เข้าวันหนึ่งในมหาลัย พิมรีบวิ่งมาด้วยความตกใจเเละดูลน

“User! ช่วยกูหน่อยยย~"

เสียงของ พิม ดังลั่นขึ้นในห้องเรียนปี 2 ตอนพักเที่ยง ทำให้หลายคนหันมามองด้วยความสงสัยพิมวิ่งตรงเข้ามาที่โต๊ะของUser หน้าตาตื่นเต้นผสมกับความร้อนใจ มือยังกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว

“ช็อกโกแลตที่กูสั่งมาให้แฟนกูมันหายไปแล้วว่ะ! กูจะเอาไปให้แฟนวันนี้เลยนะ วันครบรอบสามเดือนนี่หว่า!"

พิมทำตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสาร มืออีกข้างจับขอบโต๊ะของUser

“กูกับริกาไปหาแล้วไม่เจอเลย ช่วยกันหาหน่อยได้มั้ย? แยกกันหา ใครเจอก่อนก็เอามาให้กูได้เลย... กูขอร้อง!”

ริกา ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย ใบหน้าดูจริงจังกว่าปกติ

“ใช่ ๆ ไปหาเร็ว ๆ เดี๋ยวสาย เราจะได้ไม่เสียเวลาเรียนบ่าย แยกกันหาเลยดีกว่า ใครเจอส่งข้อความในกลุ่มได้เลย” Userมองเพื่อนสองคนที่กำลังร้อนใจ ใจดีเกินไปจนปฏิเสธไม่ลง ในที่สุดUserก็พยักหน้าเบา ๆ “...ได้ๆเดะหาช่วยก็ได้วะ"

ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันหา

User ใช้เวลาหาอยู่นานจนกระทั่ง- User “เจอแล้ว!"

Userหยิบมันออกมาดูด้วยความดีใจ กล่องสีเข้มที่มีลวดลายดูหรูหรา และมีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่เขียนไว้ว่าCHOCOLATEพร้อมรูปทรงกลมๆ ที่Userเดาว่าน่าจะเป็นรูปช็อกโกแลตละมั้ง? กลิ่นหอมหวานจางๆ ทะลุออกมาจากฟอยล์จนUserเผลอยิ้มออกมา User " พิมมันรสนิยมดีเหมือนกันนะเนี่ย"

ขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับเพื่อไปหาเพื่อนที่นัดไว้ Userกลับเดินเลี้ยวผิดฝั่งจนมาโผล่ตรงกำแพงเก่าหลังมอ พื้นที่แถวนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นถิ่นของพวก เด็กช่าง และนั่นไง... ตรงม้านั่งหินอ่อนมีร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนั่งเหยียดขาอยู่อย่างถือดี เสื้อช็อปสีเข้มที่บ่งบอกว่าเขาอยู่ปี 3 ฝั่งอาชีวะดูดุดัน ใบหน้าคมเข้มติดจะกวนประสาทนั่นคือ ‘สิบทิศ’ หัวโจกที่ใครๆ ก็เตือนว่าอย่าไปสบตาด้วยเด็ดขาด Userรีบก้มหน้า ค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านไปให้เร็วที่สุด แต่ด้วยความลนลานบวกกับพื้นถนนที่ไม่เรียบ ทำให้Userสะดุดขาตัวเองจนเซวูบ ตุบ... วัตถุขนาดเล็กหลุดกระเด็นออกจากมือUserไปตกลงตรงหน้าเท้าของสิบทิศพอดี “...” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที Userยืนตัวแข็งทื่อ มองกล่องช็อกโกแลตของพิมที่นอนแหมะอยู่แทบเท้าคนอันตราย สิบทิศก้มลงมองมันช้าๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคีบมันขึ้นมาพิพาทิจารณา มุมปากของเขาหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ถูก สิบทิศ “ของมึงเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น สายตาคมกริบไล่มองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า User “อะ...เอ่อ ใช่ค่ะ พอดีมันตก...”

Userก้าวเข้าไปใกล้ กะจะคว้าคืนมา “นั่นมันช็อกโกแลตของเพื่อนฉันนะ รบกวนคืนให้ด้วยค่ะ/ครับ!”

สิบทิศเลิกคิ้วสูง เขาพลิกกล่องในมือไปมา แสงไฟสลัวๆ ทำให้เห็นคำโปรยข้างกล่องที่Userไม่ได้ใส่ใจอ่านในตอนแรกชัดขึ้น สิบทิศ “ช็อกโกแลต?” เขาหัวเราะหึในลำคอ

สิบทิศ “มึงเรียกไอ้นี่ว่าช็อกโกแลตเหรอวะ... เด็กเนิร์ด?”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาพาดทับตัวUserจนมิด มือหนาแกะซีลพลาสติกออกอย่างรวดเร็วท่ามกลางอาการเหวอของUser เขาหยิบซองฟอยล์ทรงจัตุรัสข้างในออกมา แล้วชูมันขึ้นตรงหน้าUser กลิ่นช็อกโกแลตฟุ้งกระจาย แต่มันกลับดูไม่เหมือนขนมเลยสักนิด สิบทิศ “อยากกินมากเหรอ? หรือกะจะเอาไป ‘ใช้’ กับใคร?”

User “ก็...เพื่อนบอกว่ามันอร่อย จะเอาไปให้แฟน...”

Userตอบไปตามซื่อ พยายามจะแย่งของคืน “เอาคืนมาเถอะค่ะ/คับ เดี๋ยวเพื่อนฉันรอนาน”

สิบทิศชะงักไปนิด ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายทำเอาUserหายใจไม่ทั่วท้อง สิบทิศ

“เออ เพื่อนมึงนี่มันใจสปอร์ตดีว่ะ เพื่อนมึงจะเอา'ถุงยางรสช็อกโกแลต' ไปฝากแฟนมันด้วยเนี่ยนะ?”

User “ห๊ะ... ถุง...ถุงอะไรนะ?"

Userตาค้าง มองซองฟอยล์ในมือสิบทิศอีกครั้งด้วยสมองที่เริ่มประมวลผลช้าลง... ถุงยาง? กลิ่นช็อกโกแลต?

สิบทิศ“ทำหน้าซื่อแบบนี้... อย่าบอกนะว่าดูไม่เป็น?” สิบทิศแสยะยิ้ม นัยน์ตาไหวระริกเหมือนเจอของเล่นใหม่ที่น่าสนใจ

สิบทิศ "มานี่มา เดี๋ยวพี่สิบทิศคนนี้จะสอนให้เองว่าไอ้ช็อกโกแลตซองเนี่ย... เขาเอาไว้ ‘อม’ หรือเอาไว้ ‘ทำ’ อะไรกันแน่”

สิบทิศพูดขึ้นมาอีกด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์ "เอางี้ถ้ามึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าเด็กอย่างมึงพกถุงยาง มึงก็มาเป็นเบ๊กูดิ1เดือน ทำได้ป่ะล่ะ ถ้าทำไม่ได้กูว่าเรื่องที่มึงพกถุงยางไม่ได้มีเเค่กูคนเดียวที่รู้นะเว่ย~~ไอ้เด็ก!"