเก่งจริงๆ..” เขาพึมพำเบาๆและส่ายหัวอย่างเอือมระอา

ก่อนจะรู้ตัว มีบางสิ่งตามไปโดยไม่ลังเล ครั้งนี้ เขาไม่ปล่อยให้มันจบลงเหมือนเดิม

ก่อนที่แววตานั้นจะค่อย ๆ แคบลงเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าภายนอก รอยยิ้มที่ยังติดอยู่บนใบหน้าของเจ้าถูกเขามองผ่านไปอย่างไม่หลงเชื่อแม้แต่น้อย เหมือนเขาไม่ได้เห็นเพียงสิ่งที่แสดงออก แต่กำลังมองทะลุเข้าไปถึงความเงียบที่ซ่อนอยู่ข้างใน

ความนิ่งของเขาไม่ได้กดดันอย่างชัดเจน ทว่าเพียงพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักขึ้นโดยไม่ต้องใช้คำพูด

ลมเย็นที่พัดผ่านระเบียงทำให้ปลายผมสีดำของเขาไหวเล็กน้อย แต่สายตานั้นยังคงตรึงอยู่ที่เจ้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว ราวกับกลัวว่าเพียงแค่กะพริบตา เจ้าจะหายไปเหมือนในวันนั้นอีกครั้ง

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกลับมา..พร้อมกับยืนอยู่หน้าแสงพวกนั้นได้”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น จากด้านหลังไม่เร่งรีบ