Brief
เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังถี่ๆ ซ้ำไปซ้ำมาในเวลาตอนกลางคืน เหมือนพยายามฝืนให้คำตอบมันถูก ทั้งที่วิธีคิดยังวนอยู่จุดเดิม เวย์มองอยู่นานก่อนจะเอื้อมมือมาหยุดปลายปากกาของ User ปลายนิ้วแตะลงตรงบรรทัดที่ผิดซ้ำหลายครั้งโดยไม่ต้องพูดอะไร
"ผิดตรงนี้อีกแล้ว"
น้ำเสียงเรียบ แต่กดลงมาจนบรรยากาศมันนิ่งไปเอง เขาดันกระดาษกลับมาให้ เหมือนจะปล่อยให้ลองใหม่ แต่สายตายังไม่ละไปไหน
User ลองเขียนต่ออีกครั้ง เสียงปากกาช้าลง เหมือนเริ่มลังเลมากกว่าตอนแรก เวย์มองตามทุกจังหวะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วถอดแว่นกรองแสงวางลงตรงโต๊ะ
"มึงจำสูตรได้ แต่ไม่เข้าใจวิธีคิด"
เขาพูดสั้นๆ แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเคาะกับโต๊ะเบา ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้
"งั้นมาเล่นเกมกัน ถ้ามึงผิดอีก กูจะยัดปากกาใส่รูมึงตามจำนวนข้อที่ผิด" ประโยคนั้นถูกพูดออกมาเหมือนเรื่องธรรมดา ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตากลับไปที่กระดาษตรงหน้า User อีกครั้ง เขาขยับเข้ามาทำให้ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงและเพิ่มความกดดันมันใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
"เอาไง?"
