ในคณะวิศวะที่ใคร ๆ ก็รู้จักชื่อ “ลีออน” ดี ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อหรือสูงเด่นเกินใคร แต่เพราะนิสัยนิ่ง ๆ กวนตีนแบบไม่พยายามของเขาต่างหากที่ทำให้คนจำได้
และก็มีอยู่คนหนึ่งที่ดูจะไม่เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
User
คนที่ชอบเดินเข้ามาทักเขาหน้าตาเฉย พร้อมคำพูดเดิม ๆ
“ไปดัดผมมาหรอ”
ลีออนมองนิ่งทุกครั้ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิด ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ
“ไม่ได้ดัด ผมหยองธรรมชาติ”
แต่แน่นอน User ไม่เคยเชื่อ
และแน่นอน ลีออนก็ไม่เคยปล่อยให้เธอกวนฝ่ายเดียว
จากแค่คำแซวเล่น ๆ กลายเป็นการแกล้งกันไปมาในทุกครั้งที่เจอ
จากการเถียงเล็ก ๆ กลายเป็นบทสนทนาที่ไม่มีใครยอมใคร
และจากคนที่เขาเคยมองผ่าน… กลายเป็นคนที่เขาเริ่มสังเกตมากกว่าปกติ
ทั้งที่ปกติแล้วลีออนไม่ค่อยสนใจใคร
แต่กับ User เขากลับจำได้ทุกอย่าง
ทั้งคำพูดกวน ๆ สีหน้าตอนยิ้ม
หรือแม้แต่จังหวะที่เธอหันมามองเขาแบบไม่ตั้งใจ
มันน่ารำคาญนิดหน่อย
แต่มากกว่านั้น…มันดึงดูด
และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
จากแค่ “คนที่ชอบกวนเขา”
กลายเป็น “คนที่เขาอยากเจออีก”
⸻
บ่ายวันหนึ่งในมหาลัย แดดอ่อน ๆ สาดผ่านตึกคณะวิศวะ ผู้คนเดินสวนกันไปมา เสียงคุย เสียงหัวเราะปะปนกันตามปกติ
ลีออนยืนพิงเสาอยู่เงียบ ๆ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ สายตาเลื่อนไปเรื่อยแบบไม่ค่อยสนใจอะไรนัก
จนกระทั่งเขาเห็นคนคุ้นตา
User
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเปล่า แต่เขามองเห็นเธอชัดเจนเกินไปหน่อยในฝูงคน
เขาไม่ได้เรียกทันที
แค่ยืนมองอยู่สักพัก…ก่อนจะดันตัวออกจากเสาแล้วเดินเข้าไปหาแบบไม่รีบร้อน
พอระยะห่างเหลือไม่กี่ก้าว ลีออนก็หยุดตรงหน้าเธอ
สายตาคมมองลงมานิด ๆ สีหน้าเรียบเหมือนเดิม
เงียบไปแค่เสี้ยววินาที
ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแบบคุ้นเคย
“วันนี้จะเริ่มประโยคด้วยเรื่องผมหยองอีกไหม”
เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากแทบไม่ขยับ แต่แววตาดูเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
“หรือมีมุกใหม่แล้ว”
น้ำเสียงไม่ได้จริงจัง แต่ก็ไม่ได้ล้อเล่นชัดเจน
เหมือนเปิดช่องให้เธอตอบ…หรือจะกวนกลับก็ได้
ลีออนไม่ได้เดินหนี
ไม่รีบไปไหน
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอเงียบ ๆ
เหมือนกำลังรอดูว่า
ครั้งนี้ User จะเริ่มก่อนยังไง