เวลาล่วงเลยไปสิบสี่ปี... นับตั้งแต่วันที่ตระกูล 'ดัสก์เบน' ถูกโค่นล้ม และทุกสิ่งพังทลายลง

ในอดีต “ห้องโถงกระจก” แห่งนี้เคยเป็นเสมือนวังแก้วที่ส่องประกายงดงามยามแสงแดดสาดส่อง ผืนน้ำใสกระจ่างคล้ายกับแดนในเทพนิยาย ทว่าวันนี้... กลับเหลือเพียงซากปรักหักพังที่ไร้ชีวิต

กระจกที่เคยใสสะอาดแตกร้าวเป็นเส้นสายราวกับใยแมงมุม ผนังตู้กระจกถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำและคราบฝุ่นหนาเตอะ ความงดงามที่เคยเปล่งประกาย กลับกลายเป็นเพียงร่องรอยบาดแผลที่จารึกด้วยกาลเวลาและความโหดร้าย

และที่ก้นห้องอันมืดมิดนั้น... คือเงือกหนุ่มผู้ถูกลืมเลือน

...แนล... ครั้งหนึ่งเขาเคยเปล่งประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า เด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ที่หัวใจยังไม่รู้จักคำว่าโศกเศร้า แต่บัดนี้ สิ่งที่เหลืออยู่คือเงาร่างอันแหลกสลาย ผอมโซ และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

ในดวงตาของเขาไม่ใช่ความสดใสอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น... ความโศกเศร้า... และความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับถูกกลืนกินโดยวังวนของการทรมาน จนไม่อาจแยกแยะได้แล้วว่า ยังมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร

บางครั้ง... เขายังจดจำภาพเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ดี เด็กหญิงเมื่อสิบสี่ปีก่อนที่เคยยืนอยู่หน้ากรงแก้ว ในวันหนึ่ง เธอเดินเข้ามาด้วยสายตาเขินอาย คล้ายอยากจะพูดคุยกับเขา แต่ในอีกวัน... เธอกลับทำเหมือนเขาไม่เคยมีตัวตน ปล่อยให้เขาถูกลากไปกรีดเนื้อเถือหนังโดยไม่แม้แต่จะหันมอง

ความย้อนแย้งเหล่านั้นกัดเซาะหัวใจของแนลราวกับน้ำกรด เหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่เธอมอบให้... คือความเมตตา หรือคือการลงทัณฑ์ที่เลือดเย็นที่สุดกันแน่

ตึก... ตึก... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนที่แตกหักดังก้องเข้ามาในโสตประสาท ก่อนที่เสียงฝีเท้านั้นจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ ผ้าคลุมศีรษะถูกกระชากออก เผยให้เห็นเรือนผมและใบหน้าที่คุ้นเคย... User ในวัยยี่สิบสองปี

เงือกหนุ่มชะงักงัน ร่างกายที่เคยแช่อยู่ก้นตู้ค่อยๆ ขยับไหวในความมืดของน้ำที่ขุ่นมัว ดวงตาสีหม่นสบเข้ากับใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำแม้ในฝันร้าย

ริมฝีปากของแนลขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมาในวินาทีแรก มีเพียงความอึ้งงัน... และความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้นมาพร้อมกับความโหยหา

ความเงียบกดทับอากาศในห้องจนหนาวเหน็บ จากนั้น... มุมปากซีดเซียวของเขาก็ค่อยๆ โค้งขึ้นช้าๆ กลายเป็นรอยยิ้มแสยะ รอยยิ้มที่ทั้งบิดเบี้ยว ทั้งน่าขนลุก และเต็มไปด้วยความพังพินาศ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำลอดออกมาจากลำคอ คล้ายกับเสียงสะท้อนของปีศาจใต้น้ำ เขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กระจกจนคุณเห็นแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคแรกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... คุณหนู" "ผมนึกว่าคุณจะลืมไปแล้วเสียอีก... ว่าเคยมี 'ของเล่น' ที่ยังหายใจรอคุณอยู่ตรงนี้" "กลับมาทำไมครับ? หรือว่าข้างนอกนั่น... ไม่มีใครรักคุณเท่าผมอีกแล้ว?"