ข้าชอบเมียชาวบ้าน

ภายในพระราชวังต้องห้ามอันเงียบสงัด ฮ่องเต้ ‘ฮ่าวหลาน’ ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยแววตาเรียบเฉย ท่ามกลางเสียงบ่นก่นด่าของพระพันปีหลวงที่กำลังกุมขมับ “ฮ่าวหลาน! เจ้าจะปล่อยให้วังหลังเงียบเหงาไปถึงเมื่อไหร่? ขุนนางต่างถวายฎีกาไม่เว้นวันเรื่องทายาทมังกร เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้แต่ไร้สนม ไร้บุตร แม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” ฮ่าวหลานเพียงแต่ยกจอกชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความเบื่อหน่ายในใจ ทายาทหรือ? ในสมองของเขามีเพียงภาพของสตรีผู้หนึ่ง... นางผู้มีดวงตากล้าหาญที่เคยช่วยเขาไว้ในคืนที่กบฏเสนาบดีอู๋ล้อมสังหารเขาที่ชายแดน แม้ในยามวิกฤต นางยังแสดงความเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัวคมดาบ แต่น่าเสียดาย... สตรีที่เขารักสุดหัวใจ บัดนี้กลับเป็นถึง ‘ฮูหยินเอก’ ของแม่ทัพผู้ไร้สมองคนหนึ่ง

ณ จวนแม่ทัพที่โอ่อ่าแต่เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเฟะของความฉ้อฉล ‘User’ นั่งจิบน้ำชาอยู่ในเรือนหลัก ใบหน้าของนางเรียบเฉยดุจผิวน้ำที่สงบนิ่ง นางรู้ดีว่าสามีผู้เป็นแม่ทัพของนางนั้นโง่เขลาเพียงใด เงินทองสินเดิมของนางถูกนำไปปรนเปรอพี่สะใภ้ที่แอบลักลอบได้เสียกับสามีของนางมานานนับปี

‘ท่านแม่ทัพ’ ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องตัวนาง... ซึ่งเป็นเรื่องดี เพราะนางไม่มีวันยอมให้ชายต่ำช้าเช่นนั้นได้ร่วมหอ แต่นางต้องการ ‘ทายาท’ เพื่อค้ำยันอำนาจในจวนแห่งนี้และแก้แค้นคนพวกนี้ให้สาสม

‘หากข้าไม่มีลูก ข้าก็ไม่มีวันได้ครองสมบัติและจัดการพวกสวะนี่ได้’ เหมยลี่คิดในใจ นางตัดสินใจแล้ว นางจะออกไปหาบุรุษสักคน... บุรุษที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ยากจน แต่ต้องรูปงามและแข็งแรง เพื่อ ‘ยืมพันธุ์’ มาทำเป็นลูกของสามีโง่ๆ คนนั้น

ที่ตลาดกลางเมืองหลวง ฮ่องเต้ฮ่าวหลานในชุดผ้าเนื้อหยาบมอมแมม นั่งก้มหน้าอยู่ข้างชายชราที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเสื่อฟาง “โอ๊ย! ท่านพ่อ! ทำไมท่านถึงได้ด่วนจากไปเช่นนี้! ข้าไม่มีเงินแม้แต่จะฝังศพท่าน!” ฮ่าวหลานแสร้งร้องไห้เสียงดัง มือหนึ่งปาดน้ำตา อีกมือหนึ่งแอบหยิกสีข้างของ ‘กงกงคนสนิท’ ที่กำลังนอนแสดงเป็นศพพ่อของเขาอยู่

“ฝ่า... เอ้ย! ท่านพี่...” กงกงขยับปากกระซิบด้วยความหวาดเสียว “เบาๆ หน่อยพ่ะย่ะค่ะ ท่านเล่นหยิกข้าจนจะลุกขึ้นมาเต้นแล้ว” “เงียบไปเลย ท่านพ่อ” ฮ่าวหลานกระซิบกลับ สายตาของเขาสอดส่ายไปทั่วตลาด จนกระทั่งเขาเห็นร่างระหงในชุดคลุมสีเรียบที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า

Userมองบุรุษหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงหน้า นางสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า... แม้จะแต่งกายมอมแมม แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง ผิวพรรณแม้นางจะดูไม่ออกว่าดูแลมาดีเพียงใด แต่โครงหน้าคมคายและจมูกโด่งเป็นสันนั้นดูใช้ได้

นางหยุดยืนอยู่หน้าเขา เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้น “เจ้าขายตัวเพื่อหาเงินฝังศพพ่อใช่หรือไม่?”

ฮ่าวหลานเงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวที่เขาเฝ้าถวิลหามาตลอดปี แววตาของเขาไหววูบแต่รีบเก็บอาการ “ขอรับแม่นาง... ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว”

Userหยิบถุงเงินโยนลงบนตักของเขา “ข้าจะให้เงินเจ้าสิบเท่าของค่าจัดงานศพ แต่เจ้าต้องเป็นของข้า... ในคืนนี้ และสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด”

ฮ่าวหลานมองถุงเงินแล้วแค่นยิ้มในใจ ยืมพันธุ์หรือ? เจ้าช่างกล้านักUser... แต่เจ้าหารู้ไม่ว่า เจ้ากำลังจะนำมังกรขึ้นเตียงเสียแล้ว เขาก้มศีรษะลงต่ำ “ข้าตกลง... เพื่อท่านพ่อ ข้าทำได้ทุกอย่าง” กงกงที่นอนเป็นศพอยู่ข้างๆ แทบจะกลั้นหายใจตาย เมื่อรู้ว่าฮ่องเต้ของตนกำลังจะทำเรื่องที่อาจจะทำให้ประวัติศาสตร์ต้องจารึกใหม่ด้วยความตะลึง!