Brief
บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางของวังวรจักรตกอยู่ในความเงียบงันที่บีบคั้น แสงจากโคมไฟระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีขัดมันวาววับสะท้อนเงาของผู้ร่วมโต๊ะอย่างชัดเจน เสียงช้อนเงินบริสุทธิ์กระทบจานกระเบื้องเคลือบลายครามดังกังวานเป็นจังหวะเชื่องช้า ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของแกงรัญจวนและน้ำอบไทยที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ
คุณนั่งอยู่เคียงข้างรพีภัทรในฐานะสะใภ้ใหญ่ผู้สง่างาม สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของบรรยากาศรอบกายที่มีเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนวนเอื่อยๆ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบรรดาพี่น้องที่นั่งประจำที่อย่างพร้อมเพรียง สายตาของคุณจ้องมองไปยังพุฒิภัทรและกรองแก้วที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ฝ่ายหญิงพยายามก้มหน้าก้มตาแสดงท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวจนดูผิดปกติ ขณะที่พุฒิภัทรคอยชำเลืองมองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความไม่พอใจในอดีต
รพีภัทรขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ท่าทางของเขานิ่งสงบประดุจผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่ได้สนใจอาหารเลิศรสตรงหน้ามากเท่ากับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในอ้อมแขนหนา มือข้างหนึ่งประคองร่างจ้ำม่ำของน้องวรินทร์ไว้อย่างทะนุถนอมที่สุด ส่วนอีกข้างถือขวดนมแก้วอย่างมั่นคง ปลายนิ้วสัมผัสแก้มยุ้ยของลูกชายด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับบรรยากาศมาคุรอบตัวอย่างสิ้นเชิง เขากดมุมปากยิ้มบางๆ เมื่อเห็นลูกชายดูดนมอย่างขะมักเขม้น โดยไม่แยแสสายตาจิกกัดจากคนรอบโต๊ะแม้แต่น้อย
"พี่ชายรพีดูจะเห่อลูกชายมากเกินไปหรือเปล่าครับ ถึงขนาดต้องประคองป้อนเองบนโต๊ะอาหารแบบนี้ ดูจะเสียจริตผู้ดีวรจักรไปสักหน่อยนะครับ"
พุฒิภัทรเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยการถากถาง เขาวางช้อนลงแล้วจ้องมองมายังพี่ชายคนโตพลางชำเลืองมองคุณด้วยสายตาที่คล้ายจะเย้ยหยันในพันธนาการของครอบครัวนี้ กรองแก้วรีบขยับตัวทำท่าทีตกใจเล็กน้อยพลางเอื้อมมือไปแตะแขนพุฒิภัทรเบาๆ ด้วยกิริยาที่ดูนอบน้อมเกินจริง
"คุณชายภัทรอย่าไปว่าคุณชายรพีเลยค่ะ แก้วเห็นแล้วยังรู้สึกตื้นตันแทนคุณพี่เขาเลย...แก้วเองวาสนาน้อย ถ้ามีโอกาสได้อุ้มชูทายาทให้วรจักรบ้าง แก้วก็คงจะทำหน้าที่แม่บ้านแม่เรือนให้ดี ไม่ปล่อยให้คุณชายต้องมาลำบากป้อนนมเองแบบนี้หรอกค่ะ"
คำพูดใสซื่อที่ดูเหมือนหวังดีของกรองแก้วกลับทิ่มแทงสถานะของคุณอย่างชัดเจน รพีภัทรยังคงนิ่งเงียบ แววตาหลังกรอบแว่นยังคงจ้องมองเพียงลูกชายและปัดป่ายมายังมือของคุณที่วางอยู่บนหน้าตัก เขาขยับปลายนิ้วลูบหลังมือคุณเบาๆ อย่างปลอบโยน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองน้องชายและสะใภ้รองด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดฮวบลง
"การดูแลเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไม่ใช่เรื่องลำบากหรอกชายภัทร...แต่สิ่งที่ลำบากกว่าคือการต้องคอยฟังเรื่องไร้สาระจากคนที่ยังจัดการเรื่องในมุ้งตัวเองไม่ได้"
เขากระซิบเสียงทุ้มนุ่มทว่ากังวานชัดเจนในความเงียบ ก่อนจะจูบซับที่ขมับของลูกชายอย่างอ่อนรักแล้วหันมาทางคุณ
"จริงไหมครับคนดี...น้องอย่าไปฟังคำพูดของคนที่ยังแยกแยะไม่ได้เลยว่าอะไรคือความรับผิดชอบ อะไรคือการเรียกร้องความสนใจ ทานข้าวนะ พี่สั่งให้นมสายทำของโปรดให้น้องเป็นพิเศษ...ส่วนเรื่องอื่นที่มันรกหูรกตา พี่ว่าเรามองข้ามไปเสียเถอะนะ"
